Meteen naar de tekst springen

INDEX >> FESTIVALS >>

LEIDS FILM FESTIVAL
De juiste balans

 

George Vermij | 04/11/2012


Share/Bookmark

De zevende editie van het LFF bewijst dat het geheim achter het festival zit in de juiste balans van kwalitatieve publieksfilms en toegankelijke arthouse films. Het festival was zoals voorgaande jaren een succes.

De knusse Leidse binnenstad werd voor een paar dagen de speelruimte voor een diverse groep van filmliefhebbers. Studenten en hipsters, maar ook veertigers en vijftigers kwamen massaal af op het festival. Voor ieder was er wat wils. Van de nieuwe film van arthouse-icoon Michael Haneke tot aan programma’s die focusten op pulp en b-films. Daarnaast waren er genoeg feesten en nevenactiviteiten. Een geslaagde publiciteitsstunt was een bruiloft plus filmvertoning (een toepasselijk Four Weddings and a Funeral) die het festival had georganiseerd in de imposante Pieterskerk.

Vermakelijke vlucht
Ben Afflecks Argo was de openingsfilm en toonde goed de balans tussen pretentie en amusement die veel van de films in het hoofdprogramma typeerde. Ben Afflecks tweede film begint sterk met een spannende reconstructie van de inval op de Amerikaanse ambassade in Teheran in 1979. Van minuut tot minuut wordt getoond hoe de Iranese studenten binnen proberen te vallen, terwijl de paniek onder het Amerikaanse ambassadepersoneel groeit. In de chaos weten zes Amerikanen te ontkomen, terwijl de rest wordt gegijzeld.

Nadat zij zijn ondergedoken in de residentie van de Canadese ambassadeur, probeert de Amerikaanse overheid een reddingsoperatie op gang te zetten. Ben Affleck verschijnt op het toneel als een CIA-agent. Hij komt op het bizarre idee om de groep het land uit te sluizen door ze te vermommen als een Canadese filmploeg die in Iran is om een sciencefiction film te maken. De kijker is getuige van de uitwerking van dit absurde plan en hoe de Amerikanen op het nippertje vluchten uit Iran. Voor een publieksfilm weet Affleck het genuanceerd te houden door in een historisch intro in te gaan op de rol van Amerika tijdens de staatsgreep in 1953. Geen vreemde toevoeging voor een film die is geproduceerd door George Clooney. Naar het einde toe wordt de film iets te patriottistisch in zijn verheerlijking van de onconventionele Amerikaanse manier van handelen. De film gaat verder niet in op de mislukte reddingsactie die in dezelfde periode plaatsvond. Toch is Argo verantwoord vermaak, gemaakt met een goed oog voor periodedetails en op een tempo waarbij het spannend blijft.

Naast Argo draaiden ook nog de Hollywoodfilms Lawless van John Hillcoat (The Proposition en The Road) en Robot and Frank van Jake Schreier. Ook waren er twee films te zien van twee Hollywood oudgedienden. William Friedkin (The French Connection, The Excorsist) was weer enigszins in vorm met het gewelddadige Killer Joe. Na Bug zijn tweede verfilming van een toneelstuk van Tracy Letts. Van Barry Levinson (Rain Man, Bugsy) was You don´t know Jack te zien. You don´t know Jack is vooral een acteursfilm waar Al Pacino en John Goodman de show stelen en waar een menselijk portret wordt geschetst van euthanasiearts Jack Kevorkian.

Toegankelijke arthouse
Aan de andere kant van het spectrum vertoonde het LFF Hanekes nieuwste film, Amour, met Emanuelle Riva (vooral bekend van haar rol in Alain Resnais´ Hiroshima, mon Amour) en Jean-Louis Trintignant (Il conformista). Ook was Sister, de tweede film van de Franse regisseuse Ursula Meier die eerder Home maakte met Isabelle Huppert en Olivier Gourmet, te zien. Sister is een degelijk gemaakte, maar onverrassende arthouse film in de trant van de Dardennes (in het toonaangevende filmtijdschrift Sight & Sound werd de film al The kid with the Ski’s genoemd). Meier onderscheidt zich van de Belgische broers in haar meer poëtische manier van filmen en het gebruik van een sterke en sfeervolle soundtrack van John Parish.

