Meteen naar de tekst springen

INDEX >> FESTIVALS >>

FILMFESTIVAL VAN GENT 2011
Het festival dag per dag: recensies

 

Kenny De Maertelaere  /  Matthias Van Wichelen | 12/10/2011


Share/Bookmark

Het 38ste Internationaal Film Festival van Vlaanderen Gent vormt traditioneel een indrukwekkende caleidoscoop aan genres, competities en films. Gelukkig spelen twee Moviegids-medewerkers in Gent een thuismatch. Ze laveren van zaal naar zaal en pennen intussen duchtig hun indrukken neer.

Twee slotfilms dit jaar in Gent: op vrijdagavond het niet geweldige The Rum Diary, op zaterdagavond het veel straffere The Descendants, de nieuwe van Alexander Payne. George Clooney’s vrouw ligt in coma na een bootongeluk en hij moet binnen een paar dagen beslissen aan wie een gigantische lap grond op Hawaii verkocht wordt. Hij is een verre afstammeling van een Hawaiaanse koning, de grond is al eeuwen familie-eigendom. De transactie zal hem en zijn familie stinkend rijk maken. The Descendants is een film over afscheid nemen. Net als in Sideways, About Schmidt en Election koppelt regisseur Alexander Payne ernst en drama aan scherpe humor. En hij haalt het beste uit George Clooney, een kerel die altijd goed is, maar nu net nog een tikkeltje beter als vader die op korte tijd een boel belangrijke issues op te lossen heeft. Shailene Woodley is een ontdekking als zijn lastige tienerdochter die door de omstandigheden gedwongen wordt snel volwassen te worden. The Descendants is de bevestiging van Alexander Paynes unieke positie in de Amerikaanse filmwereld. Heerlijk. (MVW)

Halt auf freier Strecke is de nieuwe film van Andreas Dresen - de man van het ophefmakende bejaardenseksdrama Wolke 9 – en het is zijn allerbeste tot nu toe. Hij opent met het nieuws dat een 40-jarige man een agressieve humortumor heeft en dat hij nog maar enkele maanden te leven heeft. De camera staat stil. Dresen observeert. Hij houdt dat de hele film vol. Rustig, als een documentairemaker toont hij hoe het gezin – er is een dochter van 14 en een zoontje van 8 – omgaat met de ziekte en de naderende dood. Halt auf Freier Strecke ziet er uit als een televisiefilm. De aandacht gaat volledig naar het verwerkingsproces van het gezin, naar de dramatische impact van de ziekte op hun leven. Visuele fratsen zouden ongepast zijn. Voor de kinderen maakt Dresen een uitzondering. Hij toont hen in het prachtigste licht. Geloofwaardig van begin tot eind, subtiel evoluerend en erg natuurlijk vertolkt is dit integere familiedrama een aangrijpende, trieste film die sentimentaliteit vermijdt. Het zou zonde zijn mocht deze film geen distributeur vinden. (MVW)

De eenzame zielen in de innemende romantische grootstadstragikomedie Medianeras wijten hun gebroken hart en verwarring aan de rommelige ruimtelijke ordening en middelmatige architectuur in Buenos Aires. De Argentijnse film is een prettig weerzien met de Madrileense Pilar López de Ayala die we al te lang niet meer gezien hebben in onze zalen. Ze speelt een architecte die nog nergens gebouwd heeft. Uiteindelijk zal ze een koppel vormen met een websitebouwer die zelden of nooit buiten komt. Beiden hebben fobieën en psychische issues in overvloed. Een perfecte match dus. Medianeras toont het hele proces voor ze elkaar vinden. Hun zoektocht, getwijfel en gesukkel. Regisseur en scenarist Gustavo Taretto stelt interessante filosofische vragen over het ons bestaan in de 21ste eeuw waarin we meer met elkaar kunnen communiceren dan ooit. Medianeras is slim, grappig, origineel en wrang: een rijk debuut. (MVW)

Op het einde van de kritiekloze Harry Belafonte-documentaire Sing Your Song weet je even veel over de Amerikaanse zanger dan bij het begin: hij had een aantal hits en hij zette zich in voor mensenrechten over de hele wereld. Namedropping in overvloed. Hij had contacten met de Kennedy’s, Marthin Luther King, vader Obama, Nelson Mandela en Bill Clinton, maar welke concrete verwezenlijking nu echt aan Belafonte zelf toe te schrijven is, blijft onduidelijk. Ook over zijn Jamaicaanse roots, zijn invloed op de muziekwereld, zijn tijd in Hollywood en zijn privéleven blijft de documentaire veel te vaag. Fijne kerel, flauwe film. (MVW)

Over The Future hangt een vermoeiend en pendant oh wat ben ik toch diepzinnig-geniaal sfeertje. Het begint nochtans aardig met een koppel dat bijna 35 wordt en doorheeft dat ze niet veel meer hebben om hun leven drastisch om te gooien. Dertig dagen geven ze zichzelf om alles anders te doen. Dat leidt uiteraard tot onverwachte situaties. Mirandy July doet veel te hard haar best om hip filosofisch en droogkomisch te zijn. The Future mist het frisse en verrassende van Me and You and Everyone We Know heeft plaats gemaakt voor zelfgenoegzaamheid. Zo komt het dat ze het meest essentiële in haar film helemaan niet heeft uitgewerkt: het drama van een koppel dat uit elkaar valt terwijl dat niet had gehoeven. Als Miranda July met beide voeten weer op de grond staat, kan ze het nog eens proberen want dit is een scheet in een fles. (MVW)

