Meteen naar de tekst springen

INDEX >> ACHTERGRONDEN >>

THEMA - CINEMA CHILI
Een misdaadfilm met een ernstige vorm van ADHD

 

Matthias Van Wichelen | 25/06/2013


Share/Bookmark

Mala Leche komt uit de smerig etterende onderbuik van Santiago de Chile. De visuele stijl van het ongenadig harde drugdrama past perfect bij de twee hoofdpersonages: schreeuwerig, hyperactief en totaal opgefokt.

Mala Leche (León Errázuriz)

De eerste belangrijke drugdeal van Carlos en Pedro loopt helemaal fout. Ze worden verrast door een rivaliserende bende die er met de koopwaar en hun geld vandoor gaat. De twee blijven achter met een onoverkomelijke schuldenberg in plaats van met een hoop cash. In het milieu waarin ze zich ophouden staat het verknallen van een drugverkoop bijna gelijk aan een doodvonnis. Ze krijgen nog uitstel. Het is aan hen om het geld bijeen te schrapen dat ze zelf verkwanselden.

Omdat ze zelf aan het spul zitten, geen praktisch ingestelde geest hebben, zelden intelligent uit de hoek komen en gebukt gaan onder een gigantische tijdsdruk is hun situatie hopeloos. Hun gebrek aan intelligentie speelt misschien nog in hun voordeel. Deels omdat ze geen andere opties hebben, deels omdat ze niet heel snugger zijn, gaan ze toch de onmogelijke uitdaging aan.

Dollemannen
Regisseur León Errázuriz heeft een brutale, hyperrealistische en uiterst gewelddadige variant  gemaakt op het aloude thema van de man met de rug tegen de muur. De tocht waarop hij zijn hoofdpersonages laat vertrekken is een lange aaneenschakeling van problemen. Daar zijn de twee protagonisten niet erg van onder de indruk. Ze hebben niet eens door dat ze zelf het grote obstakel vormen. Hun focus ligt op één doel: de kogel door hun kop vermijden. Ze verzinnen het ene halfbakken plan na het andere. Na wat  succesvolle overvalletjes op nachtwinkels en restaurants bereiden ze een grotere slag voor.

De immense stress pleegt een verwoestende aanslag op hun zenuwstelsel. Die nervositeit is overgeslagen op de camera die de dollemannen op de voet volgt. De film evolueert op hun driftige tempo. Het beeld schiet alle werkelijk kanten op en vinnig is een understatement als het gaat om de omschrijving van de montage. Tijdens de zeldzame rustige momenten jagen ze industriële hoeveelheden cocaïne door hun neus of beramen ze een nieuwe kraak. Normaal praten kunnen de jonge mannen niet. Ze schreeuwen en tieren alsof hun broek in brand staat.

Even rustig op adem komen is er niet bij en daarmee lapt debutant León Errázuriz een van de gouden regels van het filmmaken aan zijn laars. Hij raast aan één stuk door. Het dient gezegd dat hij er behoorlijk goed mee weg komt. Door de dramatische sneeuwbal aan één stuk door te laten rollen en hem op bepaalde momenten zelfs een extra zetje te geven, creëert hij een onwezenlijke, koortsige sfeer.

Hoewel zijn artistieke keuzes stuk voor stuk te verdedigen zijn, is de film zelfs voor wie spontaan  meegaat in het verhaal een buitengewoon vermoeiende ervaring. Het aanhoudende gebrul, het geheen-en-weer en de zeer expressieve vertolkingen kunnen ook leiden tot splijtende hoofdpijn.

Aangeslagen personages
Zonder de opmerkelijke vertolkingen van Juan Pablo Ogalde en Mauricio Diocares was Mala Leche niet half zo goed geweest. Ze gaan extreem ver in de extraverte interpretatie van hun zwakke, aangeslagen personages maar in hun scheldpartijen, maffe beweginkjes en brede armgebaren zit een immense kracht en tragiek.

Naarmate de film vordert wordt steeds troebeler hoe ze zich tot elkaar verhouden. Die multi-interpreteerbare, ambigue laag over hun vriendschap is het element dat deze Chileense film echt bijzonder maakt. Carlos en Pedro zijn opvallende gasten. Het gaat niet over wat ze uitspoken, zelfs niet over de manier waarop, maar over het feit dat ze het samen doen. Over hun niet te definiëren vriendschapsband zijn de meest uiteenlopende theorieën te bedenken. Feit is dat het fascinerende vriendschapsthema interessanter is uitgewerkt dan het onderwereldthema.

