Meteen naar de tekst springen
Cinéart

INDEX >> RECENSIES >> FISH TANK

FISH TANK
Huisje Weltevree

uitstekend  

Kenny De Maertelaere | 24/11/2009


Share/Bookmark

Sociaal-realistische drama's zijn zo eigen aan de Britse kroon als fish 'n chips. Van Gary Oldmans snoeiharde Nil by Mouth tot Ken Loach's... uhm... nagenoeg gehele oeuvre. Er is in de Britse cinema altijd een plaats voorbehouden voor films die de zelfkant van de maatschappij belichten. Personages wentelen zich in hun marginaliteit, vastgeroest in een vicieuze cirkel. De toon mikt steevast op kommer en kwel.

Fish Tank lijkt op het eerste zicht een zoveelste variant op dit (sub)genre te worden. De camera schudt en beeft, het weer is grauw en de personages hebben het niet breed. Ze schelden elkaar de huid vol en vloeken als waren het robuuste maffiosi of dronken matrozen! Het vijftienjarige hoofdpersonage Mia geeft een ex-beste vriendin een kopstoot... en dan is de prent nog maar pas begonnen! Fish Tank belooft meteen een helse rit te worden en regisseuse/scenariste Andrea Arnold, nog fris van haar arthouse- triomftocht met Red Road, slaagt er in om de film een eigen identiteit aan te meten. Het leverde haar dit jaar in Cannes een nominatie voor de Gouden Palm en de Juryprijs op.

Mia (debutante Katie Jarvis) droomt van een carrière als danseres; zodra ze de kans heeft gaat ze oefenen in een leegstaand appartement en met haar “urban moves” wil ze het maken in de grote, boze wereld. Thuis moet ze op niet veel steun rekenen; haar moeder heeft haar eigen dromen ver weggestopt. Ze ligt voortdurend met haar oudste dochter overhoop en de jongste telg in het gezin vloekt als Joe Pesci in Goodfellas. Van een vader is al lang geen spoor meer. Op een dag duikt haar moeder op met een nieuwe vriend. Connor (Michael Fassbender) lijkt de ideale vaderfiguur te worden; hij neemt het gezin mee op uitstapjes, toont interesse in de levens van de dochters en – zoals Mia tijdens een nachtelijke spionage opmerkt – blijkt ook nog eens de ideale dekhengst voor haar wulpse moeder. Het is net die gebeurtenis die leidt naar het duistere en ongemakkelijke vervolg; de vader -dochterrelatie tussen Mia en Connor komt zwaar onder druk te staan en het leven binnen het “nieuwe” gezin zal nooit meer hetzelfde zijn.

Andrea Arnold mag dan wel visueel netjes binnen de lijnen kleuren van wat we ons bij dit soort films kunnen voorstellen (weinig cameratruckjes, een faux –documentaire -aanpak) en met een niet bijster origineel verhaal uitpakken (een plotwending in de derde act vermoedden wij al vrij vroeg), haar film is daarom niet minder knap. Zonder nodeloze expositie schetst ze meteen een wrang beeld van een milieu en de drie vrouwen die er – ondanks alles – samen in moeten overleven. Het huiselijke geweld is nooit gratuit. Het voelt beklemmend reëel aan zonder dat het publiek zich van de personages gaat afwenden. Ook Mia's moeder (een sterke, meer dan vermeldenswaardige Kierston Wareing) is een gevallen vrouw, verbitterd door een leven dat anders moest verlopen. Connor (de overal opduikende en steevast uitstekende Michael Fassbender) is voor iedereen de prins op het witte paard. Fassbender vertolkt hem als een goedlachse, vriendelijke en betrokken kerel. Het siert Arnold dat ze hem niet als een wandelend cliché heeft uitgewerkt. Connor is geen “marginaal”, maar een doodgewone man met een doodgewone job. Hij geniet van de kleine dingen, drinkt graag een pint en is niet gewelddadig. Wanneer de duistere kant van zijn persoonlijkheid dan toch aan de oppervlakte komt, is het voor de kijker even erg als voor de personages om hem van zijn voetstuk te zien vallen.

