Meteen naar de tekst springen
Maestros of Suspense: aan goede filmmuziek is niets pretentieus. (c) Luk Monsaert

INDEX >> FESTIVALS >>

FILMFESTIVAL VAN GENT 2011
Maestros of Suspense & World Soundtrack Awards

 

Kenny De Maertelaere | 02/11/2011


Share/Bookmark

Een van de belangrijkste redenen waarom het Filmfestival van Gent uitgegroeid is tot een volwaardig festival dat op de internationale agenda naast grote broers als Venetië, Toronto en Cannes mag staan, is de focus van de organisatie op filmmuziek; een van de vele, te vaak genegeerde disciplines binnen de filmwereld.

Zoals elk jaar werden er ook nu opnieuw een aantal concerten georganiseerd en Moviegids was erbij om te horen dat het goed was.

Luistersessie
Op 12 oktober, meteen na de start van het festival, mocht Maestros of Suspense in de concertzaal van de Bijloke de spits afbijten. De zaal zat afgeladen vol en na de obligate zoektocht naar de juiste zitplaats en het heen en weer schuiven van winterjassen dartelde presentator Thomas Vanderveken gezwind het podium op.

(c) Luk Monsaert Met een studie muziektheorie en piano op zak en een wat velen ongetwijfeld zullen benoemen als een perfecte uitspraak leek hij de perfecte presentator. Wij daarentegen konden onze ergernis niet altijd even goed verhullen. Aan goede filmmuziek is niets pretentieus en het blijft altijd een beetje wrang om het zo te zien behandeld worden.

Vanderveken worstelde zich door tussenteksten die vaak in dergelijk hautain Engels werden uitgebraakt dat het soms ongewild grappig werd. Zeker in combinatie met de vaak zuurpruimerige blikken van enkele dames en heren in het publiek, op hun paasbest uitgedost voor wat uiteindelijk toch slechts een luistersessie is.

Gelukkig kunnen we over de muziek en de uitvoering ervan veel minder klagen. Onder leiding van vaste waarde Dirk Brosse gaf het Nationaal Orkest van België een uitstekende prestatie. In een gelijke verdeling kwam de muziek van Bernard Herrmann en Franz Waxman aan bod; twee componisten wiens werk vooral het oeuvre van Alfred Hitchcock sierden. De nadruk lag dan ook vooral op het werk van de legendarische regisseur; met veel aandacht voor Waxmans romantische Rebecca; het voyeuristische Rear Window; de hallucinante hoogtes van Vertigo en natuurlijk Psycho.

Bloederige finale
Terwijl op een scherm beelden uit de films werden getoond snerpten de violen als nooit tevoren en zelfs in deze setting en in deze ADHD-tijden van vingervlugge, epilepsie-inducerende montage bleef de douche-scène een zenuwslopende kijkervaring die menig besje op het puntje van haar stoel deed belanden.

(c) Luk Monsaert Ook knap was de opzwepende score van North By Northwest (we kregen meteen zin om deze film nog eens te gaan bekijken) en Herrmanns laatste werk voor Martin Scorsese's Taxi Driver. De jazz safoxoonsolo van ene Nathan Daems (Zijn Nathan Daems Quintet won vorig jaar de wedstrijd Jong Jazztalent Gent) en de daarbij passende beelden van De Niro's “you talkin' to me” tot aan de bloederige finale waren een hoogtepunt van de avond.

Als toemaatje werden we verzocht om nog even te blijven zitten (waarop diegenen zonder geduld of een afspraak met de laatste trein naar huis uit hun zitjes veerden) voor de opnames van het televisieprogramma Tomtesteron. Dirk Brossé zou drie keer een korte compositie dirigeren en dan moesten wij enthousiast applaudisseren. Dit alles waarschijnlijk in het kader van een uitdaging voor presentator Tom Waes om het als dirigent te proberen. Het was best wel een grappige afsluiter en zo hadden de makers meteen een volle zaal. Zo zijn de kosten voor figuranten uitgespaard. Overal is het crisis.

Handjesschudden
Het tweede concert van het Filmfestival en het evenement dat wij met rode markeerstiften in onze agenda hadden aangeduid was de alweer 11e editie van de World Soundtrack Awards, sinds enkele jaren georganiseerd in het Kuipke. Ook nu weer waren enkele topcomponisten naar Gent afgezakt om er het beste van zichzelf te geven. Of beter: laten geven want ook daar stond Dirk Brossé opnieuw klaar met zijn dirigentenstokje en het Vlaams Radio Orkest voor zijn neus.      

