Meteen naar de tekst springen

INDEX >> ACHTERGRONDEN >>

PREVIEW: DJANGO UNCHAINED
Tarantino ontketend

 

Wesley Godts | 20/12/2012


Share/Bookmark

Het stond in de sterren geschreven dat Quentin Tarantino ooit nog eens een spaghettiwestern zou maken. De nu 49-jarige regisseur heeft zijn liefde voor het genre nooit onder stoelen of banken gestoken. Je zou zelfs kunnen stellen dat hij reeds zijn hele carrière westerns aan het maken is. Lijkt Reservoir Dogs soms niet verdacht veel op Rio Bravo, maar dan met maatpakken en extra oorlelletjes? En zou de indrukwekkende openingsscène van Inglorious Basterds niet perfect passen in een Sergio Leone film?

Tarantino zelf noemt zijn nieuwste een southerner: de film speelt zich grotendeels af in het broeierige Amerikaanse Zuiden, ten tijde van de slavernij. Hoe je het beestje ook wil noemen: één ding staat vast. Django Unchained belooft zonder enige twijfel Tarantino’s meest ambitieuze project ooit te worden.

Pulp Western
Zoals wel vaker bij Tarantino ligt de roots van Django Unchained in de wereld van de pulpcinema. In 1966 draaide de Italiaanse regisseur Sergio Corbucci ‘Django’. Franco Nero speelde in deze cultfilm een vreemdeling die een doodskist door het Wilde Westen sleepte. Tarantino gooide het over een heel andere boeg, al mogen liefhebbers van het genre zich ongetwijfeld verheugen op enkele obscure knipogen. Nero zelf zal trouwens te zien zijn in een cameo.

Tarantino’s Django (rol van Jamie Foxx) is een slaaf die in het begin van de film bevrijd wordt door een premiejager (Christopher Waltz, de oscarwinnaar uit Inglorious Basterds). Samen gaan ze op zoek naar Django’s vrouw Broomhilda (Kerry Washington) die gevangen wordt gehouden op de plantage van Calvin Candie (Leonardo DiCaprio), een slavenhandelaar die het geweld niet schuwt. Voeg daarbij nog eens Tarantino regular Samuel L. Jackson. Hij speelt Stephen, de mankende rechterhand van Candie, die nu al omschreven wordt als de meest afschrikwekkende en gewelddadige figuur uit het met bloed doordrenkte oeuvre van Tarantino.

Zonder maat
Het werk van Tarantino laat zich probleemloos in twee grote delen opsplitsen. Zijn eerste drie films (Reservoir Dogs, Pulp Fiction, Jackie Brown) zijn ultrarealistische en hedendaagse misdaadfilms, gefilmd en geschreven in een stijl die zo uniek was dat de naam van de regisseur onmiddellijk een adjectief werd: Tarantinoesque. Tarantino werd synoniem voor: knetterende dialogen, retro muziek op de soundtrack, vergane acteergloriën die van onder het stof worden gehaald en weer hip worden en uiteraard een flinke dosis geweld.

Tientallen imitatiefilms volgden, maar Tarantino wilde zichzelf niet herhalen. Zijn jonge jaren bracht hij door als bediende in een videotheek, waar hij zich voornamelijk stortte op kungfu-films, grindhouse en westerns. Het is dan ook geen toeval dat hij zich in het tweede deel van zijn carrière toelegt op hommages (in sommige gevallen deconstructies) van die in vergetelheid geraakte genres. Kill Bill was zijn eerbetoon aan de kungfu films van de Shaw brothers. Zijn ronduit bizarre Death Proof (uit het mislukte Grindhouse-experiment, de enige echt valse noot in zijn filmografie) was Tarantino’s poging tot goedkope horror, maar werd geplaagd door een veel te lange opbouw en te veel oeverloze dialogen. Dit laatste is misschien wel de enige zwakke plek van Tarantino: de man kent soms geen maat. Grindhouse was een troetelproject van hem, en het mislukken ervan kwam hard aan. Maar hij kwam ijzersterk terug met Inglorious Basterds, veruit zijn beste en meest toegankelijke film.