In het Argentijnse Las Acacias gebeurt bijna niets. Een truckchauffeur rijdt met een lading acacia’s van Paraguay naar Buenos Aires. Zijn baas heeft geregeld dat een hem onbekende vrouw met een baby met hem mee kan rijden. Tijdens de lange rit leren ze elkaar kennen, niet op zijn Amerikaans maar op zijn Argentijns. Zijn moeizaam schakelen met de rammelende versnellingsbak is het hoogtepunt aan actie in deze film waarin bovendien nauwelijks gepraat wordt. Regisseur Pablo Giorgelli geeft druppelsgewijs informatie vrij over zijn twee hoofdpersonages. Met kleine handelingen, korte zinnen en lange stiltes schetst hij hun contouren. De rest mag de kijker zelf invullen. De volmaakte natuurlijkheid en de onzichtbare logica waarmee het verhaal zich ontwikkelt, verraden het talent van een rasfilmmaker. Las Acacias is goed gedoseerde, perfect getimede, zeer menselijke auteurscinema waarvoor je naar een filmfestival gaat. Absolute top! (MVW)

Poulet aux Prunes is een zalig magisch-realistisch sprookje – een mix van live action en animatie - over het moeilijke liefdesleven van een beroemde Iraanse vioolspeler. Het verhaal speelt zich af in Teheran in de jaren vijftig van de vorige eeuw. Mathieu Amalric is grandioos als de muzikant met het gebroken hart die besluit zelfmoord te plegen nadat de grote, brandende liefde uit zijn jeugdjaren hem tientallen jaren later niet herkent op straat. Terwijl hij wacht op de dood, zien we hoe hij tot zijn besluit is gekomen. Op papier is het zware kost, op het scherm is het een sfeervolle vertelling in warme kleuren, steunend op excentrieke personages gespeeld door een knappe ensemblecast. Na Persopolis hebben Vincent Paronnaud en Marjane Satrapi opnieuw een erg consistente, gloedvolle, visueel indrukwekkende crowdpleaser gemaakt. (MVW)

Van de eerste tot de laatste seconde straalt Nicolas Provosts regiedebuut The Invader een absolute beheersing van het medium cinema uit. Na de intussen veelbesproken openingsscène ontspint een modern stadsdrama over een Afrikaanse illegaal die probeert te overleven in Brussel. Dit is geen film over immigranten maar een over Amadou, een bonk van een kerel die het heft in eigen handen neemt en op ongebruikelijke wijze een oplossing zoekt voor zijn problemen. Het eerste uur van de film is adembenemend, dan zakt hij een beetje weg om te eindigen met een knaller van formaat. Alles aan The Invader is geslaagd. Brussel is nooit intrigerender in beeld gebracht, de vertolkingen zijn secuur, de montage is scherp en het verhaal is geloofwaardig – vaak ook onverwacht grappig - genoeg. Toch mist de film net dat tikkeltje poëzie en magie om niet alleen het verstand te raken maar ook de ziel. Niettemin heeft Provost een spectaculair debuut gemaakt dat hopelijk een zo breed mogelijk publiek bereikt. (MVW)

Als afsluiter van een buitengewoon sterke filmtiendaagse valt The Rum Diary nogal tegen. De verfilming van de gelijknamige roman van cultschrijver Hunter S. Thompson heeft zijn hilarische momenten maar schippert te veel tussen verschillende genres om te overtuigen. Iedere keer dat de film dan toch op gang komt, is er een nieuwe nevenplot die de vaart er uit haalt. Het stuk over de illegale bouw van een hotel is saai en er zit een drinkscène of vier te veel in. De liefdesintrige daarentegen boeit wel. De combinatie Amber Heard – Johnny Depp vonkt. In die scènes doet Depp eindelijk weer eens normaal. De laatste jaren heeft hij zo vaak dit soort gestoorde, excentrieke personages gespeeld dat zijn tics erg beginnen te storen. Hetzelfde geldt voor Giovanni Ribisi. Het is te veel van hetzelfde. Zelfs al zijn ze niet in vorm, toch is het de uitstraling van Depp en Ribisi die de film redt. Meer dan hap-slik-weg is het niet geworden. Na afloop heb je het gelijk dat met dit materiaal veel meer te doen was. (MVW)

The King of Devil’s Island mocht blijkbaar wat kosten. De Noorse film klinkt en blinkt als een grootste Hollywoodproductie. Met Stellan Skarsgård heeft het ook een heuse filmsterk in de hoofdrol. Het verhindert niet dat dit drama nauwelijks kan boeien. Wat zou er kunnen gebeuren in een op een eiland gelegen heropvoedingsgesticht voor jongens aan het begin van de vorige eeuw? Juist ja. Dat allemaal. Wanneer de clichés één voor één gepasseerd zijn en de personages geïntroduceerd, is er wat beterschap. Niet dat het verhaal kan verrassen, maar er komen naar het einde toe toch enkele spannende, zeer efficiënte scènes die de slappe start enigszins goedmaken. Van alle Scandinavische films in Gent is dit de minst essentiële. (MVW)

