Meteen naar de tekst springen

INDEX >> FESTIVALS >>

IFFR 2013 - DEEL 1
Conventies, verrassingen en teleurstellingen

 

George Vermij | 07/02/2013


Share/Bookmark

Gevarieerdheid is wat het IFFR tot zo’n interessant festival maakt. Zit je de ene keer te kijken naar een Iraanse vetzak met bloedzuigers op zijn rug (het richtingloze en pretentieuze Fat Shaker) dan zit je daarna in een Zweedse retro-thriller (het vlotte Call Girl) waar onbevangen tienermeisjes dansen op Roxy Music. Het kan allemaal in Rotterdam en voor Planeet Cinema reden te meer om te ontdekken wat er heden ten dage allemaal gebeurt in filmland.

De grote films waren dit jaar Paul Thomas Andersons vreemde, maar fascinerende The Master, Chan-wook Parks (Old Boy) Amerikaanse debuut Stoker en Harmony Korines Spring Breakers. Bernardo Bertolucci’s Io e te trok ook veel publiek omdat de maestro eregast was in de havenstad. Pablo Larrains No met Gael Garcia Bernal kon ook op veel aandacht rekenen, omdat de film is genomineerd voor een Oscar voor beste buitenlandse film. De film volgt Bernal als een reclameman die verzeild raakt in het promoten van een campagne om Nee te stemmen tegen Pinochets dictatuur. Larrain is als regisseur interessant, omdat hij na het maken van zware arthouse films een weg heeft gevonden naar een breder publiek. Van Larrain draaiden al eerder Tony Manero en Postmortem op het festival. Beide films waren trage, gewelddadige en naargeestige films die zich afspeelden in de beginperiode van het Pinochet-regime. Ze bouwden ook een bescheiden cultstatus op. No is in veel opzichten een toegankelijkere publieksfilm, zonder dat Larrain de thematiek van zijn vorige films in de steek laat.

Hollandse nieuwen
Wat verder opviel op het IFFR was het grote aantal Nederlandse producties dat ook nog eens goed werd ontvangen door het publiek. Deze criticus heeft ze helaas niet kunnen bewonderen en kan daarom niet oordelen of dit een nieuwe golf van Nederlands talent gaat inluiden. Diederik Ebbinge’s Matterhorn won op het nippertje de publieksprijs en daarnaast stonden de docu Lee Towers: The Voice of Rotterdam en de films De Nieuwe Wereld en De Ontmaagding van Eva van End hoog op de eindlijst van publieksfavorieten. Je zou haast gaan vermoeden dat het publiek de exotiek en onvoorspelbaarheid van internationale cinema aan het inruilen is voor films die dichter bij huis liggen.

Internationale verrassingen
Gelukkig konden debuterende regisseurs uit het buitenland op het festival ook veel publiek lokken ondanks hun onbekendheid. De grootste verrassing was het succes van Wadjda, een film uit Saoedi-Arabië geregisseerd door een vrouw, Haifaa Al Mansour. De film gaat over de positie van vrouwen in het land, maar hanteert een komische toon door zich te focussen op de wens van een jong meisje om een fiets te krijgen. Het Zweedse Call Girl was ook een overtuigend en vermakelijk debuut, waar regisseur Mikael Marcimain een soort combinatie maakt van een jaren zeventig paranoia thriller (denk aan de films van Alan J. Pakula) met de morsige onderwereld van Christiane F. Het zwijgende Spaanse Blancanieves scoorde ook hoog en kan gezien worden als The Artist van dit jaar.

Arthouse light…
Tegenover de publieksfilms waren er genoeg films te zien die men onder verschillende gradaties van de term arthouse kan scharen. Light waren films zoals het Canadese Diego Star en het Deense Northwest. Beide films hanteren een onverrassende realistische stijl afgekeken van de Dardenne broers en Ken Loach. Ze gaan over maatschappelijke problemen en tonen de onderkant van de samenleving. In Diego Star volgen we een Afrikaanse scheepsmachinist die ten onrechte beschuldigd wordt van het veroorzaken van een ongeluk. Gestrand voor de kust van Quebec, moet hij samen met de bemanning wachten totdat de zaken zijn uitgezocht. Gelukkig is daar een jonge alleenstaande moeder bij wie hij tijdelijk kan intrekken. De rest laat zich makkelijk raden.

Northwest is een dertien in een dozijn misdaadverhaal en mist de stijl van Nicolas Winding Refns Pusher-serie. Ook hier is er een alleenstaande moeder en volgen wij haar twee zoons die het verkeerde pad op gaan als ze verstrengeld raken in de Kopenhaagse misdaadscene. Het traject en de fatalistische conclusie zijn ondanks het realisme voorspelbaar en onbevredigend.

Medium…
In de categorie medium waren er films die zich schaarden achter de stroming van de slow cinema. Het voornaamste wapen van deze stijl is de lange ondoorbroken shot (statisch of bewegend). Dit was terug te zien in het Argentijnse Leones die het beste is samen te vatten als een droomfilm waar je langzaam wordt meegezogen in een onwerkelijke sfeer. Een groep jongeren wordt gevolgd terwijl ze door het bos lopen. Er gebeurt weinig, maar de aanwezige natuur is wel prachtig gefilmd. Regisseuse Jazmin Lopez verwijst ondertussen ook naar filmmeesters zoals Antonioni, Tarkovski en Bresson. Voor de een zal het diepe cinema zijn, maar genoeg kijkers zullen zich ook storen aan de pretentieuze navelstaarderij van de film en het ontbreken van een duidelijke plot.

