Meteen naar de tekst springen

INDEX >> FESTIVALS >>

INTERNATIONAL FILMFESTIVAL ROTTERDAM
Festivalkruimels (1) - Interview Anne Emond

 

George Vermij | 17/01/2013


Share/Bookmark

In de aanloop naar het International Filmfestival Rotterdam 2013 blikt Planeet Cinema terug op gedenkwaardige films die te zien waren op vorige edities. In het eerste deel een interview met regisseuse Anne Émond over haar sterke debuut Nuit#1 dat in Rotterdam werd vertoond in 2012.

Anonieme seks is een terugkerend element in de arthouse cinema. Meestal geldt het als een symptoom dat de kijker kan diagnosticeren als zijnde pathologisch. In films zoals Shame, Hemel of Año Bisiesto wordt intiem lichamelijk contact gecontrasteerd met de moeite die personen hebben om zich emotioneel te binden. Vaak zijn de personages van dit soort films niet in staat om iets te voelen afgezien van de lust en de orgastische bevrijding van seks.

In feite geldt dat ook voor Clara en Nikolaï, de geile maar verwarde hoofdpersonen uit de Canadese film Nuit#1. Kort na de hypnotische openingsscènes waarin wij mensen vertraagd zien dansen in een club, betasten zij elkaar en kleden zich uit. Een lange seksscène later en Clara maakt zich klaar om te vertrekken, maar Nikolaï vraagt haar om te blijven.

Wat volgt is een lange nacht waar de personages dichter tot elkaar proberen te komen, maar de onvermijdelijke barrières ontdekken die mensen van elkaar scheiden. De cynische Nikolaï heeft al zijn illusies verloren. Clara lijkt in vergelijking idealistischer en dromeriger. Ze citeert schrijvers die haar nog een mate van troost geven. Maar gaandeweg is zij net zo richtingloos een gespeend van motivatie en zingeving als Nikolaï. Voor regisseuse Anne Émond is Nuit#1 een film die is voortgekomen uit haar eigen ervaringen en levensvragen. Planeet Cinema sprak haar over haar debuut.

Hoe is Nuit#1 ontstaan en hoe persoonlijk is het verhaal?
Als idee begon de film eigenlijk na lange nachten stappen met vrienden in Montreal. Wij waren allemaal rond dezelfde leeftijd, tussen de 25 en 30, en ik vroeg me af waarom wij ons nog steeds gedroegen als tieners. Ook zat ik toen in een fase waarin ik nadacht over mijn leven en mijn dromen en me realiseerde dat ik in een impasse was beland. Rond die tijd had ik zelf wat one-night-stands gehad, maar die eindigden niet zoals in mijn film. De situatie waarin Clara en Nikolaï terechtkomen was eigenlijk iets waar ik op gehoopt had: dat je een persoon vindt waar je mee kunt praten en waar je uiteindelijk iets mee kan delen.

De eerste seksscène tussen Clara en Nikolaï is vrij expliciet gefilmd. Was dat moeilijk om te regisseren?
Ja, ik dacht in eerste instantie dat ik die scène kon repeteren. Toen kwam ik er achter dat je bepaalde dingen gewoon niet kan repeteren. Het was ook de eerste keer dat ik zoiets filmde, dus ik was erg zenuwachtig. Het was zeker zwaar. Ik denk dat je in veel films te maken hebt met technische problemen. Vooral als je een grote productie draait. Maar Nuit#1 is een kleine film en wij hadden aan het begin menselijke en emotionele problemen die wij moesten oplossen. Uiteindelijk is het een zeer sterke scène geworden en hebben Catherine de Léan en Dimitri Storoge goed werk geleverd. Zij waren erg genereus door zich zo kwetsbaar op te stellen voor mijn camera.

De film deed mij in zijn emotionele intensiteit erg denken aan de cinema van John Cassavetes. Wat zie je als je inspiratiebronnen?
Cassavetes is zeker een inspiratiebron geweest. Daarnaast bewonder ik de cinema van Bergman. Maar de film die mij het meest heeft beïnvloed is toch Jean Eustaches La Maman en La Putain uit 1973. Eigenlijk wilde ik met Nuit#1 een moderne versie maken van die film. Daarnaast heb ik voor de seksscène ook erg veel films gezien waar seks expliciet getoond wordt zoals Last Tango in Paris, The Brown Bunny en 9 songs. Op een gegeven moment schrok mijn huisgenoot van alle seksfilms die ik aan het bekijken was. Het was wel erg leerzaam om te doen en ik realiseerde me dat veel films seks gebruiken als een shocktactiek. Neem Brown Bunny bijvoorbeeld. Iedereen herinnert zich die film door de pijpscène tussen Chloë Sevigny en Vincent Gallo. Maar weet iemand nog waar de rest van de film over gaat? Voor Nuit#1 wilde ik niet in dezelfde valstrik terechtkomen. Het gaat over seks, maar het moest niet zo zijn dat seks het hele verhaal overschaduwt.

