Meteen naar de tekst springen

INDEX >> ACHTERGRONDEN >>

THEMA - DE LENIGE LIEFDE
The Perks of Being a Wallflower - Muurbloempjes

 

Wesley Godts | 24/03/2013


Share/Bookmark

Als we Hollywoodfilms mogen geloven (en waarom zouden we dat in hemelsnaam niet doen) dan vertoont de Amerikaanse high school verdacht veel gelijkenissen met hel op aarde. Een dictatuur geregeerd door puisterige rugbyspelers en leeghoofdige cheerleaders, waar het recht van de sterkste heerst en kennisoverdracht beperkt wordt tot het absolute minimum. Geen wonder dus dat de 15-jarige Charlie, die vrijwillig Dickens leest, gedichten schrijft en mixtapes met songs van The Smiths maakt, er als een buitenbeentje wordt gezien. Of zoals één van de personages het zegt: ‘You see things and you understand… You’re a wallflower’.

Wanneer The Perks of Being a Wallflower begint, heeft Charlie (Logan Lerman) nog welgeteld 1385 dagen high school te gaan. Hij heeft net een lange zomervakantie achter de rug, die hij grotendeels alleen op zijn kamer heeft doorgebracht. We weten dat Charlie ergens mee worstelt, al speelt de film verstoppertje over de ware toedracht van het drama in zijn leven. Hij slikt pillen, krijgt onverklaarbare black-outs en ziet visioenen met zijn overleden tante in de hoofdrol. Zijn vader drukt hem bij het begin van het schooljaar op het hart om op zijn eerste dag toch minstens één nieuwe vriend te maken. Voor één keer heeft Charlie geluk. Hij maakt er drie.

Zo is er Mr Anderson (een serieuze rol voor lolbroek Paul Rudd), de leraar Engels die zijn liefde voor het geschreven woord deelt met Charlie. In slechts enkele korte scènes slagen Rudd en Lerman erin om ons te doen geloven dat deze twee personages een diepe connectie met elkaar hebben. De liefde voor het schrijven is niet onbelangrijk in deze film.

Het hele verhaal wordt in voice over verteld via de dagboeknotities van Charlie en is doordrongen van spitse oneliners en humoristische observaties die rechtstreeks uit een boek lijken te komen. Wat ook zo is: de regisseur van de film en de schrijver van het boek zijn namelijk een en dezelfde persoon: Stephen Chbosky. Schrijvers die hun eigen boek verfilmen: het kan soms een riskante onderneming zijn (vier woorden om u tussendoor even te doen rillen: Stephen, King, Maximum, Overdrive) maar in dit geval was het een perfecte keuze. Chbosky heeft zijn toch al filmische boek perfect getransponeerd naar het grote scherm: met alle knetterende dialogen intact.

Truth or Dare
De basis van de film is echter de relatie tussen Charlie en zijn twee nieuwe vrienden: de flamboyante Patrick (Ezra Miller) en diens halfzus Sam (Emma Watson). Patrick en Sam worden meteen de lichtpunten in zijn leven. Ze introduceren Charlie in hun muurbloempjesclub (‘The Island of Misfit Toys’ noemt Sam het op een bepaald moment), geven hem en passant wat space cake en nemen hem mee naar hun opvoeringen van The Rocky Horror Picture Show.

Uiteraard krijgt Charlie een geweldige crush op de knappe Sam. ‘Watch out for her, she’ll ruin your life forever,’ plaagt Patrick hem op een van hun eerste ontmoetingen. ‘That’s ok…’ zucht Charlie alleen maar, al helemaal verloren.

Dat is meteen ook het moment waarop de film een versnelling hoger schakelt en een boel pijnlijke/grappige herinneringen over tienerverliefdheden naar boven doet komen. Het maken van mixtapes met liedjes die ze misschien (hopelijk) mooi zal vinden, de verwoestende pijn wanneer je haar ziet dansen met iemand waarvan je weet dat die onmetelijk veel knapper is dan jijzelf. Het waren memories die we liever in het achterste van ons geheugen hadden gelaten.

