Meteen naar de tekst springen
UPI

INDEX >> RECENSIES >> INGLOURIOUS BASTERDS

INGLOURIOUS BASTERDS
Geniaal! Briljant! Uitmuntend!

uitmuntend  

Geert Verheyen | 20/08/2009


Share/Bookmark

De langverwachte nieuwe film van Quentin Tarantino, Inglourious Basterds (met opzettelijke schrijffout), is meteen ook zijn beste film tot nu toe, en dat mag een prestatie heten als je bekijkt wat de regisseur in zijn loopbaan al bij elkaar heeft gefilmd. Mag zijn laatste worp dan ook een meesterwerk worden genoemd? Correcto! Of zoals Eli Roth het aan het einde van de film zegt: “I believe this might be your masterpiece.”

Al in 1998, nog in de vorige eeuw dus, liet Tarantino zich ontvallen aan een oorlogsfilm te werken die Inglourious Basterds zou heten. In de jaren daarop circuleerden grote, maar evenzeer zeer vreemde namen als Adam Sandler en Eddie Murphy voor de invulling van de cast. Kill Bill en Kill Bill 2 kregen voorrang, Grindhouse kwam en het begon erop te lijken dat Inglourious Basterds voor altijd een onafgewerkt project zou blijven, een verlangen dat nooit bevredigd zou worden. Tot plots alles in een stroomversnelling kwam, Brad Pitt als hoofdrolspeler werd genoemd en bekend werd dat de film zijn première zou beleven in Cannes. En waarlijk, Inglourious Basterds is het elf jaar lange wachten meer dan waard!

Het verhaal wordt naar aloude traditie in verschillende hoofdstukken opgesplitst. Spilfiguren in de film zijn Luitenant Aldo Raine (Brad Pitt), Shosanna Dreyfus (Mélanie Laurent) en Kolonel Hans Landa (Christoph Waltz). Aldo Raine is de leider van acht mannen die zich The Basterds noemen. Hun missie is eenvoudig: ze gaan naar het door Nazi’s bezette Frankrijk, ze infiltreren in de SS en ze mollen zoveel mogelijk Nazi’s die ze vervolgens scalperen. Hans Landa is een SS-kolonel die de veelzeggende bijnaam de Jodenjager gekregen heeft en geniet de reputatie de beste in zijn soort te zijn. Het is hij die de ondergedoken familie Dreyfus vindt en laat afmaken. De oudste dochter van het joodse gezin, Shosanna, weet de slachtpartij te ontkomen, neemt een andere identiteit aan en begint een nieuw leven als bioscoopuitbaatster in Parijs.

Dat zijn de vertrekpunten voor meer dan tweeënhalf uur geweld, actie, plezier, maar bovenal: spanning en meesterlijke suspense. Diegene die beweren dat Tarantino niet meer kan dan geweld verheerlijken en actiescènes aan elkaar naaien, dwalen en hebben nu voor eens en altijd ongelijk gekregen. Al vanaf de meesterlijke openingsscène (een hoogtepunt!) bewijst Tarantino dat hij meer is dan dat, iets wat de talrijke believers al sinds het prille begin wisten. Tijdens het gesprek tussen kolonel Landa en Mr. LaPadite voelt iedere kijker de stilte voor de storm. Tarantino echter blijft rustig, ontspannen en beheerst en laat op precies het ideale moment, wanneer de spanning een hoogtepunt bereikt heeft, de boel ontploffen.

Verderop in de film doet hij hetzelfde, maar zo mogelijk nog beter in de ondertussen al legendarische scène in La Louisiana waarin maar liefst 23 minuten gepraat wordt. 23 minuten lang voelt de kijker echter dat er iets staat te gebeuren én weet Tarantino elke nanoseconde onze aandacht te behouden. Het gevoel dat je krijgt bij het bekijken van die scène is onbeschrijfelijk en dient vooral zelf te worden ontdekt. Daarnaast is er natuurlijk ook nog de grand finale, de vertoning in de cinemazaal: opnieuw zijn de suspense, maar evenzeer de actie en de verbazende montage (de close-up van de sigaret bijvoorbeeld) duidelijk van de hand van de cinemameester.