(c) Luk Monsaert Het werd al meteen duidelijk dat deze avond zou worden opgedragen aan de in Los Angeles overleden Ronnie Chasen; een agente die dienst deed als contactpersoon voor het Filmfestival en verantwoordelijk was voor de komst van veel internationale gasten naar Gent. Omdat ze vertrouwd en bekend was bij Hollywoods elite bleek haar tot voordien bij ons quasi onbekende dood een zwarte dag in de geschiedenis van Hollywood en het was duidelijk dat de componisten graag een ode aan haar brachten. Chasen werd op zestien november vorig jaar brutaal neergeschoten in haar wagen.

Het was opnieuw Vandervekens taak om het geheel aan elkaar te praten en voor de ogen van een talrijk opgekomen publiek werden de eerste awards uitgereikt. Sabam-woordvoerder Johan Verminnen (van wie we bijna dachten dat hij de kans niet onbenut zou laten om “Rue de boucher” in het Kuipke te laten galmen) kwam de prijs voor beste Europese componist uitreiken aan de jonge Gabriel Heinrich; wiens meeslepende muziek voor een abstracte kortfilm van Nicolas Provost meteen live bij de beelden werd vertolkt. Knap werk.

Er volgde vooral veel handjesschudden en felicitaties: voor de immens getalenteerde Alexandre Desplat; die al voor de derde keer op rij filmcomponist van het jaar werd en grapte (?) dat hij zich beter een appartement zou aanschaffen in Gent. Daarnaast vielen ook Hans Zimmer (voor Inception), A.R. Rahman (voor 127 Hours), Randy Newman (voor een song uit Toy Story 3) en Alex Heffes (als beste nieuwkomer) in de prijzen.     

Ondeugende ouderling
Een eerste hoogtepunt kwam er toen de Italiaanse discocomponist Giorgio Moroder een lifetime achievement award in ontvangst mocht nemen. Moroder, een ondeugende ouderling met een licht diabolische twinkeling in zijn ogen die zelfs hoog in het publiek waarneembaar was, bleek een chaotische verteller die zo van zijn moment in de spotlight genoot dat we zijn onsamenhangende geratel er graag bij namen. Moroder is verantwoordelijk voor heel wat hits uit jaren '80 films en de orkestrale uitvoering van composities uit Scarface, Flashdance en Top Gun waren dan ook overweldigend. Nooit gedacht dat “What a feeling” (uitstekend live gezongen door zangeres Sofie) zo kippenvel-mooi kon zijn.

(c) Luk Monsaert Maar het beste moest nog komen. Nadat alle prijzen waren uitgereikt en alle dankwoorden verstomden was het de beurt aan drie componisten om enkele composities van hun hand voor te stellen. Eerst aan de beurt was de ietwat vreemde Elliot Goldenthal, wiens vrouw (theater- en filmregisseuse Julie Taymor; ze is o.a. verantwoordelijk voor de controversiële, door productieproblemen geplaagde U2-Spider-Man musical Turn Off The Dark) eerder al een prijs had uitgereikt.

Zoals te verwachten viel lag de nadruk op de muziek die hij voor de films van zijn eega heeft geschreven (de barokke bombast van Titus kwam uiteraard aan bod) maar tot onze grote verbazing kregen we ook een lange compositie uit het onderschatte Alien 3 te horen; een prachtige uitvoering van bijzonder melodieuze muziek bij het te vaak verguisde maar interessante derde luik in de sciencefiction-/horrorreeks.

(c) Luk Monsaert Vaste waarde Howard Shore kon wegens zijn verplichtingen in Nieuw-Zeeland (waar hij nu al aan het werk is voor The Hobbit) niet aanwezig zijn maar Brossé en co. lieten muziek horen uit Eastern Promises, Al Pacino's documentaire/speelfilm hybride Looking For Richard en natuurlijk The Lord Of The Rings.

Opsteker
Dit keer gelukkig niet de al zo vaak live gespeelde thema's (niet dat die niet goed zijn maar zoals het spreekwoord zegt: verandering van spijs doet eten) maar wel een lange passage uit de finale van The Return Of The King; het vernietigen van de ring. Chapeau voor de samensteller(s) van de gespeelde stukken: er was duidelijk gezocht naar werk dat minder gekend was bij een groter publiek. Voor doorgewinterde filmmuziekliefhebbers een opsteker.

Last but not least nam het ego van Hans Zimmer het podium over. Zimmer mag dan voor velen de doodssteek betekenen voor “old school”-filmmuziek (de man verzamelt vaak componisten rond hem die elk een stukje componeren waarna hij het dan als producer aan elkaar kan monteren: niet iedereen kan zich vinden in deze lopende band-aanpak), op een podium is hij een fenomeen.