Net als Meek’s Cutoff is Martha Marcy May Marlene intrigerende onafhankelijke Amerikaanse cinema van het allerhoogste niveau. De film vertelt het versnipperde verhaal van Martha – een indrukwekkende rol van Elizabeth Olsen – een jonge vrouw die aan het begin wegvlucht en onderdak vindt bij haar zus en haar man. In stukken en brokken komen we gedeeltelijk te weten waar Martha voor wegloopt. Ieder antwoord dat de film geeft, roept nieuwe vragen op. Nooit weet je helemaal wat je ziet of hoe je het moet interpreteren. Regisseur Sean Durkin creëert een ijzig psychologisch spanningsveld. De uitgekiende cameravoering zorgt voor een extra beklemmend gevoel. Achter het oppervlak van de meesterlijke cinematografische rust schuilt nieuw gevaar.  Martha Marcy May Marlene is een briljant gefragmenteerd portret van een versplinterde vrouw. Een must see. (MVW)

Senna heeft nog geen Belgische distributeur. De kans is dus groot dat de drie vertoningen in Gent de enige zijn in ons land. Dat is doodzonde want de Britse documentaire over de legendarische Braziliaanse Formule 1-piloot is een absolute must-see. Voorkennis is niet nodig, liefde voor autosport ook niet. De zinderende montage van archiefbeelden doet al het werk. Senna is een klassiek verhaal over de opkomst van een waar fenomeen: van zijn eerste wedstrijden in Europa tot zijn tragische ongeluk in San Marino. De meeste feiten over zijn carrière zijn bekend en toch is de spanning bij momenten te snijden. Gelukkig is het geen kritiekloos heiligenportret maar een – voor zover wij leken daarover kunnen oordelen -  een eerlijk portret van een zeer fascinerende vent. Wie het droog kon houden bij 50/50 zal het bij deze wellicht moeilijker hebben. Het moet al raar lopen mocht Senna de publieksprijs niet met glans winnen. (MVW)

Perfecter kan de timing van Talihina Sky: The Story of Kings of Leon niet zijn. Nu de Amerikaanse rockband in de lappenmand ligt, is een blik achter de schermen extra interessant. De documentaire is geproducet door de band zelf. De eerlijkheid waarmee ze hun klim naar de top en de naderende neergang tonen, is zelden gezien. De documentaire past ook perfect in een filmfestival dat dit jaar in het teken staat van Ingmar Bergman. De filmpjes uit de jeugdjaren van de Followills behoren tot meest freaky die dit jaar in Gent te zien zijn: godsdienstwaanzin in zijn meest angstaanjagende vorm. Al even indrukwekkend zijn de scènes waarin zanger Caleb door zijn broer minutenlang verbaal angevallen wordt over zijn drankmisbruik. Het is echt en ongennadig hard. Even later vertelt hij zelf stomdronken over zijn grote dorst en de grote fouten die hij maakte. Talihina Sky is een catharsisdocumentaire van een band die met zichzelf in het reine wil komen. Zoveel openheid, eerlijkheid en zelfkritiek raakt iedere muziekliefhebber, fan van KoL of niet. (MVW)

Wie Old Joy en Wendy and Lucy heeft gezien, kon al vermoeden dat Kelly Reichardts Meek’s Cutoff niet direct een pief-poef-paf-western zou zijn. Een groepje pionier trekt in 1845 door een woestijn in Oregon. Stephen Meek is hun gids. Hij beweert de regio van binnen en van buiten te kennen. Helaas blijkt dat niet waar te zijn. De film doet denken aan Gerry, Gus Van Sants woestijnfilm waarin Matt Damon en Casey Affleck steeds verder van hun pad afraken. Hoe meer de trekkers in Meek’s Cutoff verdwalen, hoe scherper de conflicten worden. Dit is Amerikaanse independent cinema op zijn best met sterke vertolkingen van Bruce Greenwood en alweer Michelle Williams. De manier waarop Reichardt haar film laat eindigen is even verrassend als frustrerend. Meek’s Cutoff is een film waar je nog lekker lang over kan nadenken. (MVW)

Mon Pire Cauchemar is de derde samenwerking tussen regisseuse Anne Fontaine en acteur Benoît Poelvoorde. Na Entre Ses Mains en Coco Avant Chanel is het de minst geslaagde van de drie. De komedie draait om de tegenstelling tussen een ijskoude, rijke, intellectuele kunstgalerijhoudster gespeeld door Isabelle Huppert en een onbeschofte, grofgebekte, werkloze Waal gespeeld door Poelvoorde. Laatstgenoemd is uitstekend op dreef en lanceert de ene brute oneliner na de andere. Wanneer hij vriendschap sluit met Hupperts echtgenoot – gespeeld door de immer charmante en overtuigende André Dussolier – lijkt een moderne klassieker in de maak. Dan probeert Fontaine Poelvoordes zoontjes uit de klauwen van de sociale dienst te redden en daalt het niveau van de film razendsnel. Enkel die hard-fans van Poelvoorde zullen genieten van de eerste helft van deze misser. (MVW)

