Meteen naar de tekst springen
Cinéart

INDEX >> RECENSIES >> MICMACS A TIRE-LARIGOT

MICMACS A TIRE-LARIGOT
Te weinig hocus in de pocus

boven middelmaat  

Matthias Van Wichelen | 26/10/2009


Share/Bookmark

Micmacs à tire-larigot is zever in pakjes: onzin, nonsens, bullshit en onnozelheid in overvloed. Exact zoals de moeilijk te vertalen titel belooft. De nieuwe van Jeunet is anders dan zijn vorige en toch helemaal hetzelfde. Gelukkig maar.

De karakteristieke visuele stijl van de Franse grootmeester is vanaf het eerste shot herkenbaar. Ook de magische verbeeldingskracht, de barokke decors, het rijke taalgebruik en de expressionistische stijl van de acteurs komen erg bekend voor. Het enige dat ontbreekt, is de poëzie.

Naast de monsterhit Le fabuleux destin d'Amélie Poulain en de zwaar onderschatte literatuurverfilming Un long dimanche de fiançailles lijkt Micmacs à tire-larigot een kleinere, minder ambitieuze film. Niets is minder waar. Jean-Pierre Jeunet doet niet aan simpel of gemakkelijk. Het verhaal mag dan wel (v)luchtig zijn, de Fransman vertelt het met een enthousiasmerende passie.

Het verhaal draait rond twee kogels. De eerste treft de vader van Bazil in het hoofd. De tweede doorboort Bazils eigen hersenpan. Hij overleeft de schietpartij op miraculeuze wijze, maar de kogel kan niet verwijderd worden waardoor Bazil het risico loopt ieder moment dood te vallen. Wanneer de doodbrave ziel ontslagen wordt uit het ziekenhuis heeft hij niets meer. Geen huis, geen werk, geen geld, geen leven of toekomst.

Een groep daklozen neemt hem op in hun midden. Eens tot rust gekomen besluit Bazil om wraak te nemen op de fabrikanten van de kogels die zijn leven verwoest hebben. Geheel toevallig blijken het buren en elkaars grootste concurrenten... Met zijn nieuwe vrienden vormt Bazil een bijzondere privémilitie die de strijd aangaat tegen de oppermachtige industriëlen.

De vraag in dit soort films is niet of de underdog het wel gaat halen maar hoe dat zal gebeuren. Het antwoord formuleren lijkt een kolfje naar de hand van Jeunet. Hij brengt een aantal excentriekelingen bij elkaar in een prachtige ondergrondse schuilplaats waar ze alle tijd hebben om een onfeilbaar plan te smeden. Iedere zwerver heeft een uniek talent dat zich uitstekend leent om de cynsiche wapenhandelaars de duivel aan te doen.

Er zit een boodschapje in de film maar Micmacs is in de eerste plaats een pretentieloze komedie. Een die bewijst dat een komedie pas werkt als de regisseur zijn werk zelf heel serieus neemt. En dat is zeker het geval. De luxueuze cast is daarvan een bewijs. Dany Boon – regisseur, scenarist en acteur in de kaskraker Bienvenue chez les Ch'tis – speelt de hoofdrol als slome anti-held. Hij wordt geflankeerd door de grote André Dussolier en de al even monumentale Jean-Pierre Marielle. Twee zwaargewichten die de perfecte uitstraling hebben om hun verrotte personages een extra cachet te geven. Topacteurs bevolken Bazils crew. Yolande Moreau, Omar Sy en Jeunet-habitué Dominique Pinon vallen het meest op.

Visueel is Micmacs van een even hoog niveau als Jeunets vorige werk, al zal niet iedereen dol zijn op de gelige schijn over de beelden. Jeunet geeft bekende locaties in Parijs een nieuwe aanblik en heeft zich helemaal uitgeleefd in de vormgeving van de uitvalsbasis van de zwervers.

