Meteen naar de tekst springen
A-Film Distribution

INDEX >> RECENSIES >> GENOVA

GENOVA
De stad als personage

goed  

Hans Dewijngaert | 13/09/2009


Share/Bookmark

Veelfilmer Michael Winterbottom trok de voorbije jaren de halve wereldbol rond voor vaak politiek geladen films. Een bezoekje aan de Italiaanse havenstad Genua gaf ‘m zin om het voor zijn volgende film weer eens dichter bij huis te zoeken. De stad is niet zomaar een anonieme locatie voor gebeurtenissen die er zich toevallig afspelen. Genua ademt zoveel sfeer uit dat het een personage op zich is geworden.

Nochtans opent Genova niet in Italië, maar wel in Chicago. De onschuldige manier waarop Marianne met haar twee dochters in de auto een spelletje speelt, verraadt al dat er iets ernstigs moet gebeuren. Marianna slipt van de weg en sterft in het ongeluk. De blessures die het jonge meisje Mary en de puber Kelly aan het ongeval overhouden zijn innerlijk ernstiger dan uiterlijk. Mary voelt zich schuldig voor wat er gebeurd is. ’s Nachts schreeuwt ze, badend in het zweet, om haar overleden moeder. Kelly sluit zich, zoals het een puberdochter betaamt, meer en meer op in haar eigen wereldje van muziek en vrienden.

Om het verleden achter zich te laten, besluit de vader van de meisjes, Joe (Colin Firth), vlak voor de zomervakantie te verhuizen naar Genua. Een oude vriendin heeft hem een baan aangeboden als docent op de plaatselijke universiteit. Zijn dochters kunnen er tijdens de zomer pianolessen volgen en in het zonnige klimaat proberen de tragedie te verwerken. Maar het verleden laat zich niet zo snel uitwissen. Terwijl Kelly vlucht in de armen van stoere Italiaanse macho’s, ontwikkelt Mary een bizarre fascinatie voor kerken en ziet ze haar overleden moeder door de donkere steegjes van de oude stad wandelen. Joe probeert het hoofd koel te houden, maar geraakt in de ban van een van zijn temperamentvolle studentes.

Op het eerste gezicht lijkt het of Michael Winterbottom in Genova niet echt keuzes durft te maken of knopen wil doorhakken. Wat wil hij eigenlijk vertellen? Zijn focus verschuift van de treurende vader naar de puberende dochter tot het jonge meisje dat geesten ziet. Die kritiek is onterecht. Winterbottom is een goede observator die beschrijft wat een tragedie met een familie doet. Ze zijn op elkaar aangewezen, maar er zijn ook – vaak onuitgesproken – conflicten. De regisseur verhoogt de dramatische spanning door enkele belangrijke zaken voor het publiek verborgen te houden. Weet Joe bijvoorbeeld wel precies hoe de vork in de steel zit?

Genova biedt stof voor een zeemzoeterig melodrama, maar Winterbottom is sterk genoeg om aan die verleiding te weerstaan. Hij beent zijn film uit tot hij alleen de essentie overhoudt. De soundtrack is geen Amerikaans gedrocht vol emopop, maar een stevige klassieke score van Melissa Parmenter. Michael Winterbottom filmt veel en bespeelt verschillende genres. Genova is misschien niet zijn allerbeste film, maar dan nog speelt hij een klasse hoger dan de meeste van zijn collega’s.

Gezien op het Brussels Film Festival 2009.


Titel: Genova
Genre: Drama
Duur: 1u35
Regisseur: Michael Winterbottom
Cast: Colin Firth, Catherine Keener, Hope Davis, Perla Haney-Jardine, Demetri Goritsas, Willa Holland en Gherardo Crucitti

PLANEET CINEMA

Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.

We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.

Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.

 

HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS

Twitter Facebook

 

THEMA

THEMA - UIT DE KUNST
Vrouw in een mannenwereld


Met de hulp van een historica draaide de Franse regisseur Bruno Nuytten in 1988 een biopic over een van Frankrijks meest bekende vrouwelijke kunstenaars uit de negentiende eeuw. De gelijknamige film vertelt haar tragische levensverhaal begeleid door de dramatische muziek voor hoofdzakelijk strijkers van componist Gabriel Yared.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
De beeldhouwer die niet wou schilderen


Quizvraagje voor bij de barbecue: wat hebben Mozes, Johannes de Doper, Marcus Antonius, Henry VIII, Michelangelo en God de Vader zelve gemeenschappelijk? Antwoord: ze werden allemaal op film vereeuwigd door Charlton Heston.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Het spanningsveld van de kunstenaar


Een kunstschilder die in de tweede helft van de negentiende eeuw in het zog van het impressionisme op de kunstscène verschijnt, is Auguste Renoir. Deze Fransman die ongeveer 6000 schilderijen maakte, is echter niet de enige kunstenaar die Gilles Bourdos met de film Renoir in de verf zet.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Genialiteit ondergedompeld in miserie


Quoth the raven: ‘nevermore’. Edgar Allan Poe schreef de beroemde dichtregel in 1845, en sindsdien heeft zijn raaf de populaire cultuur niet meer verlaten. Als zelfs The Simpsons je gedicht opnemen in hun Treehouse of Horrorreeks, weet je dat je het als dichter gemaakt hebt.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Pop-art tot de tiende macht


Thierry Guetta is een Fransman die in Los Angeles een tweedehands kledingzaak heeft. Via via ontmoet hij een street art-kunstenaar en hij – notoir allesfilmer – springt bij en filmt alles. Meer street art-kunstenaars laten zich filmen. Een idee voor een documentaire is geboren. Maar er is iets loos. Guetta zal niet rusten voor hij alle kunstenaars heeft gefilmd. Hij ontmoet er veel. Maar er ontbreekt er een: Banksy, die intussen wereldberoemd is geworden met zijn ironische street art.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Wie is er bang van Alfred Hitchcock?


In 2012, meer dan 30 jaar na zijn dood, verschenen er plots twee films over het leven van Alfred Hitchcock. Het mag een wonder zijn dat het zolang geduurd heeft. Hitchcock was een mysterieus man en een gedroomd object voor een biopic.

>>>

UIT HET ARCHIEF

Warner Bros.
ZODIAC
Puzzelen voor gevorderden
>>>