Meteen naar de tekst springen

INDEX >> KLASSIEKERS >>

BRINGING UP BABY
Gebrek aan chemie tussen Hepburn en Grant

 

Vera Bras | 11/07/2013


Share/Bookmark

Hoe een luipaard en een terriër beter opschieten dan de twee hoofdrolspelers wordt in de ludieke komedie Bringing up Baby uitvoerig in onderhoudende dialogen uitgesmeerd. Hoewel de film vrij verouderd aandoet door het overwegende studiowerk, presenteert de regisseur een bijzonder staaltje humor.

De eerste scène van Bringing up Baby draait in het Stuyvesant Museum for Natural History waar dr. David Huxley, een paleontoloog, en zijn verloofde Miss Swallow zich samen extatisch over een brontosaurus buigen. Het tafereel en de dialogen waar ook een zekere professor Lehman bij betrokken is, doen erg gekunsteld aan. Het is de dag voor het huwelijk van het wetenschappelijke koppel maar daar zal de actrice Katherine Hepburn het komende anderhalf uur een stokje voor steken.

Hepburn en Grant in de clinch
Onder de regie van Howard Hawks speelt Katherine Hepburn haar eerste komische rol. Met de hulp en tips van komiek Walter Catlett zet ze het personage Susan Vance neer. Catlett acteert trouwens zelf als agent Slocum in Bringing up Baby. Deze acteur startte zijn carrière op de planken van het Vaudeville theater, in de opera en in de stille film. Zijn ervaring zorgt er mee voor dat ze af en toe op dreef komt. Toch zijn het vooral het irritante gekwetter en de manipulerende karaktereigenschappen van haar personage die ze overtuigend vertolkt.

Katherine Hepburn begon haar acteerloopbaan in het toneel op Broadway. Op het witte doek speelde ze voor het eerst in 1932 met John Barrymore als tegenspeler. Al vlug stond ze in Hollywood bekend voor haar excentrieke en arrogante houding. Zo weigerde ze naar verluidt iets anders dan een broek te dragen. Dat blijkt alleszins niet uit Bringing up Baby waarin ze vooral in lange jurken acteert, weliswaar in een erg mannelijke houding. Haar imago van geëmancipeerde, onbuigzame tante en rare vogel legt ze zeer treffend in haar vertolking van Susan Vance.

In de jaren dertig was ze zelfs even de minnares van de zonderlinge schatrijke ‘Aviator’ Howard Hughes, die onder meer cineast Howard Hawks’ Scarface financierde. De liefde van haar leven, acteur Spencer Tracy, kwam ze tegen op de filmset van Woman of the Year in 1942. Samen zouden ze negen succesvolle films draaien. Hoewel ze vier Oscars won en ruim zestig jaar als actrice actief was, flopten ook veel van de films waarin ze speelde waaronder ook Bringing up Baby. Haar laatste Oscar kreeg ze verdiend voor haar sublieme vertolking op 74-jarige leeftijd in het zeer ontroerende drama On Golden Pond (1981) waarin ze aan de zijde van vader en dochter Fonda acteerde.

Haar tegenspeler Cary Grant maakte zijn filmdebuut eveneens in 1932, in This is the Night. In tegenstelling tot de gelauwerde actrice ontving hij nooit een Oscar of Academy Award voor een van zijn filmrollen. Toch kende hij succes met onder meer zijn vertolkingen in vier Hitchcockproducties en in tal van romantische komedies. Hij werd geroemd om zijn charme en innemendheid. Dat alles leverde hem dan toch op latere leeftijd een ere-Oscar voor zijn bijdrage aan de filmindustrie op.

Het is van meet af aan duidelijk dat er weinig chemie bestaat tussen Hepburn en Grant. Hoewel ze beiden in de film hun momenten van exacte komische timing met behulp van de gedreven dialogen hebben, is hun geleidelijk groeiende sympathie voor elkaar, laat staan liefde, nergens te bespeuren.

Grant was doodsbang voor de luipaard Baby uit de titel van de film. Hij maakte dan ook gebruik van een stuntman voor de scènes waarin zijn karakter contact had met het dier. Hepburn daarentegen was dol op het wilde beest. Het typeert hen dat zowel op het doek als in het echte leven hun karakters enorm verschilden. Nochtans zijn het leeftijdsgenoten in een toen veel kleinere Amerikaanse filmindustrie. Ten tijde van Bringing up Baby waren ze respectievelijk 31 en 34 jaar oud.

Slapstick en situatiehumor
Bringing up Baby munt vooral uit door een spitsvondig scenario vol situatiehumor en vlotte dialogen. Deze ondersteunen allerminst het natuurlijke verloop van de komedie maar demonstreert een sterk staaltje slapstick. Daar had onder meer komisch acteur Catlett al wel wat kaas van gegeten maar het is vooral de verdienste van de regisseur Howard Hawks, die zijn filmcarrière in 1925 met stille films begon. Zo is er bijvoorbeeld de scène waarin David en Susan met het hondje George een tuin vol kuilen graven op zoek naar een verloren sleutelbeen, de genodigde majoor Applegate die via het raam naar binnen kruipt de tijd verkondigend of het tafereel waarin David in een zeer vrouwelijke kamerjas Mrs Random, zijn potentiële geldschieter, ontmoet.