Het ziet er knap, verbluffend, oogstrelend, slim en ingenieus uit maar het geheel mist dat tikkeltje extra dat Amélie bijvoorbeeld wel heeft. Zou het enkel te maken hebben met de afwezigheid van Audrey Tautou? Het meisje met de ree-ogen belichaamt als geen ander de sprookjesachtige naïviteit die Jeunets films zo uniek maakt. Geen kwaad woord over Dany Boon die het uitstekend doet. De kerel is ontwapenend, knuffelbaar en grappig. Hij is ook erg menselijk en dat is net wat de film de das omdoet. Zijn alledaagsheid staat de magie in de weg. Hij is te gewoon in een buitengewone film, te normaal voor het larger-than-life gehalte van de film.

Dany Boon is dus tegelijkertijd de grote troef en de zwakste schakel. Omdat zijn personage te realistisch is, komen ook de doldwaze actiescènes niet helemaal uit de verf. Jeunet vuurt het ene salvo na het andere af. Er is altijd iets te beleven: visueel of verbaal. Het tempo ligt waanzinnig hoog, tijd om op adem te komen is er niet.

De technische virtuositeit verhult nauwelijks de onbenulligheid van het verhaaltje dat maar niet wil beklijven. Lachen, ja dat kan wel en vaak. Verbaasd opkijken van een briljante vondst ook, maar de film ontwikkelt zich nooit tot een draaikolk die je helemaal meezuigt. Micmacs is te vrijblijvend om te beklijven. Veel meer dan een intelligente variant op Ocean's Eleven of zelfs Revenge of the Nerds is het eigenlijk niet. De wervelende opeenvolging van fraaie scènes mist coherentie, ziel en de poëtische Jeunet-touch die van klinkklare onzin kunst maakt. Noblesse oblige. Entertainment brengen is niet goed genoeg voor een filmtovenaar als Jeunet.

PLANEET CINEMA

Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.

We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.

Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.

 

HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS

Twitter Facebook

 

THEMA

THEMA - UIT DE KUNST
Vrouw in een mannenwereld


Met de hulp van een historica draaide de Franse regisseur Bruno Nuytten in 1988 een biopic over een van Frankrijks meest bekende vrouwelijke kunstenaars uit de negentiende eeuw. De gelijknamige film vertelt haar tragische levensverhaal begeleid door de dramatische muziek voor hoofdzakelijk strijkers van componist Gabriel Yared.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
De beeldhouwer die niet wou schilderen


Quizvraagje voor bij de barbecue: wat hebben Mozes, Johannes de Doper, Marcus Antonius, Henry VIII, Michelangelo en God de Vader zelve gemeenschappelijk? Antwoord: ze werden allemaal op film vereeuwigd door Charlton Heston.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Het spanningsveld van de kunstenaar


Een kunstschilder die in de tweede helft van de negentiende eeuw in het zog van het impressionisme op de kunstscène verschijnt, is Auguste Renoir. Deze Fransman die ongeveer 6000 schilderijen maakte, is echter niet de enige kunstenaar die Gilles Bourdos met de film Renoir in de verf zet.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Genialiteit ondergedompeld in miserie


Quoth the raven: ‘nevermore’. Edgar Allan Poe schreef de beroemde dichtregel in 1845, en sindsdien heeft zijn raaf de populaire cultuur niet meer verlaten. Als zelfs The Simpsons je gedicht opnemen in hun Treehouse of Horrorreeks, weet je dat je het als dichter gemaakt hebt.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Pop-art tot de tiende macht


Thierry Guetta is een Fransman die in Los Angeles een tweedehands kledingzaak heeft. Via via ontmoet hij een street art-kunstenaar en hij – notoir allesfilmer – springt bij en filmt alles. Meer street art-kunstenaars laten zich filmen. Een idee voor een documentaire is geboren. Maar er is iets loos. Guetta zal niet rusten voor hij alle kunstenaars heeft gefilmd. Hij ontmoet er veel. Maar er ontbreekt er een: Banksy, die intussen wereldberoemd is geworden met zijn ironische street art.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Wie is er bang van Alfred Hitchcock?


In 2012, meer dan 30 jaar na zijn dood, verschenen er plots twee films over het leven van Alfred Hitchcock. Het mag een wonder zijn dat het zolang geduurd heeft. Hitchcock was een mysterieus man en een gedroomd object voor een biopic.

>>>

UIT HET ARCHIEF

U.I.P.
THE SKELETON KEY
Vervloekt!
>>>