Mia Wasikowska in de titelrol en Michael Fassbender als Rochester zijn sensationeel in de 2011-versie van Jane Eyre. Regisseur Cary Fukunaga vertelt het bekende verhaal over hun onmogelijke liefde gedeeltelijk met flashbacks. Het werkt. Hij creëert nieuwe spanningsvelden, laat het drama sudderen om het op volle smaak te brengen. In al zijn donkerheid is Jane Eyre een streling voor het oog. Jane Eyre is een prachtfilm waarin ieder details klopt. De kostuums, de decors, het fluwelen licht, de landschappen: alles draagt bij tot die unieke gotische sfeer. Een retorische vraag dringt zich op: is Michael Fassbender de beste acteur ter wereld? (MVW)

Het isolement van het jonge hoofdpersonage in het Belgische L’Hiver Dernier doet denken aan de gelijkaardige situatie van de paters in Des hommes et des Dieux. De ontwikkeling van de plot gaat dan weer op Iraanse snelheid. John Shanks film is een visueel erg sterke karakterstudie van een twintiger die de boerderij van zijn vader overneemt. De onderneming wordt een harde en lange strijd tegen zichzelf, de natuurelementen, de nieuwe economische wetmatigheden en de eenzaamheid. L’Hiver Dernier is indringende en letterlijk en figuurlijk donkere auteurscinema waar een mens niet meteen vrolijk van wordt. De geleidelijke opbouw naar de onvermijdelijke dramatische climax en de ingetogen vertolkingen maken dit een erg interessant debuut. (MVW)

Na lachen met geile gehandicapten in Hasta la Vista is het de beurt aan een avondje lachen met kankerpatiënten in 50/50. Alleen in Hollywood kunnen ze zo’n films maken. Het is te zeggen: alleen in Hollywood kunnen ze zo goed maken. Mocht er een Oscar bestaan voor beste mannelijke duo dan zou hij geheid naar Joseph Gordon-Levitt (de patiënt) en Seth Rogen (zijn beste vriend) gaan. De onderbroekenlol is on-weer-staan-baar in deze zowel hilarische als ontroerende film. Naast Gordon-Levitt en Seth Rogen zijn ook Anna Kendrick en Bryce Dallas Howard in uitstekende doen. Ga dat zien! (MVW)

The Mountain is een Noorse Bergmansiaanse film over twee vrouwen die een berg beklimmen in de winter. Ze vormen al jaren een stel en hun bergtocht dient een hoger therapeutisch doel. Dat klinkt zwaar en dat is het ook. Al stappend bespreken de vrouwen wat hen de laatste jaren overkomen is. Negentig procent dialoog – tien procent landschap: dat zijn de ingrediënten en hun onderlinge verhouding. De herkenbaarheid van de kleine en grotere ergernissen aan elkaar en de ferme vertolkingen houden de kijker bij de les. Als is het geen wereldschokkende cinema, The Mountain is een fijn stukje auteurscinema. (MVW)

Het pad van een vermoeide vijftiger zal dat kruisen van skatende tiener in het Griekse Wasted Youth. Hoe, wanneer en waarom is de vraag. De skatescène in het lege zwembad behoort tot de allermooiste van het festival. En er zitten nog meer geniale flitsen – het trouwfeest! - in een film met een multi-interpreteerbare titel. Wasted Youth toont het Griekenland van nu: vertwijfeld, gefrustreerd, leeg, uitgeblust, moe. Even adem halen wanneer de credits over het scherm rollen. Dit is een favoriet voor de jongerencompetitie. (MVW)

Net zoals Morgan Spurlock in Super Size Me de fastfood-industrie in een dubieus daglicht plaatste, werpt deze Michael Moore Light dit keer in Pom Wonderful Presents: The Greatest Movie Ever Sold zijn kritische blik op product placement; de aanwezigheid van reclame en advertenties in films en televisieseries. Hij gaat hierbij niet als een zeurderige kniesoor te werk maar besluit de wereld van de marketing met zijn eigen wapens te bestrijden: hij wil zijn documentaire laten sponsoren door allerlei bedrijven en merken. Dat de man in zijn opzet slaagt bewijst al meteen zijn punt. Jammer dat de lichtvoetige, geïmproviseerde aanpak en het hoge ritme aan het begin van de documentaire uiteindelijk plaats moeten maken voor veel talking heads en herhaling. En eigenlijk had Spurlock met Super Size Me al de invloed van reclame op onze fragiele geesten onder de aandacht gebracht; want na het zien van al die fastfoodketens in die aanklachtdocu kregen wij na afloop zin in... een hamburger. Gehersenspoeld! (KDM)   