Dé ster van de film is en blijft de jonge Katie Jarvis. Dat dit haar eerste rol is (volgens de overlevering werd ze ontdekt tijdens een hevige ruzie met haar vriendje) is des te indrukwekkender. Ze speelt een meisje dat tegen wil en dank een vrouw moet worden en de beslissingen die ze op haar weg naar volwassenheid neemt zijn vaak twijfelachtig, maar steeds begrijpelijk.

De laatste tijd zien we vaker films over mensen die uit hun milieu willen ontsnappen (onder meer De Helaasheid der Dingen en het tijdens het Filmfestival van Gent populaire maar ietwat overschatte Precious). Fish Tank hoort zeker bij de betere films over dit onderwerp. Andrea Arnold kiest verrassend voor een niet gitzwarte sfeer, laat ruimte voor hoop en plezier (de dansscène op de parkeerplaats) en sluit af met een ontroerende, positieve noot (die duodans!).

Fish Tank dreigt in deze barre eindejaarsperiode wat te worden overschaduwd door apocalyptische rampscenario's, gierige Ebenezers en blauwe aliens maar laat u dat vooral niet weerhouden om dit bescheiden pareltje te ondergaan. Geen meesterwerk maar zeker uw tijd en aandacht waardig. Take that, ya cunt!


Titel: Fish Tank
Genre: Drama
Speelduur: 2u03
Regisseur: Andrea Arnold
Acteurs: Katie Jarvis, Michael Fassbender, Harry Treadaway, Kierston Wareing

PLANEET CINEMA

Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.

We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.

Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.

 

HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS

Twitter Facebook

 

THEMA

THEMA - UIT DE KUNST
Vrouw in een mannenwereld


Met de hulp van een historica draaide de Franse regisseur Bruno Nuytten in 1988 een biopic over een van Frankrijks meest bekende vrouwelijke kunstenaars uit de negentiende eeuw. De gelijknamige film vertelt haar tragische levensverhaal begeleid door de dramatische muziek voor hoofdzakelijk strijkers van componist Gabriel Yared.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
De beeldhouwer die niet wou schilderen


Quizvraagje voor bij de barbecue: wat hebben Mozes, Johannes de Doper, Marcus Antonius, Henry VIII, Michelangelo en God de Vader zelve gemeenschappelijk? Antwoord: ze werden allemaal op film vereeuwigd door Charlton Heston.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Het spanningsveld van de kunstenaar


Een kunstschilder die in de tweede helft van de negentiende eeuw in het zog van het impressionisme op de kunstscène verschijnt, is Auguste Renoir. Deze Fransman die ongeveer 6000 schilderijen maakte, is echter niet de enige kunstenaar die Gilles Bourdos met de film Renoir in de verf zet.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Genialiteit ondergedompeld in miserie


Quoth the raven: ‘nevermore’. Edgar Allan Poe schreef de beroemde dichtregel in 1845, en sindsdien heeft zijn raaf de populaire cultuur niet meer verlaten. Als zelfs The Simpsons je gedicht opnemen in hun Treehouse of Horrorreeks, weet je dat je het als dichter gemaakt hebt.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Pop-art tot de tiende macht


Thierry Guetta is een Fransman die in Los Angeles een tweedehands kledingzaak heeft. Via via ontmoet hij een street art-kunstenaar en hij – notoir allesfilmer – springt bij en filmt alles. Meer street art-kunstenaars laten zich filmen. Een idee voor een documentaire is geboren. Maar er is iets loos. Guetta zal niet rusten voor hij alle kunstenaars heeft gefilmd. Hij ontmoet er veel. Maar er ontbreekt er een: Banksy, die intussen wereldberoemd is geworden met zijn ironische street art.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Wie is er bang van Alfred Hitchcock?


In 2012, meer dan 30 jaar na zijn dood, verschenen er plots twee films over het leven van Alfred Hitchcock. Het mag een wonder zijn dat het zolang geduurd heeft. Hitchcock was een mysterieus man en een gedroomd object voor een biopic.

>>>

UIT HET ARCHIEF

Foto: RCV
WHALE RIDER
Op de rug van een walvis
>>>