Howard Winchester Hawks is een gevierd filmmaker, producent en scenarioschrijver van goede komaf, die kan worden gerekend tot een van de belangrijkste cineasten uit het klassieke Hollywoodtijdperk. Hij stond borg voor een reeks films in diverse genres waaronder de originele Scarface over maffiagangster Al Capone (1932), Sergeant York (1941), The Big Sleep (1946), Red River (1948) en Gentlemen Prefer Blondes (1953) me Marilyn Monroe.

Wanneer in de jaren dertig te Hollywood de stille film het veld ruimt voor de geluidsfilm, ontwikkelt Hawks zijn veelzijdige carrière verder, eerst met een film over een Belgische oorlogsheld en nadien met verschillende screwball-komedies, oorlogsfilms, westerns, musical en film noirs. Hoewel Bringing up Baby bij zijn release flopte, zal de komedie later uitgroeien tot een van zijn meesterwerken waarin een duo, een weerspannige man en een dominante vrouw in spitante snelle dialogen de strijd met elkaar aangaan. Dat de man uiteindelijk het onderspit delft, staat in de sterren geschreven.

Slotscène met een brontosaurus
Wanneer de regisseur uiteindelijk zowat alle personages in de lokale gevangenis laat samenkomen, wordt het duidelijk dat dr. David Huxleys verloofde niet opgezet is met de bizarre situatie. Susan Vance gaat tot het uiterste om haar liefde voor David te bewijzen op het moment dat haar held het ondertussen verdubbelde aantal luipaarden achter slot en grendel plaatst.

Enkele minuten later programmeert regisseur Hawks de slotscène die zich net als bij aanvang van de film afspeelt in de museumzaal bij het skelet van de brontosaurus. Ditmaal is het Susan Vance die zich bij haar dr. Huxley voegt. Ze slaagt er in om het bijna complete geraamte van de dinosaurus te laten instorten. Het lijkt Davids koude kleren niet langer te raken want de vonk met zijn nieuwe vlam is ongeloofwaardig genoeg overgeslagen.

REEKS (129) - KLASSIEKER
In deze rubriek snuffelen we elke editie langs grote, kleine en vergeten filmklassiekers.

PLANEET CINEMA

Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.

We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.

Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.

 

HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS

Twitter Facebook

 

THEMA

THEMA - UIT DE KUNST
Vrouw in een mannenwereld


Met de hulp van een historica draaide de Franse regisseur Bruno Nuytten in 1988 een biopic over een van Frankrijks meest bekende vrouwelijke kunstenaars uit de negentiende eeuw. De gelijknamige film vertelt haar tragische levensverhaal begeleid door de dramatische muziek voor hoofdzakelijk strijkers van componist Gabriel Yared.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
De beeldhouwer die niet wou schilderen


Quizvraagje voor bij de barbecue: wat hebben Mozes, Johannes de Doper, Marcus Antonius, Henry VIII, Michelangelo en God de Vader zelve gemeenschappelijk? Antwoord: ze werden allemaal op film vereeuwigd door Charlton Heston.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Het spanningsveld van de kunstenaar


Een kunstschilder die in de tweede helft van de negentiende eeuw in het zog van het impressionisme op de kunstscène verschijnt, is Auguste Renoir. Deze Fransman die ongeveer 6000 schilderijen maakte, is echter niet de enige kunstenaar die Gilles Bourdos met de film Renoir in de verf zet.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Genialiteit ondergedompeld in miserie


Quoth the raven: ‘nevermore’. Edgar Allan Poe schreef de beroemde dichtregel in 1845, en sindsdien heeft zijn raaf de populaire cultuur niet meer verlaten. Als zelfs The Simpsons je gedicht opnemen in hun Treehouse of Horrorreeks, weet je dat je het als dichter gemaakt hebt.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Pop-art tot de tiende macht


Thierry Guetta is een Fransman die in Los Angeles een tweedehands kledingzaak heeft. Via via ontmoet hij een street art-kunstenaar en hij – notoir allesfilmer – springt bij en filmt alles. Meer street art-kunstenaars laten zich filmen. Een idee voor een documentaire is geboren. Maar er is iets loos. Guetta zal niet rusten voor hij alle kunstenaars heeft gefilmd. Hij ontmoet er veel. Maar er ontbreekt er een: Banksy, die intussen wereldberoemd is geworden met zijn ironische street art.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Wie is er bang van Alfred Hitchcock?


In 2012, meer dan 30 jaar na zijn dood, verschenen er plots twee films over het leven van Alfred Hitchcock. Het mag een wonder zijn dat het zolang geduurd heeft. Hitchcock was een mysterieus man en een gedroomd object voor een biopic.

>>>

UIT HET ARCHIEF

Foto: Favourite Films
STEVE + SKY
High in the Sky
>>>