In het Noorse Headhunters staan een kunstdief annex head hunter en een oud-elitesoldaat annex sollicitant tegenover elkaar. Er bestaat geen twijfel dat er binnen de kortste keren een dure Hollywoodremake komt van Morten Tyldums tweede film. Headhunters is een buitengewoon opwindendende thriller die gretig leentjebuur speelt uit andere genres. De gitzwarte humor, onvervalste gore, fantastische elementen, slapstick, detective en actie vormen een denderend geheel waar het enthousiamse en het plezier vanaf spat. Aksel Hennie – die ogen! – en Nikolaj Coster-Waldau vechten een prachtig duel dat je zowel doet bulderen van het lachen als huiveren van de schrik. Headhunters is nu al een cultfilm. (MVW)

De volgende die She-Monkeys vergelijkt met Fucking Amal krijgt klappen. Het zijn twee Zweedse films over twee tienermeisjes. Daar houdt de vergelijking op. Het debuut van Lisa Aschan is een zeer natuurlijke en compacte studie van de psychologische strijd tussen twee meisjes die aan paardenacrobatie doen. En als vrouwen een psychologisch oorlogje gaan voeren, kan het knetteren. De vergelijking met het Franse Naissance des Pieuvres ligt veel meer voor de hand. Ook voor de jonge hoofdrolspeelsters is She-Monkeys hun eerste film. Al dat nieuwe zorgt voor een onweerstaanbare ongekunstelde, pure sfeer. Aschan creëert niet alleen een gigantisch spanningsveld, ze heeft heeft ook gevoel voor humor. She-Monkeys is een grandioos, veelbelovend debuut. (MVW)

Martin Sulík wedt op drie paarden in zijn competitiefilm Cigan. Het is een groepsportret van een Romadorp, een schreeuw van verontwaardiging over de derderangspositie die Roma’s nog steeds bekleden in Slovakije en een coming-of-ageverhaal over een 15-jarige jongen die wil ontsnappen aan zijn uitzichtloze situatie. Geen van de drie is echt indrukwekkend goed uitgewerkt en toch blijft Cigan boeien.  Het had best scherper en origineler gekund – Sulik is de zoveelste in het rijtje die een Romaverhaal vertelt – maar naarmate de film vordert en het jonge hoofdpersonage op een kruispunt komt, wordt Cigan interessanter en wranger. Over de finale scènes valt te discussiëren maar al bij al houden ze steek. Het is Suliks verdienste dat zijn film tot in de laatste minuut alle kanten op kan. Cigan is degelijke, goedgemaakte cinema van een man die weet hoe je een verhaal vertelt. (MVW)

Juan – de geactualiseerde versie van Mozarts beroemde opera Don Giovanni – is een verrassend aangename, spannende en geestige film. Eens je gewend bent aan de gezongen dialogen, ontwikkelt zich een cool verhaal over een gehaaide womanizer die alle onheilspellende voortekenen negeert en regelrecht in zijn ongeluk  loopt. De moderne stadsdecors en de vaardige montage zijn geweldige troeven, maar het is bariton Christopher Maltman die de show steelt in de titelrol. De kerel heeft zo’n overrompelende uitstraling dat hij zo de overstap naar de cinema kan maken. Juan is een buitenbeentje dat een filmliefhebber niet mag missen wanneer hij een keer op Arte wordt uitgezonden. (MVW)

Once Upon a Time in Anatolia is een nieuwe topfilm van de Turkse grootmeester Nuri Bilge Ceylan. Net als in Uzak, Iklimler en Three Monkeys ontrafelt hij met trage en gevoelige scènes de ziel van zijn hoofdpersonages. Tijdens een lange kille nacht en een nog killere  ochtend gaan een onderzoeksrechter, een dokter en een teampolitieagent samen met een vermoedelijke moordenaar op zoek naar de plaats waar een lijk gedumpt wordt. Omdat de moordenaar dronken was en alle wegen, heuvels en bomen zo ontzettend op elkaar lijken, duurt de expeditie uren en uren. Ceylan vult die uren met conversaties en impressionistische shots van de verlaten regio. Vetrouwde kost. Nieuw is wel de humor in de dialogen: absurditeit die de prangende situatie ontzenuwt en de bezadigde vijftigers nog meer reliëf geeft.  Once Upon a Time in Anatolia is een topfilm. (MVW)

Met Oslo, August 31st treedt Joachim Trier toe tot de elite van de Europese filmwereld. Wanneer een filmpersonage de toestemming krijgt om een ontwenningskliniek tijdelijk te verlaten, is de vraag hoe hij de confronatie met de verleidelijke, gevaarlijke buitenwereld zal verteren. Trier formuleert een zeer krachtig antwoord. Met lange, indringende dialogen schept hij het sociale kader dat de 34-jarige Anders kapot gemaakt heeft en dat hem ook de kans moet geven zich te herintegreren. Trier drijft de onzekerheid ten top. Het lot van Anders blijft de hele film lang onzeker. Het verhaal neemt stevige dramatische wendingen zonder de natuurlijke flow te ondermijnen. Sterk, heel sterk! (MVW)

Elena’s echtgenoot is rijk. Haar zoon is arm. Een moeder wil haar kind helpen. Dat is het uitgangspunt van Andrei Zvyagintsevs nieuwe film Elena. Het portret van de gepensioneerde verpleegster is glashelder. Haar dilemma is herkenbaar. Net omdat haar situatie zo duidelijk is, heeft ze het moeilijk om een oplossing te vinden. Wanneer ze die eindelijk gevonden heeft, zet Zvyagintsev een stap verder. Met het riscico in herhaling te vallen: Elena zou niet misstaan als winnaar van deze competitie. Zijn volle bittere nasmaak blijft nog lang hangen. (MVW)