Een andere observatie film was Ma belle gosse die vooral een mooie sfeer schetst van een lange luie Franse vakantie door de ogen van een tienermeisje. Ook in Ma belle gosse gebeurt er weinig en wordt er langzaam meer prijsgegeven voor de kijker om vervolgens open en onbevredigend te eindigen.

& Heavy…
Het zwaargewicht arthouse film op het festival was ongetwijfeld het Iraanse Fat Shaker die ook de Tiger award won en het publiek duidelijk heeft gesplitst. De film eindigde op de 175ste plaats van de publieksprijs. De film is een verwarrende en bewust vage verzameling scènes die iets pogen te zeggen over de staat van het huidige Iran. Centraal daarbij staan de relaties tussen vader en zoon en tussen man en vrouw. Helaas is Fat Shaker zo vaag en gevangen door zijn eigen ondoorgrondelijke absurditeit dat je de film al snel uit wilt lopen. Regisseur en kunstenaar Mohammad Shirvani had beter wat scènes kunnen gebruiken voor een video-installatie. Als film is Fat Shaker pretentieuze cinema op zijn slechtst.

Komisch intermezzo
Wie genoeg had van zware thema’s kon op het IFFR lachen om Shannon Plumbs charmante Towheads. In de film speelt Plumb een fictieve versie van zichzelf: een moeder in New York met twee kinderen en een man die het te druk heeft met zijn baan als regisseur (Plumb is in het echt getrouwd met Derek Cianfrance, de regisseur van Blue Valentine). In komische scènes toont Plumb de hedendaagse problemen van het moederschap in een stijl die deels is afgeleid van zwijgende komieken zoals Chaplin en Keaton, maar ook schatplichtig is aan de subtiele expressiviteit van Giulietta Massima in Fellini’s films.

Een andere grappige maar wat oppervlakkige vrouw was actrice Jaclyn Jonet in de serie The Boring life of Jaqueline. In de serie volgen wij de twintiger Jaqueline die zich in New York verveelt en niets beters te doen heeft dan haar twitter-berichten constant te updaten en haar conciërge te versieren. De serie is droog gefilmd door de Chileense regisseur Sebastian Silva (bekend van La Nana) en humoristisch door scènes die plaatsvervangende schaamte oproepen.

Foto (c) Bob van der Sterre

Dit was het eerste deel van ons IFFR-verslag. Planeet Cinema zal de komende dagen meer posten over de films op het festival. Hou de site in de gaten voor de nieuwste artikelen!

De 42ste editie van het International Film Festival Rotterdam liep van 23 januari - 3 februari 2013. Alle informatie op de website van het festival.

PLANEET CINEMA

Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.

We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.

Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.

 

HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS

Twitter Facebook

 

THEMA

THEMA - UIT DE KUNST
Vrouw in een mannenwereld


Met de hulp van een historica draaide de Franse regisseur Bruno Nuytten in 1988 een biopic over een van Frankrijks meest bekende vrouwelijke kunstenaars uit de negentiende eeuw. De gelijknamige film vertelt haar tragische levensverhaal begeleid door de dramatische muziek voor hoofdzakelijk strijkers van componist Gabriel Yared.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
De beeldhouwer die niet wou schilderen


Quizvraagje voor bij de barbecue: wat hebben Mozes, Johannes de Doper, Marcus Antonius, Henry VIII, Michelangelo en God de Vader zelve gemeenschappelijk? Antwoord: ze werden allemaal op film vereeuwigd door Charlton Heston.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Het spanningsveld van de kunstenaar


Een kunstschilder die in de tweede helft van de negentiende eeuw in het zog van het impressionisme op de kunstscène verschijnt, is Auguste Renoir. Deze Fransman die ongeveer 6000 schilderijen maakte, is echter niet de enige kunstenaar die Gilles Bourdos met de film Renoir in de verf zet.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Genialiteit ondergedompeld in miserie


Quoth the raven: ‘nevermore’. Edgar Allan Poe schreef de beroemde dichtregel in 1845, en sindsdien heeft zijn raaf de populaire cultuur niet meer verlaten. Als zelfs The Simpsons je gedicht opnemen in hun Treehouse of Horrorreeks, weet je dat je het als dichter gemaakt hebt.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Pop-art tot de tiende macht


Thierry Guetta is een Fransman die in Los Angeles een tweedehands kledingzaak heeft. Via via ontmoet hij een street art-kunstenaar en hij – notoir allesfilmer – springt bij en filmt alles. Meer street art-kunstenaars laten zich filmen. Een idee voor een documentaire is geboren. Maar er is iets loos. Guetta zal niet rusten voor hij alle kunstenaars heeft gefilmd. Hij ontmoet er veel. Maar er ontbreekt er een: Banksy, die intussen wereldberoemd is geworden met zijn ironische street art.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Wie is er bang van Alfred Hitchcock?


In 2012, meer dan 30 jaar na zijn dood, verschenen er plots twee films over het leven van Alfred Hitchcock. Het mag een wonder zijn dat het zolang geduurd heeft. Hitchcock was een mysterieus man en een gedroomd object voor een biopic.

>>>

UIT HET ARCHIEF

A-Film
DEAR WENDY
Gun Control
>>>