Meteen naar de tekst springen
Sister and Brother Mitevski

INDEX >> RECENSIES >> I AM FROM TITOV VELES

I AM FROM TITOV VELES
Geeuw

slecht  

Matthias Van Wichelen | 21/08/2009


Share/Bookmark

Titov Veles is een ellendige stad met 55000 inwoners in Macedonië. De aftandse fabrieken verroesten aan snel tempo. De stad was eerst het slachtoffer van de ondoordachte plannen van de communistische leiders die het voormalige Joegoslavië een geweldige economische boost wilden geven. Later lieten de aanbidders van de vrije economie de stad verkommeren. Twee keer genaaid door het systeem. Je zou van minder verdrietig worden.

I am from Titov Veles speelt zich af in een spuuglelijke setting. Alle personages zijn doodongelukkig. Drie zussen staan centraal. De ene spreekt niet meer sinds ze vijf is, de andere is een metadonverslaafde op zoek naar een buitenlandse man met spaargeld die met haar wil trouwen zodat ze naar het buitenland kan verhuizen. De derde is hopeloos op zoek naar een beetje genegenheid.

Zonder problemen heb je geen verhaal. Zelfs in de vrolijkste en simpelste Hollywoodformulekomedie met Jennifer Aniston en Adam Sandler zitten dramatische kantelmomenten. Van de andere kant vormen problemen alleen geen verhaal. Dat de zussen zich niet lekker voelen, is al snel duidelijk. Hoe het komt dat ze zo verknipt zijn, blijft een hele film lang een raadsel. Ieder huisje heeft zijn kruisje. Dat is een waarheid als een koe, maar dit Macedonische gezin heeft echt de supermiseriejackpot gewonnen. De psychologische schade bij de zussen is zo groot dat het niet geloofwaardig meer is. Ze lijken weggeplukt uit een uitzendig van Jambers.

Door het gebrek aan achtergrondinformatie en het onbreken van een verklaring voor hun gedrag komen ze nooit echt tot leven en is het moeilijk – zeg maar onmogelijk - om met hen mee te voelen. Zelfs de voice-over schept geen duidelijkheid. De vrouwen blijven oppervlakkige creaturen. De titel suggereert dat het de stad is die hen de kans op een normaal leven ontneemt.

De regisseuse is niet geïnteresseerd in haar personages zelf. Ze gebruikt hen als pionnen op een schaakbord. Ze zijn ondergeschikt aan het grote symbolische, metaforische verhaal. Regisseur en scenariste Teona Strugar Mitevska wil hen vooral afbeelden tegen een achtergrond van industrieel verval, met de perfecte grijstinten en de geschikte wolkenmassa's die voorbijdrijven.

Gus van Sant, Tsai Ming-liang en Larry Clark hebben naam gemaakt met boeiende en verrassende films over de leegheid van het bestaan. Zijn bewijzen dat het perfect mogelijk is goede en relevante cinema te maken over mensen in wiens leven niets gebeurt. Mitevska's tweede film is minder succesvol. Ze kreeg weliswaar de nodige aandacht op belangrijke filmfestivals maar dat kan niet verhelen dat haar film niet de topper geworden is die ze in gedachten had.

Uit het voormalige Oostblok komen de laatste jaren met de regelmaat van de klok films die de post-communistische en/of post-conflict situatie evalueren. Ze spelen zich vaak af in een dorp of kleine stad die een metafoor is voor het hele land of de hele samenleving. Overladen met symboliek en cryptische verwijzingen zijn het portretten van een land dat vanaf nul moet herbeginnen, waar alles te herdoen is. Denk aan het Poolse Tricks, het Bosnische Snow of het Roemeense California Dreamin' (Nesfarit).

Teona Strugar Mitevska komt met meer van hetzelfde. Dat is op zich niet zo erg ware het niet dat ze er zelf wel heel erg van overtuigd lijkt dat ze uniek en geweldig is. Ze hangt zoveel artistiek verantwoorde kak aan haar shots en dialogen dat de film al snel begint te stinken. Visueel verzorgd is hij zeker, grensverleggend saai en vermoeiend helaas ook en dat doet de inventieve beeldvoering volledig teniet.