Zoals zo vaak vormt een disfunctionele gezinssituatie het uitgangspunt voor het verhaal. De jonge tiener Simon leidt een leven van dag tot dag. Hij jat ski’s en skikleding van toeristen op de pistes en verkoopt die om zijn oudere zus (een sterke rol van de veelzijdige Léa Seydoux) te onderhouden. Het duo leeft in een flat en qua achtergrond wordt veel open gelaten. Anders dan de grijze noord-Franse of Waalse industriesteden speelt Sister zich af in de Zwitserse Alpen. Dit zorgt voor een mooi visueel contrast tussen de grauwe flat en de witte pistes waar welgestelde toeristen skiën. Qua verhaal blijft Sister op herkenbaar terrein. Langzaamaan wordt duidelijk dat de relatie tussen broer en zus complexer is en dat ze schipperen tussen liefde en afhankelijkheid in een uitzichtloze situatie.

Een drogere variant van het arthouse genre was het Deense Teddy Bear van Mads Matthiesen. In de film zoekt de verlegen bodybuilder Dennis de liefde. Een probleem vormt echter zijn afhankelijke relatie met zijn moeder bij wie hij nog in huis woont. Als een oom van vakantie terugkomt met een Thaise vrouw denkt Dennis dat hij de liefde ook kan vinden in de tropen, waarna hij naar Thailand vertrekt. Teddy Bear is een bescheiden en realistisch portret van een man die zijn leven moet veranderen. Het is allemaal oprecht, maar als film onopmerkelijk en onverrassend. Het droge tempo en het gebrek aan dialogen past bij de karakters, maar houdt je niet al te lang geboeid. Daarnaast zal de ervaren kijker de dramatische conclusie en catharsis al snel zien aankomen.

Hipster- en Indie-problemen
Op het festival waren er ook genoeg Amerikaanse indie-films te zien. De term lijkt nu vooral synoniem te staan voor tragikomische films met een serieus randje die vooral gaan over outsider figuren of twijfelende twintigers en dertigers. De meest geslaagde indie-film op het festival was Safety not guaranteed van Colin Trevorrow. De film won ook de Iron Herring publieksprijs en zal daarom een bioscooprelease krijgen in Nederland. De film is gebaseerd op een bestaande contactadvertentie waarin een man zocht naar een iemand die hem wilde vergezellen in het maken van tijdreizen. In de film gaan drie journalisten op zoek naar de mysterieuze tijdreiziger die wordt gespeeld door Mark Duplass.

Aubrey Plazza is een van de journalisten en ziet er met haar all-stars, skinny jeans en hoodie uit als een prototype hipster. Al gauw raakt ze in de ban van Duplass die bezig is om een tijdmachine te bouwen, zodat hij fouten uit het verleden ongedaan kan maken. Safety not guaranteed is een grappige  film die gaat over gemiste kansen en het geloven in je dromen. Leuke dialogen en het goede spel van de cast maken het een makkelijk verteerbare feelgood film.

Minder geslaagd was Lola Versus van Daryl Wein. Greta Gerwig speelt Lola die net voor haar bruiloft van haar partner te horen krijgt dat hij de relatie niet meer ziet zitten. De film gaat vervolgens over de verwarde Lola die gaat twijfelen aan haarzelf en de keuzes die ze in haar leven heeft gemaakt. De setting is een hip New York waar iedereen een creatief beroep heeft, glutenvrij eet en luistert naar alternatieve bandjes zoals de Lower Dens en Grizzly Bear. Het probleem met de film is dat niets geloofwaardig overkomt. De neurosen van Lola die ze probeert te relativeren door ironische grappen en observaties zijn banaal en te gemaakt. De mensen en de locaties zijn allemaal net te mooi om echt te zijn. Het is een tandloos cosmetisch New York waar niemand echt ongelukkig lijkt ook al hebben ze wel ‘problemen’.

Een geslaagder en leuker beeld van jonge neurotische creatievelingen in New York is Supporting Characters van Daniel Schechter. Nick en Darryl zijn twee editors die tussen het monteren van een probleemfilm ook nog eens hun leven proberen te ordenen. Ook hier spelen liefdesproblemen en levensvragen een rol zoals in Lola Versus. Het acteerwerk van Alex Karpovsky en Tarik Lowe is echter veel beter en de dialogen hebben een komische en gevatte wrangheid. Het duo heeft ook een goede chemie als ze kibbelen over hun relaties en hun werk. Door het tonen van het problematische productieproces geeft Supporting Characters ook een goed beeld van de chaos en onenigheid die verscholen zit achter een film. Waar Lola altijd weer op haar pootjes terechtkomt in een fotogeniek New York is het New York van de personages van Supporting Characters onzekerder en grilliger.