Ook traditiegetrouw toont Tarantino ons enkele onontdekte pareltjes in zijn cast: de betoverende Mélanie Laurent speelde tot nu toe enkel in onbekende Franse films, maar zet hier een geweldige prestatie neer als Shosanna Dreyfus die een nieuw leven probeert op te bouwen, maar haar wraakgevoelens (of is het morele plicht?) voelt opkomen. Tweede Grote ontdekking in Inglourious Basterds is Christoph Waltz als Hans Landa. Naar eigen zeggen had Tarantino de film nooit gemaakt als hij geen geschikte acteur had gevonden voor de rol van Landa en wij kunnen dat begrijpen. De dialogen van Landa zijn niet alleen in het Duits, maar ook Engels, Frans en Italiaans krijgen we van hem te horen en dat allemaal even vlekkeloos. De lichaamstaal die hij beoefent, de gelaatsuitdrukkingen: het klopt allemaal. Na zijn komische rol in Burn After Reading vorig jaar is het echter ook hier Brad Pitt die voor de meeste lachbuien zorgt en dat door zijn heerlijk sappig Amerikaans accent. Hij lijkt op een gegeven moment te hebben besloten om enkel nog in kwalitatief sterke films mee te spelen en weet zo steeds vaker onze bewondering te ontlokken.

Wie een klassieke oorlogsfilm verwacht, is eraan voor de moeite, want Inglourious Basterds is een vintage Tarantino: geen klassieke veldslagen en geen bombardementen hier, maar wel een oorlog die op de achtergrond wordt uitgevochten door een beperkt aantal personages. Het aantal buitenscènes is beperkt tot een minimum en de sleutelmomenten van de film spelen zich dan ook af binnenin een woonhuisje, in de kelder van een bar en in een cinemazaal.

Tarantino maakt gebruik van zijn vertrouwde stijlkenmerken: het tonen van expliciet geweld, het in de film binnensmokkelen van cinefiele verwijzingen (hier meer dan ooit) en het regelmatig tonen van cinematografische ingreepjes en hoogstandjes, een eigenzinnige muziekkeuze (David Bowie in een WOII-film!), maar bovenal toont Tarantino zich in Inglourious Basterds ook de master of suspense van zijn generatie. Dat hij de belangrijkste regisseur van de laatste decennia is – Grindhouse ten spijt – staat buiten kijf.


Titel: Inglourious Basterds
Genre: Actie
Speelduur: 2u33
Regisseur: Quentin Tarantino
Acteurs: Brad Pitt, Christoph Waltz, Mélanie Laurent, Eli Roth, Diane Kruger

PLANEET CINEMA

Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.

We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.

Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.

 

HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS

Twitter Facebook

 

THEMA

THEMA - UIT DE KUNST
Vrouw in een mannenwereld


Met de hulp van een historica draaide de Franse regisseur Bruno Nuytten in 1988 een biopic over een van Frankrijks meest bekende vrouwelijke kunstenaars uit de negentiende eeuw. De gelijknamige film vertelt haar tragische levensverhaal begeleid door de dramatische muziek voor hoofdzakelijk strijkers van componist Gabriel Yared.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
De beeldhouwer die niet wou schilderen


Quizvraagje voor bij de barbecue: wat hebben Mozes, Johannes de Doper, Marcus Antonius, Henry VIII, Michelangelo en God de Vader zelve gemeenschappelijk? Antwoord: ze werden allemaal op film vereeuwigd door Charlton Heston.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Het spanningsveld van de kunstenaar


Een kunstschilder die in de tweede helft van de negentiende eeuw in het zog van het impressionisme op de kunstscène verschijnt, is Auguste Renoir. Deze Fransman die ongeveer 6000 schilderijen maakte, is echter niet de enige kunstenaar die Gilles Bourdos met de film Renoir in de verf zet.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Genialiteit ondergedompeld in miserie


Quoth the raven: ‘nevermore’. Edgar Allan Poe schreef de beroemde dichtregel in 1845, en sindsdien heeft zijn raaf de populaire cultuur niet meer verlaten. Als zelfs The Simpsons je gedicht opnemen in hun Treehouse of Horrorreeks, weet je dat je het als dichter gemaakt hebt.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Pop-art tot de tiende macht


Thierry Guetta is een Fransman die in Los Angeles een tweedehands kledingzaak heeft. Via via ontmoet hij een street art-kunstenaar en hij – notoir allesfilmer – springt bij en filmt alles. Meer street art-kunstenaars laten zich filmen. Een idee voor een documentaire is geboren. Maar er is iets loos. Guetta zal niet rusten voor hij alle kunstenaars heeft gefilmd. Hij ontmoet er veel. Maar er ontbreekt er een: Banksy, die intussen wereldberoemd is geworden met zijn ironische street art.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Wie is er bang van Alfred Hitchcock?


In 2012, meer dan 30 jaar na zijn dood, verschenen er plots twee films over het leven van Alfred Hitchcock. Het mag een wonder zijn dat het zolang geduurd heeft. Hitchcock was een mysterieus man en een gedroomd object voor een biopic.

>>>

UIT HET ARCHIEF

Foto: Warner Bros
MINOES
Wat een poes!
>>>