Het scenario biedt te weinig verrassingen en de personages missen reliëf. Ze verzuipen in de artistieke, opvallend humorloze hutsepot die de jonge filmmaakster serveert. Het ene cliché volgt het andere op. De magisch-realistische scènes zijn fraai en behoren tot de hoogtepunten van de film ook al zijn ze weinig origineel of gedurfd. Te vaak heeft Mitevska gekozen voor de oplossing waar ze van dacht dat die het meeste indruk zou maken op de critici, de kenners en haar oud-klasgenoten van de filmschool. Een slim maar ongevoelig en zielloos conceptueel drama is het resultaat.

Jonge regisseurs mogen ambitieus zijn. Ze moeten er rotsvast van overtuigd zijn dat ze de allerbesten zijn, dat hun stijl uniek en grensverleggend is en dat filmliefhebbers in heel de wereld zullen roepen: “I am from Titov Veles is de film waar we al ons hele leven op zitten te wachten.”

Dat Mitevska enig talent heeft blijkt overduidelijk uit een aantal krachtige scènes. Uniek is ze alles behalve. Dat ze eerst maar eens een zogezegd normale film maakt dan kan ze later - als ze groot is en een pak ervaring heeft opgedaan - opnieuw proberen de beste arthousefilm uit de geschiedenis te maken. Haar debuut behoort tot de categorie volstrekt overbodig. Dit staaltje intellectuele masturbatie is bijlange na niet goed genoeg om van te houden en niet slecht genoeg om heerlijk ongenuanceerd af te kraken. Het is allemaal te weinig, te veel, te slap en te nietszeggend.


Titel: I am from Titov Veles / Jas Sum of Titov Veles
Genre: Drama
Speelduur: 1u42
Regisseur: Teona Strugar Mitevska
Acteurs: Labina Mitevska, Ana Kostovska, Nikolina Kujaca, Peter Musevski, Dzevdet Jasari

PLANEET CINEMA

Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.

We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.

Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.

 

HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS

Twitter Facebook

 

THEMA

THEMA - UIT DE KUNST
Vrouw in een mannenwereld


Met de hulp van een historica draaide de Franse regisseur Bruno Nuytten in 1988 een biopic over een van Frankrijks meest bekende vrouwelijke kunstenaars uit de negentiende eeuw. De gelijknamige film vertelt haar tragische levensverhaal begeleid door de dramatische muziek voor hoofdzakelijk strijkers van componist Gabriel Yared.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
De beeldhouwer die niet wou schilderen


Quizvraagje voor bij de barbecue: wat hebben Mozes, Johannes de Doper, Marcus Antonius, Henry VIII, Michelangelo en God de Vader zelve gemeenschappelijk? Antwoord: ze werden allemaal op film vereeuwigd door Charlton Heston.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Het spanningsveld van de kunstenaar


Een kunstschilder die in de tweede helft van de negentiende eeuw in het zog van het impressionisme op de kunstscène verschijnt, is Auguste Renoir. Deze Fransman die ongeveer 6000 schilderijen maakte, is echter niet de enige kunstenaar die Gilles Bourdos met de film Renoir in de verf zet.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Genialiteit ondergedompeld in miserie


Quoth the raven: ‘nevermore’. Edgar Allan Poe schreef de beroemde dichtregel in 1845, en sindsdien heeft zijn raaf de populaire cultuur niet meer verlaten. Als zelfs The Simpsons je gedicht opnemen in hun Treehouse of Horrorreeks, weet je dat je het als dichter gemaakt hebt.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Pop-art tot de tiende macht


Thierry Guetta is een Fransman die in Los Angeles een tweedehands kledingzaak heeft. Via via ontmoet hij een street art-kunstenaar en hij – notoir allesfilmer – springt bij en filmt alles. Meer street art-kunstenaars laten zich filmen. Een idee voor een documentaire is geboren. Maar er is iets loos. Guetta zal niet rusten voor hij alle kunstenaars heeft gefilmd. Hij ontmoet er veel. Maar er ontbreekt er een: Banksy, die intussen wereldberoemd is geworden met zijn ironische street art.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Wie is er bang van Alfred Hitchcock?


In 2012, meer dan 30 jaar na zijn dood, verschenen er plots twee films over het leven van Alfred Hitchcock. Het mag een wonder zijn dat het zolang geduurd heeft. Hitchcock was een mysterieus man en een gedroomd object voor een biopic.

>>>

UIT HET ARCHIEF

Sony
THUMBSUCKER
Dagen van gras en dagen van stro
>>>