Probeer het Zuid-Afrikaanse Skoonheid te zien zonder enige voorkennis: hetzij nog tijdens het filmfestival, hetzij later op het jaar wanneer het gereleased wordt in het commerciële circuit. Oliver Hermanus’ film stelt het geduld van de kijker danig op de proef met zijn trage opbouw en lang aangehouden shots die op het eerste gezicht weinig betekenis hebben. Op het eind van de film blijkt de inspannig de moeite meer dan waard. Het verhaal ontwikkelt zich een paar keer helemaal anders dan verwacht. Het hoofdpersonage nestelt zich gegarandeerd voor weken in het hoofd. Skoonheid is een bijzondere cinefiele ervaring. (MVW)

In cinema kan veel, heel veel zelfs, maar wat Stockholm Östra ons op de mouw probeert te spelden, gaat een brug te ver. Na een dodelijk ongeval waarbij een 9-jarig meisje om het leven komt, blijven zowel de chauffeur en zijn vrouw als de ouders van het kind verweesd en verdwaasd achter. De acteurs doen alles wat binnen hun mogelijkheden ligt. Individueel bekeken zijn personages best geloofwaardig en is  het web van leugens dat ze spinnen gezien de omstandigheden aanvaardbaar. Het liefdesverhaal is er te veel aan. Dat gelooft niemand en vermits het de as vormt van de film is Stockholm Östra een tegenvaller. (MVW)

Blue Bird – de tweede film van Gust Van Den Berghe – is inderdaad het juweeltje dat de programmabrochure aankondigt. Twee Afrikaanse kinderen raken hun blauwe vogel kwijt. Ze gaan hem zoeken. Afrikaanse cinema – want Blue Bird is 99,9% Afrikaans – is niet plotgedreven: de tocht van de kinderen leidt niet onmiddellijk ergens heen en onderweg ontmoeten det twee de vreemdste personages. De adembenemende fotografie, de droge humor en de zalig natuurlijke vertolkingen maken Blue Bird erg bekijkbaar en toegankelijk. Het is een unieke film van een unieke filmmaker. Laat ons voor een keertje ongegeneerd chauvinistisch zijn: hij kan en mag de competitie winnen. (MVW)

De martial arts film Wu Xia steunt op een Amerikaanse-actiefilmsoundtrack, twee coole hoofdpersonages en uiteraard flitsende gevechtsscènes. Een fanatieke – en wat excentrieke -  politie-inspecteur stuit per toevel op een gezochte topcrimineel die zich teruggetrokken heeft uit het misdaadmilieu. Zo werkt dat niet in actiefilms dus binnen de korste keren vliegen de afgehakte ledematen in het rond. Wu Xia is denderende pret maar ontbeert dat tikkeltje poëzie en fantasie om meer te zijn dan een rollercoaster. Dat de film zichzelf niet te serieus neemt, is een pluspunt. (MVW)

Gandu vertaalt zich als eikel, sukkel of loser. Het is de geuzennaam van een jonge, wat aanmodderende Indiër die zich wil lanceren in de muziek. De gelijknamige film is een filmische non-conformistische shock-rap-opera die zich heel moeilijk laat beoordelen. De technische beheersing van de makers is totaal. Hun beelden zijn magnifiek, de split-screens vernuftig, de montage is flitsend en het geluid is verbluffend. Gandu is Indische nouvelle vague: hypergestileerd, anti-Bollywood en zo ondoorgrondelijk mogelijk. Van een verhaal is nauwelijks sprake. Deze film gaat over tonen wat de makers kunnen, om radicale vernieuwing en de drang te oververbluffen. Als je blijft kijken dan is dat vooral omdat Gandu recht uit de onderbuik komt. Die gasten menen het echt. Wat hun inspanning waard is en hun invloedrijk hun film is, zal over een paar jaar blijken: arty farty gezeik of het begin van een waanzinnige nieuwe stroming... (MVW)

Samen met We Need to Talk About Kevin is Beyond tot nu toe onze favoriet om de competitie te winnen. Het regiedebuut van de Zweedse actrice Pernilla August is een meesterlijk geconstrueerd en perfect gedoseerd gezinsdrama dat clichés vermijdt en opbouwt naar een emotionele climax. Het uitgangspunt is simpel: een dochter rijdt met haar gezin naar een ziekenhuis 600 kilometer verder waar hij moeder op sterven ligt. De plotse maar onvermijdelijke confrontatie met haar verleden is hard. De beweegelijke camera zit de  personages op de huid waardoor je echt niet kan ontsnappen aan de impact de traumatische jeugdervaringen. Pernilla August graaft steeds iets dieper, voegt
mondjesmaat nieuwe elementen toe tot de psychologische spanning bijna niet meer te dragen is. Beyond doet pijn en dat mag. (MVW)