Charlie verzeilt uiteindelijk in een relatie met Mary Elizabeth (Mae Whitman), een van de andere wallflowers en een onuitputtelijke bron van slimme observaties. ‘She was a buddhist and a punk, but she acted like my father did after a long hard day at work,’ noteert hij op een bepaald moment in zijn dagboek.

De complete onervaren Charlie zet zijn eerste schuchtere liefdesstappen met Mary Elizabeth maar het is duidelijk dat hij Sam geen seconde kan vergeten. Wanneer Patrick hem op een bepaald moment vraagt hoe het gaat met zijn relatie, antwoordt hij wanhopig ‘ It’s so bad, that I keep fantasizing that one of us is dying of cancer, so that I don’t have to break up with her’.

Die break-up komt er uiteindelijk dan toch, in een van de meest memorabele scènes van het afgelopen filmjaar. Tijdens een spelletje truth or dare krijgt Charlie de opdracht om het mooiste meisje in de kamer te kussen. Een opdracht die hij uitvoert door niet zijn eigen vriendin Mary Elizabeth te kussen, maar wel Sam, wat de vriendschap tussen de drie zwaar onder druk zet.

Acteurs die plakken
Stephen Chbosky bereikt in The Perks of Being a Wallflower het quasi-onmogelijke. Hij zorgt ervoor dat je intens gaat meeleven, ja zelfs gaat houden van, een bende high school studenten.

Zijn personages zijn zo goed getekend en hun problemen zijn zo herkenbaar voor iedereen die ooit 16 jaar is geweest, dat je soms de indruk hebt dat je weer even naar je eigen jeugd teruggevoerd wordt. Alleen zijn deze personages zo welbespraakt dat ze exact de dingen zeggen die jijzelf had willen zeggen, al die tijd geleden.

Veel van de charme van de film is te danken aan de jonge acteurs, een zeer interessant groepje dat ongetwijfeld nog heel wat van zich zal laten horen. Met 23 films die hij de afgelopen 13 jaar gemaakt heeft, mag Logan Lerman al wel een veteraan genoemd worden. Hij debuteerde als de zoon van Mel Gibson in The Patriot en was de laatste jaren te zien in films als Percy Jackson (de Harry Potter wannabe, die dit jaar trouwens een vervolg krijgt) en The Three Musketeers (de versie die eindelijk doorhad wat het oorspronkelijke Dumasverhaal ontbrak: luchtgevechten op industriële vliegende schepen). De jongen was nooit negatief of positief opgevallen, maar met Charlie creëert hij een personage dat vanaf de eerste momenten onder je vel kruipt en daar blijft zitten, lang nadat de film afgelopen is.

Emma Watson kent iedereen natuurlijk omdat ze heel goed ‘Expecto Patronum’ kan roepen terwijl ze met een stokje zwaait. In Perks toont ze dat ze een prima Amerikaans accent kan neerzetten (al valt ze op een bepaald moment wel even door de mand door het toch wel zeer Britse ‘shagging’ te gebruiken) en dat ze een boel meer in haar mars heeft dan haar vertolking in sommige Potterfilms zou laten vermoeden. Emma Watson kan u het komende jaar zien in de nieuwe van Sofia Coppola én in de nieuwe van Darren Aronofsky, dus een goede neus voor carrièreplanning heeft ze ook al.

Maar de show wordt zonder twijfel gestolen door Ezra Miller. De 20-jarige Miller is een acteur die, bij gebrek aan beter woord, plakt op het scherm. Zijn bleke, ietwat androgene look, maakt van hem een perfecte Patrick: een complex personage dat het kloppend hart van de film is. Exuberant, humoristisch, maar vanbinnen zeer gevoelig en liefdevol. Het complete tegengestelde van Millers vorige rol: de compleet gevoelloze psychopaat Kevin in het eveneens briljante We need to talk about Kevin.

Wie op twee jaar tijd twee zo’n verschillende rollen op zo’n geloofwaardige wijze kan spelen zou wel eens een zeer grote kunnen worden. Nu Johnny Depp stilaan iets te oud wordt om nog te Johnny Deppen, bevelen wij ten zeerste Ezra Miller aan voor alle weirdo rollen van de komende twintig jaar.