Het lijkt erop dat Django Unchained heel wat DNA zal delen met Basterds. Om te beginnen delen ze dezelfde hoofdrolspeler: Christopher Waltz dankt zijn Amerikaanse carrière aan zijn memorabele vertolking van Hans Landa in Basterds. Niet elke acteur krijgt Tarantino’s typische dialoog even vloeiend over zijn lippen, maar de Duitse Waltz is er een meester in. De beide films spelen zich af tijdens een donkere periode in de geschiedenis en allebei gaan ze over hoe de onderdrukten opstaan tegen hun onderdrukkers. Uiteraard in de gekende Tarantinostijl: korte explosies van extreem geweld, al lijkt hij in zijn laatste films ook wat aan grand guignol te doen. Van één ding kan je in elk geval zeker zijn: There will be blood!

Oscarbuzz
Django Unchained komt uit op kerstdag in de Verenigde Staten, in België moeten we nog enkele weken langer wachten. Toch hangt er nu reeds heel wat oscarbuzz rond de film. Het is zo goed als zeker dat zowel Tarantino’s script als zijn regie een nominatie zullen krijgen. Of de Academy de ultragewelddadige film (Tarantino belooft ons zweepslagen, martelingen en epische shoot-outs) ook effectief zal bekronen is natuurlijk nog maar zeer de vraag.

Het publiek zal hoogstwaarschijnlijk wel komen opdraven. Tarantino heeft een grote schare van trouwe fans, die hem ongetwijfeld ook zullen volgen in zijn eerste westernstappen. Een risicovol genre: westerns worden om de haverklap wel eens dood verklaard. De enige echt succesvolle westerns van de afgelopen jaren waren de serieuze en elegische prenten zoals Unforgiven en The Assassination of Jesse James. Als er één man is die de fun terug in het genre kan brengen, dan is het ongetwijfeld Quentin Tarantino. Afspraak op 16 januari in de bioscoop.

PLANEET CINEMA

Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.

We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.

Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.

 

HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS

Twitter Facebook

 

THEMA

THEMA - UIT DE KUNST
Vrouw in een mannenwereld


Met de hulp van een historica draaide de Franse regisseur Bruno Nuytten in 1988 een biopic over een van Frankrijks meest bekende vrouwelijke kunstenaars uit de negentiende eeuw. De gelijknamige film vertelt haar tragische levensverhaal begeleid door de dramatische muziek voor hoofdzakelijk strijkers van componist Gabriel Yared.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
De beeldhouwer die niet wou schilderen


Quizvraagje voor bij de barbecue: wat hebben Mozes, Johannes de Doper, Marcus Antonius, Henry VIII, Michelangelo en God de Vader zelve gemeenschappelijk? Antwoord: ze werden allemaal op film vereeuwigd door Charlton Heston.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Het spanningsveld van de kunstenaar


Een kunstschilder die in de tweede helft van de negentiende eeuw in het zog van het impressionisme op de kunstscène verschijnt, is Auguste Renoir. Deze Fransman die ongeveer 6000 schilderijen maakte, is echter niet de enige kunstenaar die Gilles Bourdos met de film Renoir in de verf zet.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Genialiteit ondergedompeld in miserie


Quoth the raven: ‘nevermore’. Edgar Allan Poe schreef de beroemde dichtregel in 1845, en sindsdien heeft zijn raaf de populaire cultuur niet meer verlaten. Als zelfs The Simpsons je gedicht opnemen in hun Treehouse of Horrorreeks, weet je dat je het als dichter gemaakt hebt.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Pop-art tot de tiende macht


Thierry Guetta is een Fransman die in Los Angeles een tweedehands kledingzaak heeft. Via via ontmoet hij een street art-kunstenaar en hij – notoir allesfilmer – springt bij en filmt alles. Meer street art-kunstenaars laten zich filmen. Een idee voor een documentaire is geboren. Maar er is iets loos. Guetta zal niet rusten voor hij alle kunstenaars heeft gefilmd. Hij ontmoet er veel. Maar er ontbreekt er een: Banksy, die intussen wereldberoemd is geworden met zijn ironische street art.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Wie is er bang van Alfred Hitchcock?


In 2012, meer dan 30 jaar na zijn dood, verschenen er plots twee films over het leven van Alfred Hitchcock. Het mag een wonder zijn dat het zolang geduurd heeft. Hitchcock was een mysterieus man en een gedroomd object voor een biopic.

>>>

UIT HET ARCHIEF

Les Films du Worso
MEURTRIERES
Twee verdwaalde meisjes
>>>