Niet zozeer Zimmer zelf steelt de show maar wel de entourage die hij bij zich heeft. Het is hem meer om een rock'n roll performance te doen en de episch lange uitvoering van muziek uit Inception was van een ongekend hoog niveau. Met o.a. Johnny Marr aan de gitaar; een Aziatische schone met een viool en een beatboxende Indiër die een drumstel in elkaar sloeg had Zimmer goed volk meegebracht. En we weten eigenlijk nog steeds niet wat die futuristische machine op het podium deed. De “wall of sound” die echter gecreëerd werd golfde onverbiddelijk over het publiek en Zimmer werd dan ook beloond met een daverende staande ovatie. Terecht verdiend en een fantastische afsluiter voor deze World Soundtrack Awards.

Volgend jaar meer van dat graag.   

(c) Luk Monsaert (c) Luk Monsaert (c) Luk Monsaert (c) Luk Monsaert (c) Luk Monsaert
UITGELICHT

F.A.C.T.S. 2011
One Geek To Rule Them All 

 

Wat kunnen we nog vertellen over wat ongetwijfeld een van de leukste en uit de hand gelopen sciencefiction en fantasy-conventies van de Benelux (nee: Europa!) is geworden? Was F.A.C.T.S. vroeger nog een genre-zijstapje voor wie het cinefiele uit de oren kwam na het filmfestival dan is het nu een volwaardige eigen entiteit geworden die zich volledig heeft afgescheiden van het festival.

Het blijft een interessante denkoefening om uit te vissen hoeveel filmfestivalbezoekers zich ook op F.A.C.T.S. durven vertonen maar wij vrezen dat de cijfers aan de lage kant zijn. Zonder pretentieus of betweterig te willen zijn maar de meeste mensen zijn nu eenmaal niet geneigd om wat ze zien als “kunst” te combineren met wat ze zien als “entertainment”. Voor ondergetekende is de grens tussen de twee heel wat kleiner. Dat betekent dat het zicht van een op ware grootte gebouwde Hulk in aanvalspose een even grote glimlach tevoorschijn tovert als het zien van een uitstekende film.

We konden in ieder geval opnieuw over de koppen lopen tijdens de jongste editie op 22 en 23 oktober in Flanders Expo te Gent. Het was dan ook een onbegonnen zaak om een poging te ondernemen de gasten aan iets wat moet lijken op een interview te onderwerpen. Omdat de organisatie van F.A.C.T.S. geen persmomenten organiseert en het afhankelijk is van de bui van de gast is het de taak van de dappere perspersoon om zich tussen de handtekeningjagers te mengen en te hopen op een goedkeurende blik van de overrompelde bekendheid. Een “njet” is nooit ver weg.

Getroebleerde has-been
Over de line-up kunnen we dus relatief kort zijn: Edward Furlong; het kindsterretje uit Terminator 2 (maar ook te zien in American History X) was een late toevoeging aan de line-up en zag er precies uit zoals je verwacht dat een door drugs en drank getroebleerde has-been er uit ziet: pafferig en boos. Waarschijnlijk best wel een sympathieke jongen, daar niet van.

Duidelijk meer in zijn sas was Draco Malfoy himself: de blonde Tom Felton (recent ook nog te zien als etter in Rise Of The Planet Of The Apes) kon de overvloedige aandacht van een leger jonge meisjes beter verwerken en bestreed hen met eigen middelen; door met een fototoestel met bijpassende über-lens rond te lopen en kiekjes te schieten van de schreeuwende dames.

Andere gasten waren o.a. Dina Meyer (bij de betere geek vooral bekend omwille van haar naakte verschijning in Starship Troopers); Julian Glover (ooit nog een bad guy in Indiana Jones And The Last Crusade maar nu deel van de ensemblecast van de prestigieuze HBO reeks Game Of Thrones); Charisma Carpenter (de schone Cordelia uit Buffy en Angel); Dirk Benedict (Face uit The A-Team; wiens zoon bij de Vlaamse voetbalploeg Lierse SK speelt, believe it or not) Kenny Baker (R2-D2 uit Star Wars) en nog een Star Wars-coryfee Jeremy “Boba Fett” Bulloch.

Rustig afwachten
Verder de gebruikelijke tekenaars en vooral veel, erg veel mogelijkheden om zuurverdiende euro's uit te geven. Poppen; collectibles; strips; boeken; soundtracks... alles en veel meer is er te koop voor vaak belachelijk hoge prijzen. De kunst is om rustig af te wachten en vooral tegen het einde van de tweede dag te zien hoe de handelaars (die ook uit Frankrijk, Duitsland, Nederland en Engeland komen) hun prijzen naar beneden halen. Het is de uitgelezen kans om koopjes te doen en nog die ene, zeldzame comic binnen te halen.

Volgend jaar zijn we natuurlijk opnieuw van de partij. We moeten alleen nog beslissen of we het aandurven om eens als een beroemd filmpersonage uitgedost te gaan. Al twijfelen we toch sterk na het zien van een dikbuikige, halfnaakte volwassenen man met een blonde vlechtenpruik en iets wat leek op een roze tutu en netkousen. We worden nog altijd schreeuwend wakker.