Oneindigheid
Wanneer een film echt goed is, wordt hij een lichamelijke ervaring.  Wanneer Michael Myers in Halloween Jamie Lee Curtis achternazit met een mes, voel je hoe je hartslag de hoogte in gaat. Wanneer Chaplin op het einde van City Lights eindelijk zijn geliefde onder ogen kan komen, is de opluchting die je voelt even puur als mocht het je eigen leven betreffen.

The Perks of Being a Wallflower is dat soort film. In de meest magische scène van de film zitten Patrick, Charlie en Sam in de auto wanneer op de radio plots de intro van ‘Heroes’ van David Bowie losbarst. Ze kennen het nummer niet, maar lijken aan te voelen dat het een speciale song is. ‘It’s a tunnel song!’ roept Sam uit. De auto passeert inderdaad door een tunnel en terwijl ze zich door het dakvenster wurmt en met gesloten ogen zich laat heen wiegen op de muziek kan je niet anders dan voor jezelf een opsomming maken van alle dingen die je zelf in je jeugd gedaan hebt waardoor je jezelf oneindig voelde, net zoals Charlie in de film.

Laat het gebeuren, en waarschijnlijk herontdek je herinneringen waarvan je dacht dat je ze al lang vergeten was. Kuuroorden verdienen duizenden euro’s aan mensen die zich terug even jong willen voelen. The Perks of Being a Wallflower bereikt net hetzelfde op minder tijd en voor minder geld. Kijk ernaar en voel je oneindig.

THEMA - DE LENIGE LIEFDE
Eindelijk lente! Planeet Cinema krijgt er kriebels van in de buik en focust in maart en april op interessante recente romantische komedies.

PLANEET CINEMA

Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.

We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.

Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.

 

HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS

Twitter Facebook

 

THEMA

THEMA - UIT DE KUNST
Vrouw in een mannenwereld


Met de hulp van een historica draaide de Franse regisseur Bruno Nuytten in 1988 een biopic over een van Frankrijks meest bekende vrouwelijke kunstenaars uit de negentiende eeuw. De gelijknamige film vertelt haar tragische levensverhaal begeleid door de dramatische muziek voor hoofdzakelijk strijkers van componist Gabriel Yared.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
De beeldhouwer die niet wou schilderen


Quizvraagje voor bij de barbecue: wat hebben Mozes, Johannes de Doper, Marcus Antonius, Henry VIII, Michelangelo en God de Vader zelve gemeenschappelijk? Antwoord: ze werden allemaal op film vereeuwigd door Charlton Heston.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Het spanningsveld van de kunstenaar


Een kunstschilder die in de tweede helft van de negentiende eeuw in het zog van het impressionisme op de kunstscène verschijnt, is Auguste Renoir. Deze Fransman die ongeveer 6000 schilderijen maakte, is echter niet de enige kunstenaar die Gilles Bourdos met de film Renoir in de verf zet.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Genialiteit ondergedompeld in miserie


Quoth the raven: ‘nevermore’. Edgar Allan Poe schreef de beroemde dichtregel in 1845, en sindsdien heeft zijn raaf de populaire cultuur niet meer verlaten. Als zelfs The Simpsons je gedicht opnemen in hun Treehouse of Horrorreeks, weet je dat je het als dichter gemaakt hebt.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Pop-art tot de tiende macht


Thierry Guetta is een Fransman die in Los Angeles een tweedehands kledingzaak heeft. Via via ontmoet hij een street art-kunstenaar en hij – notoir allesfilmer – springt bij en filmt alles. Meer street art-kunstenaars laten zich filmen. Een idee voor een documentaire is geboren. Maar er is iets loos. Guetta zal niet rusten voor hij alle kunstenaars heeft gefilmd. Hij ontmoet er veel. Maar er ontbreekt er een: Banksy, die intussen wereldberoemd is geworden met zijn ironische street art.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Wie is er bang van Alfred Hitchcock?


In 2012, meer dan 30 jaar na zijn dood, verschenen er plots twee films over het leven van Alfred Hitchcock. Het mag een wonder zijn dat het zolang geduurd heeft. Hitchcock was een mysterieus man en een gedroomd object voor een biopic.

>>>

UIT HET ARCHIEF

Foto: Paramount
THE SCHOOL OF ROCK
De liefde voor muziek
>>>