Kan je ons iets vertellen over de filmcultuur in Quebec en of je bent beïnvloed door filmmakers uit die streek?
De laatste tijd ben ik erg trots op wat er hier gemaakt wordt. Je hebt een regisseur zoals Xavier Dolan die erg jong is, maar al veel films maakt met een eigen stijl. Daarnaast hebben wij ook internationale successen gehad en hebben bepaalde films belangrijke prijzen gewonnen zoals Denys Arcand met Les Invasion Barbares en Denis Villeneuve met Incendies. De scene in Montreal is klein en ik moet zeggen dat we niet echt een gemeenschappelijke stijl hebben. Maar het voelt goed om deel uit te maken van een bloeiende filmcultuur die ook al oud is. Een oude Quebecoise film die mij wel heeft beïnvloed is Le Chat dans le Sac uit 1964 van Gilles Groulx. Het is een film die erg door de nouvelle vague is geïnspireerd en een nieuwe manier van filmen inluidde in Quebec.

Een ander Quebecoise element in je film zijn de schrijvers en dichters die je aanhaalt.
Dat klopt. Beide personages zijn in de film ontheemd. Nicolaï heeft een Russische achtergrond en is dus een vreemde. Voor Clara geldt hetzelfde. Zij is Canadees maar ook Franstalig. In dat opzicht heeft zij een tegenstrijdige identiteit. In de film citeert ze wat passages van het werk van Hubert Aquin. Een schrijver die erg belangrijk is geweest voor Quebec en die zich ook inzette voor onafhankelijkheid. Zijn werk geeft haar troost en een mate van herkenning. De film eindigt met kinderen die gedichten voorlezen van bekende Qeubecoise dichters. Dat moest ik zelf als kind ook doen en het zorgt in de film voor een soort culturele continuïteit. Het is iets dat mensen die schijnbaar van elkaar verschillen met elkaar verbindt. 

Kan je ons iets vertellen over je komende project?
Op dit moment ben ik bezig met een film over een groot gezin. Het is een ambitieuzer project met meer acteurs en dat zich afspeelt over een grotere tijdspanne. Ondanks de verschillen met Nuit#1 gaat de film uiteindelijk ook over de existentiële problemen die mensen kunnen hebben. Het zal zich deels ook afspelen in een traditioneel Chassidisch Joods Milieu in Montreal. Veel van de wijken waar nu veel hipsters wonen zijn van oorsprong wijken waar orthodoxe joden zich hadden gevestigd. Op dit moment ben ik bezig om de financiering rond te krijgen. Het is lastig, maar ik heb geluk gehad met het succes van Nuit#1 en ik hoop dat ik daar nog lang van kan genieten.

INTERNATIONAL FILMFESTIVAL ROTTERDAM - FESTIVALKRUIMELS
In de aanloop naar het International Filmfestival Rotterdam 2013 blikt Planeet Cinema terug op gedenkwaardige films die te zien waren op vorige edities.

De 42ste editie van het International Film Festival Rotterdam loopt van 23 januari - 3 februari 2013. Alle informatie op de website van het festival.

PLANEET CINEMA

Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.

We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.

Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.

 

HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS

Twitter Facebook

 

THEMA

THEMA - UIT DE KUNST
Vrouw in een mannenwereld


Met de hulp van een historica draaide de Franse regisseur Bruno Nuytten in 1988 een biopic over een van Frankrijks meest bekende vrouwelijke kunstenaars uit de negentiende eeuw. De gelijknamige film vertelt haar tragische levensverhaal begeleid door de dramatische muziek voor hoofdzakelijk strijkers van componist Gabriel Yared.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
De beeldhouwer die niet wou schilderen


Quizvraagje voor bij de barbecue: wat hebben Mozes, Johannes de Doper, Marcus Antonius, Henry VIII, Michelangelo en God de Vader zelve gemeenschappelijk? Antwoord: ze werden allemaal op film vereeuwigd door Charlton Heston.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Het spanningsveld van de kunstenaar


Een kunstschilder die in de tweede helft van de negentiende eeuw in het zog van het impressionisme op de kunstscène verschijnt, is Auguste Renoir. Deze Fransman die ongeveer 6000 schilderijen maakte, is echter niet de enige kunstenaar die Gilles Bourdos met de film Renoir in de verf zet.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Genialiteit ondergedompeld in miserie


Quoth the raven: ‘nevermore’. Edgar Allan Poe schreef de beroemde dichtregel in 1845, en sindsdien heeft zijn raaf de populaire cultuur niet meer verlaten. Als zelfs The Simpsons je gedicht opnemen in hun Treehouse of Horrorreeks, weet je dat je het als dichter gemaakt hebt.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Pop-art tot de tiende macht


Thierry Guetta is een Fransman die in Los Angeles een tweedehands kledingzaak heeft. Via via ontmoet hij een street art-kunstenaar en hij – notoir allesfilmer – springt bij en filmt alles. Meer street art-kunstenaars laten zich filmen. Een idee voor een documentaire is geboren. Maar er is iets loos. Guetta zal niet rusten voor hij alle kunstenaars heeft gefilmd. Hij ontmoet er veel. Maar er ontbreekt er een: Banksy, die intussen wereldberoemd is geworden met zijn ironische street art.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Wie is er bang van Alfred Hitchcock?


In 2012, meer dan 30 jaar na zijn dood, verschenen er plots twee films over het leven van Alfred Hitchcock. Het mag een wonder zijn dat het zolang geduurd heeft. Hitchcock was een mysterieus man en een gedroomd object voor een biopic.

>>>

UIT HET ARCHIEF

Universal Pictures International
THE OTHER BOLEYN GIRL
Kostuumvariant van Temptation Island
>>>