Dat Robert Redford een uitstekende regisseur is, bewijst hij opnieuw met de historische rechtbankfilm The Conspirator. James McAvoy verdedigt de moeder van één van de samenzweerders die het plan smeedden om president Lincoln te vermoorden. Je moet niet veel diploma’s hebben om de link te zien naar George W. Bush en Guantanamo Bay. The Conspirator is een aardige film met een sterke boodschap. De kostuums zijn prachtig, de dialogen sterk en acteurs leveren puik werk. Voor je het goed en wel beseft, zijn de 122 minuten voorbij. Echt blijven hangen doet de film jammer genoeg niet. Hij is net iets te braaf en te Hollywoodiaans: perfect voor een regenachtig avondje dvd kijken. (MVW)

Het Zweedse Simple Simon is het inventieve regiedebuut van Andreas Öhman. Bill Skarsgård – een van de drie acterende zonen van Stellan Skarsgård – speelt het titelpersonage: een 18-jarige gast die lijdt aan het syndroom van Asperger. Enkel zijn oudste broer kan goed met hem  overweg. Diens lief helemaal niet en wanneer ze het afbolt, gaat Simon op zoek naar een nieuw vriendinnetje voor zijn broer. In negentig kleurrijke, warme, originele en grappige filmminuten vertelt de Zweed een even eenvoudig als ontroerend verhaaltje. Simple Simon is een aanrader, Öhman een naam om te onthouden. (MVW)

Veel kleffer en slijmeriger dan Les Neiges du Kilimandjaro moeten ze deze festivaleditie niet komen. Het kabbelende verhaal hangt met haken en ogen aan elkaar en er is niet één acteur of actrice die er ook maar één moment zelf echt in lijkt te geloven. Een zeldzame misser in de filmografie van de anders zo betrouwbare Robert Guédiguian. (MVW)

Frit Fald is een Deense variant op een bekend verhaal: een tienermeisje dat te vroeg in aanraking komt met drank, drugs, seks en alcohol. Louise zit al in volle pubertijd, de vrijlating van haar moeder uit de gevangenis maakt haar situatie nog onstabieler. Heidi Maria Faissts film focust eerder op de ingewikkelde moeder-dochterrealtie dan op de gemakkelijke effecten. Na een scherp en intrigerend begin verliest de film aan kracht, vooral omdat de criminele nevenplot weinig toegevoegde waarde heeft. De goede vertolkingen en de frisse visuele look houden de kijker bij de les.Goed filmpje dat beter had kunnen zijn. (MVW)

Lena is de tweede film van Christophe Van Rompaey, de maker van Aanrijding in Moskou. Het verschil met zijn succesvolle debuut kon niet groter zijn. Het donkere noodlotsdrama zal zeker niet door iedereen toegejuicht worden. Het ontbreekt Lena niet aan artistieke verdiensten. Integendeel zelfs. De film ziet er – ondanks het 4/3-formaat – goed uit. Helaas ligt het tempo te laag, komt het geheel vaak geforceerd over en zijn niet alle vertolkingen even zuiver. Wat de film wel uitstraalt, is lef en persoonlijkheid en dat is ook veel waard. Toch overheerst de ontgoocheling dat Lena niet de film geworden is die hij had kunnen zijn. (MVW)

Een van de opvallendste titels binnen de Officiële Selectie dit jaar is Lynne Ramsay's We Need To Talk About Kevin, een film die ondanks de voorspelbaarheid van het verhaal blijft boeien tot de laatste scène. Veel meer dan een film over een kwaadaardige jongen, handelt de prent over hoe je als ouder met zo'n kind moet omgaan en wat de gevolgen zijn binnen de gemeenschap waarin je leeft. Tilda Swinton bijt zich vast in de complexe moederrol en speelt met verve het hele scala aan emoties. Ze wordt daarbij uitstekend ondersteund door de altijd betrouwbare John C. Reilly als haar man en Ezra Miller als het kille titelpersonage. De film is verontrustend; hanteert vooral in de bewust verwarrende eerste act een niet voor de hand liggende beeldtaal maar is zeker niet zonder gitzwarte humor, waardoor het loodzware thema toegankelijk blijft. (KDM)

Dat de financiële crisis niet meteen voer is voor meeslepende cinema bewijst het degelijke maar te afstandelijke Margin Call. Regisseur J.C. Chandor werpt een blik op de start van de crisis in 2008 en wapende zich met een sterke cast. Maar ondanks de uitstekende vertolkingen van Kevin Spacey, Jeremy Irons, Paul Bettany en Zachary Quinto blijft het scenario oppervlakkig en wordt het voor de kijker nooit echt duidelijk wat precies het probleem is. Daardoor raakten wij nooit betrokken bij het probleem in het verhaal en blijven de acteerprestaties – hoe goed ook – weinig hangen. Een poging om Spacey's personage een emotionele crisis te laten doormaken die zich ook buiten de werkvloer afspeelt, lijkt aanvankelijk interessant maar blijkt algauw tot weinig te leiden; een weinig subtiele metafoor voor wat er gaande is in het bedrijf. Verzorgd geregisseerd en vaak knap vertolkt maar weinig meer dan dat. (KDM)