Dat Mala Leche niet bekender is buiten Chili is de logica zelve. De toon varieert tussen gitzwart en antraciet grijs en over de vorm is veel interessants te zeggen maar niet dat hij  uitnodigend is. Errázuriz is een ambitieuze kerel die weet wat hij wil vertellen en die de gave heeft zijn visie aan een coherente persoonlijke filmstijl te koppelen. Zijn talent kanaliseren en het optimaal laten renderen is hem niet gelukt.

Hij gaat dikwijls veel te ver en is te overmoedig waardoor hij een film gemaakt heeft die te waarderen is om zijn durf, consequente eigenzinnigheid en agressief-realistische karakter. Voor iedere omschrijving kan ook ‘te’ gezet worden.  Het is te hard en te rauw, te luid en te hoekig, te onevenwichtig en te ondoorgrondelijk. Het is allemaal te veel en het overschrijdt de grenzen van wat een kijker aan kan. 

Na Mala Leche heeft Errázuriz geen film van betekenis meer gemaakt. Dat is jammer want hij moet in staat zijn cinematografisch stevig uit te pakken als hij zichzelf in bedwang kan houden en bijgestuurd wordt door een strenge producer. Gemotiveerde liefhebbers van cinema die geen enkele toegeving doet aan het publiek hebben aan deze misdaadfilm een vette kluif. Op voorhand checken waar de Dafalgan ligt, is ten zeerste aanbevolen.

THEMA - CINEMA CHILI
In de maanden mei en juni richt Planeet Cinema thematisch zijn blik richting cinema Chili.

PLANEET CINEMA

Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.

We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.

Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.

 

HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS

Twitter Facebook

 

THEMA

THEMA - UIT DE KUNST
Vrouw in een mannenwereld


Met de hulp van een historica draaide de Franse regisseur Bruno Nuytten in 1988 een biopic over een van Frankrijks meest bekende vrouwelijke kunstenaars uit de negentiende eeuw. De gelijknamige film vertelt haar tragische levensverhaal begeleid door de dramatische muziek voor hoofdzakelijk strijkers van componist Gabriel Yared.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
De beeldhouwer die niet wou schilderen


Quizvraagje voor bij de barbecue: wat hebben Mozes, Johannes de Doper, Marcus Antonius, Henry VIII, Michelangelo en God de Vader zelve gemeenschappelijk? Antwoord: ze werden allemaal op film vereeuwigd door Charlton Heston.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Het spanningsveld van de kunstenaar


Een kunstschilder die in de tweede helft van de negentiende eeuw in het zog van het impressionisme op de kunstscène verschijnt, is Auguste Renoir. Deze Fransman die ongeveer 6000 schilderijen maakte, is echter niet de enige kunstenaar die Gilles Bourdos met de film Renoir in de verf zet.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Genialiteit ondergedompeld in miserie


Quoth the raven: ‘nevermore’. Edgar Allan Poe schreef de beroemde dichtregel in 1845, en sindsdien heeft zijn raaf de populaire cultuur niet meer verlaten. Als zelfs The Simpsons je gedicht opnemen in hun Treehouse of Horrorreeks, weet je dat je het als dichter gemaakt hebt.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Pop-art tot de tiende macht


Thierry Guetta is een Fransman die in Los Angeles een tweedehands kledingzaak heeft. Via via ontmoet hij een street art-kunstenaar en hij – notoir allesfilmer – springt bij en filmt alles. Meer street art-kunstenaars laten zich filmen. Een idee voor een documentaire is geboren. Maar er is iets loos. Guetta zal niet rusten voor hij alle kunstenaars heeft gefilmd. Hij ontmoet er veel. Maar er ontbreekt er een: Banksy, die intussen wereldberoemd is geworden met zijn ironische street art.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Wie is er bang van Alfred Hitchcock?


In 2012, meer dan 30 jaar na zijn dood, verschenen er plots twee films over het leven van Alfred Hitchcock. Het mag een wonder zijn dat het zolang geduurd heeft. Hitchcock was een mysterieus man en een gedroomd object voor een biopic.

>>>

UIT HET ARCHIEF

Benelux Film Distribution
HANNIBAL RISING
De kannibaal ontmaskerd
>>>