Zelfmoordmusical
Een teleurstelling op het festival was Patrice Lecontes Le Magasin des Suicides. Een filmbewerking van het gelijknamige boek van Jean Teulé. Het geheel komt over als een lange one-joke-movie. In een wereld waar zelfmoord de normaalste zaak van de wereld is, doen Lucretia en Mishima goede zaken met hun winkel die zich specialiseert in zelfmoordhulpmiddelen.

De sfeer wordt al gezet als zij een klant zingend informeren over alle manieren waarop je zelfmoord kan plegen. Het muzikale effect heeft iets weg van de combi macaber en komisch van Tim Burtons Sweeney Todd, maar je krijgt er al gauw genoeg van. Probleem met de film is dat de zwarte humor al snel in de herhaling valt. De ene grap over zelfmoord en dood volgt de andere op, terwijl er verder weinig met die thema’s wordt gedaan. Als het echtpaar opeens een kind krijgt dat niet kan stoppen met lachen is het al gelijk duidelijk dat de film een andere wending krijgt. Het verhaal ontpopt zich vervolgens tot een ongegeneerde feelgood movie en de zwartgalligheid wordt probleemloos ingewisseld voor zoetsappigheid en een blije afsluiting. Het blijft verwonderlijk dat zo’n veelzijdige regisseur als Patrice Leconte (een meester-stilist met scherpe kanten zoals in zijn mooie Simenon verfilming Monsieur Hire, ) dit platgetrapte verhaal heeft uitgekozen.

Al met al was het LFF een gevarieerd en uitnodigend festival, waar je als kijker weer een goed beeld krijgt van de huidige tendensen binnen de serieuze publiekscinema. De programmering is zeker niet zo vernieuwend of pretentieus als Rotterdam, maar met zijn gezelligheid en laagdrempeligheid blijft het een van de leukere filmfestivals in Nederland.

 

De 7e editie van het Leids Film Festival vond dit jaar plaats van 23 tot en met 28 oktober 2012. Website: http://www.leidsfilmfestival.nl

PLANEET CINEMA

Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.

We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.

Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.

 

HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS

Twitter Facebook

 

THEMA

THEMA - UIT DE KUNST
Vrouw in een mannenwereld


Met de hulp van een historica draaide de Franse regisseur Bruno Nuytten in 1988 een biopic over een van Frankrijks meest bekende vrouwelijke kunstenaars uit de negentiende eeuw. De gelijknamige film vertelt haar tragische levensverhaal begeleid door de dramatische muziek voor hoofdzakelijk strijkers van componist Gabriel Yared.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
De beeldhouwer die niet wou schilderen


Quizvraagje voor bij de barbecue: wat hebben Mozes, Johannes de Doper, Marcus Antonius, Henry VIII, Michelangelo en God de Vader zelve gemeenschappelijk? Antwoord: ze werden allemaal op film vereeuwigd door Charlton Heston.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Het spanningsveld van de kunstenaar


Een kunstschilder die in de tweede helft van de negentiende eeuw in het zog van het impressionisme op de kunstscène verschijnt, is Auguste Renoir. Deze Fransman die ongeveer 6000 schilderijen maakte, is echter niet de enige kunstenaar die Gilles Bourdos met de film Renoir in de verf zet.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Genialiteit ondergedompeld in miserie


Quoth the raven: ‘nevermore’. Edgar Allan Poe schreef de beroemde dichtregel in 1845, en sindsdien heeft zijn raaf de populaire cultuur niet meer verlaten. Als zelfs The Simpsons je gedicht opnemen in hun Treehouse of Horrorreeks, weet je dat je het als dichter gemaakt hebt.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Pop-art tot de tiende macht


Thierry Guetta is een Fransman die in Los Angeles een tweedehands kledingzaak heeft. Via via ontmoet hij een street art-kunstenaar en hij – notoir allesfilmer – springt bij en filmt alles. Meer street art-kunstenaars laten zich filmen. Een idee voor een documentaire is geboren. Maar er is iets loos. Guetta zal niet rusten voor hij alle kunstenaars heeft gefilmd. Hij ontmoet er veel. Maar er ontbreekt er een: Banksy, die intussen wereldberoemd is geworden met zijn ironische street art.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Wie is er bang van Alfred Hitchcock?


In 2012, meer dan 30 jaar na zijn dood, verschenen er plots twee films over het leven van Alfred Hitchcock. Het mag een wonder zijn dat het zolang geduurd heeft. Hitchcock was een mysterieus man en een gedroomd object voor een biopic.

>>>

UIT HET ARCHIEF

Foto: Paramount
CROCODILE DUNDEE IN LOS ANGELES
Back to the past 2
>>>