Het gaat in 2011 ontzettend hard met Emma Stone. Na Easy A en Crazy, Stupid, Love. toont de 22-jarige actrice zich van een heel andere kant in The Help, een traditionele, ietwat brave maar niettemin sterke en innemende feel good movie die gesitueerd is in de jaren zestig in Jackson, Mississippi. Stone speelt een jonge journaliste in een oerconservatieve stad waar de rassenscheiding nog strikt wordt toegepast. Voor haar eerste boek interviewt ze de zwarte huishoudhulpen die de kinderen van de blanken opvoeden. Het idee alleen al veroorzaakt controverse in de stad. Revolutionair is The Help zeker niet. De magie komt van de voortreffelijke vrouwelijke ensemblecast die het verhaal een kloppend hart geeft en vaak verrassend grappig uit de hoek komt. The Help is een dikke meevaller. (MVW)

Openingsfilm Tinker Tailor Soldier Spy is een bijzonder spannende, uitstekend geregisseerde, intrigerende maar bovenal subliem geacteerde spionagefilm. Gary Oldman, als acteur toch vooral bekend door zijn explosieve uitbarstingen en schurkenrollen, is buitengewoon als de timide George Smiley; een gepensioneerde MI6-agent die tijdens de Koude Oorlog op zoek moet gaan naar een mol binnen de Britse intelligentiedienst. Met de beste cast van het jaar weeft regisseur Tomas Alfredson (Let The Right One In) een kluwen van intriges en verraad. Hoewel het een film van ontmoetingen en conversaties is, blijft het verhaal spannend en overzichtelijk. Aanrader! (KDM)

UITGELICHT

AANKONDIGING | FACTS 2011

 

Op 22 en 23 oktober is het weer zover: dan wordt Flanders Expo te Gent opnieuw omgetoverd in het mekka voor liefhebbers van sciencefiction; fantasy; comic books; games en veel meer. De eens zo bescheiden bedachte FACTS-conventie is uitgegroeid tot een heus evenement binnen de beleving van popcultuur in en rond de lage landen; een uit zijn voegen gebarsten uiting van het verlangen naar zorgeloos escapisme. Niets mis mee, toch?  

Duizenden bezoekers vergapen zich aan de levensgrote recreaties van taferelen uit beroemde (vooral in het Star Wars-universum spelende) films; stripliefhebbers duiken onder in een ontelbare stapel comic books, op zoek naar die ene onvindbare uitgave en handtekeningjagers trotseren de wachtrijen voor die bijna mythische krabbel van de hand van hun favoriete acteur/actrice/kunstenaar.

De gastenlijst wordt elk jaar indrukwekkender, met steeds opnieuw grotere; meer internationaal bekende namen. In het verleden had de organisatie al eens Jean-Claude Van Damme weten te strikken tijdens een bezoek aan zijn geboorteland maar dit jaar is de line-up zeker ook niet te versmaden. Grootste naam in het lijstje is de jonge acteur Tom Felton, vooral bekend als de malafide Draco Malfoy in de Harry Potter-films en recent nog te zien in een andere zomerhit Rise Of The Planet Of the Apes. Ook aanwezig is Lou Ferrigno, de bodybuilder die zich voor de televisieserie The Incredible Hulk in  groene bodypaint liet hullen (zijn cameo in The Avengers volgend jaar zal ongetwijfeld veel vragen losweken bij nieuwsgierige superheldenfans). 

Verder vallen ook Twin Peaks-actrice Sherilyn Fenn en Buffy en Angel babe Charisma Carpenter op. Acteur Julian Glover dook dan weer op in kleine filmpjes als Star Wars en Indiana Jones And The Last Crusade (waarin hij de naar het eeuwige leven smachtende bad guy Donovan vertolkte) en Kenny “R2-D2” Baker en A-Team “gezicht” Dirk Benedict zijn ondertussen vertrouwde gezichten geworden aan de gastentafels. Het moet goed vertoeven zijn bij FACTS want de gasten blijven terugkeren; al kan hun vaak lyrisch bezongen voorliefde voor het Belgische bier daar ook wel een rol in spelen.

Wie al die bekende-koppen-dweperij liever aan zich laat voorbijgaan kan FACTS ook ervaren als een heuse belevenis en een verademing voor wie na alle arthouse van het Filmfestival een beetje wil ontspannen met lichter (en laten we eerlijk zijn; vaak ook leuker) entertainment. Alleen al voor het zien van de vaak in exuberante kostuums uitgedoste bezoekers (cosplay: waarbij mensen zich verkleden als hun favoriete personages) is een bezoekje de moeite waard.

Zoals elk jaar verwachten we ook nu weer dat we uren zullen verliezen in de aanstekelijke gecontroleerde chaos van wat door de jaren heen een van de beste genrebijeenkomsten van Europa is geworden.

Hang dus die lightsaber aan jouw broeksriem; schuif de One Ring over de ringvinger; neem plaats aan het stuur van jouw voor de gelegenheid tot de Millennium Falcon omgedoopte wagen en scheur aan lichtsnelheid (maar let wel op de flitspalen van het kwade Rijk!) naar de Expo in Gent. May The Force Be With You!

FACTS 2011: op 22 en 23 oktober in Expo Gent.  Alle informatie: http://www.facts.be/