Meteen naar de tekst springen
Imagine Film

INDEX >> RECENSIES >> THE WRESTLER

THE WRESTLER
Worstelen met clichés

middelmatig  

Jeffrey De Keyser | 10/02/2009


Share/Bookmark

In het oeuvre van Hollywoods wonderkind Darren Aronofsky leken de contouren stilaan duidelijk te worden. Tot op heden stond de verbeelding van de westerse nachtmerrie centraal. In zijn debuutfilm Pi werd die gevoed door paranoia, in zijn onbetwiste meesterwerk Requiem For A Dream door drugsverslavingen, en in het gekunstelde epos The Fountain door de dictatuur van de tijd. Aronofsky’s vierde langspeelfilm breekt radicaal met die metafysische triptiek, zowel thematisch als visueel.

In het hyperrealistische universum van The Wrestler moeten de SnorriCams, split-screens, fast motions en fluidodynamische effecten onverbiddelijk plaats ruimen voor korrelige en schokkende handycam-opnames. Het is een bewust gekozen techniek om de martelgang van de protagonist te markeren.

Randy ‘The Ram’ Robinson (Mickey Rourke) was in de late jaren tachtig een erg succesvolle professionele worstelaar. Vandaag leeft hij in een woonwagenpark, en werkt hij als hulpje op de charcuterie-afdeling van een supermarkt. Tijdens de weekends treedt hij nog op in ontmoetingscentra en in de gymzalen van scholen in New Jersey, meestal voor een handjevol die hard-worstelfanaten. Respect krijgt hij enkel nog van uitgelaten kinderen en van zijn collega’s, met wie hij achter de schamele coulissen minutieus de kampen ensceneert.

In zijn postprofessionele carrière heeft Randy alle bruggen met het verleden opgeblazen. Zijn huwelijk liep op de klippen, hij raakte vervreemd van zijn dochter, en kon nooit meer een stabiele relatie aanknopen. The Ram haalt zijn kicks uit de adrenaline en de pijn van de sport, de idolatrie van zijn uitgedunde schare volgelingen, en zijn vleselijke verlangens naar Cassidy (Marisa Tomei), een danseres uit de stripclub die hij regelmatig frequenteert. Maar wanneer hij tijdens een hardcore-worstelwedstrijd met ‘The Necro Butcher’ een hartaanval krijgt, raadt de dokter hem aan om de steroïden en het worstelen definitief op te geven. Voor Randy is dat het signaal om uit zijn emotionele knock-out op te staan. Hij mag dan misschien wel prikkeldraad en nietjes in zijn lijf verdragen, het is enkel buiten de ring dat hij écht gekwetst wordt.

The Wrestler puurt zijn kracht uit Aronofsky’s drang naar perfectie. Vooral backstage is het detaillisme verbluffend. De manier waarop de gladiatoren hun gebroken lichamen intapen, de wedstrijdscenario’s die in de kleedkamers worden uitgetekend, de trucjes waarmee de worstelaars zichzelf laten bloeden, … Ook Randy zelf wordt met oog voor het allerkleinste detail neergezet: zijn krullende gouden lokken en zongebrande huid, zijn opgezwollen gezicht, het hoorapparaat en de leesbril, de kneuzingen, het haarnetje in de supermarkt, enz.

Dat rond deze hyperrealistische benadering een dikke zweem van clichématigheid hangt, hoeft op zich geen bezwaar te vormen. Het wordt echter wel problematisch wanneer die lijn wordt doorgetrokken naar de secundaire verhaallijnen, die de onderliggende dramatiek moeten schragen. Exemplarisch in dat verband is de overdreven melodramatische subplot rond Stephanie Robinson (Evan Rachel Wood), de van haar vader vervreemde lesbische dochter die in een existentiële crisis verkeert. Als klap op de vuurpijl mist Randy ook haar verjaardagsfeestje na een ‘amoureuze’ nachtelijke escapade. Veel knulliger kan een filmisch cliché niet worden. Ook de talrijke nachtclubscènes met stripteaseuse Cassidy, die net als The Ram de fysieke sporen van een traumatisch verleden draagt, dragen weinig bij tot de geloofwaardigheid van de film. De overvloedige naaktscènes zorgen zelfs voor een inflatie van het realisme dat wordt nagestreefd.

Een gelijkaardige ontwaarding doet zich voor in de tot vervelens toe aangewende symboliek en beeldspraak. Randy die zichzelf speelt op een oude Nintendo-console, zijn job als winkelhulpje, de aftakeling van zijn opgepompte lichaam, de vergelijkingen met de figuur van Christus (de tatoeage op Randy’s rug, zijn calvarietocht en verrijzenis, zijn open vleeswonden na een partijtje worstelen in prikkeldraad). Randy’s kwetsbaarheid wordt tot op de bodem uitgemolken, tot het zich als enige motief laat gelden. Als er ironisch genoeg één metafoor overeind blijft, dan is het die van de schijnmanoeuvres en kunstgrepen waarmee zowel het worstelcircuit als de emoties in de film worden voortgestuwd.

Ook de karakterschets van The Ram blijkt te steriel. Hoewel Mickey Rourke (Rumble Fish, Sin City) de worstelverslaving van zijn personage met poëzie en dramatiek afwisselt, en op zich een intense en doorleefde vertolking neerzet (Rourke was zelf ooit een professioneel bokser, en kent de zondeval als geen ander), lijkt de acteur voortdurend op zoek naar zichzelf. Zijn morfologie is niet geheel geloofwaardig, zijn bewogenheid is te karikaturaal, en ook de vlakke verhaalstructuur is weinig bevorderend voor zijn pogingen tot method acting – de biografische parallellen ten spijt.

The Wrestler is een voorspelbaar, afgezaagd, en oversentimenteel worsteldrama zonder diepgang en overtuiging. Het is slappe acteurscinema die te vaak flirt met de grens tussen het formulewerk en de parodie die het daarop wil brengen. Het is fatalisme,existentiële angst, plaatsvervangende schaamte, spektakel, en zelfingenomenheid boven alles. The Wrestler is geen Raging Bull, maar een Sentimental Cow. In Venetië vond de jury het toch een Gouden Leeuw waard. Conclusie? Amerika’s wonderkind zit in de ijzeren wurggreep van de box office. Aronofsky’s plannen voor een remake van RoboCop tegen 2010 lijken dat helaas te bevestigen. Maar zolang het ‘point of no return’ niet bereikt is, gunnen we hem nog het voordeel van de twijfel.

Gezien op het 35ste Internationaal Filmfestival van Vlaanderen-Gent


Titel: The Wrestler
Genre: Drama
Speelduur: 115 min
Regisseur: Darren Aronofsky
Acteurs: Mickey Rourke, Marisa Tomei, Evan Rachel Wood

PLANEET CINEMA

Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.

We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.

Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.

 

HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS

Twitter Facebook

 

THEMA

THEMA - UIT DE KUNST
Vrouw in een mannenwereld


Met de hulp van een historica draaide de Franse regisseur Bruno Nuytten in 1988 een biopic over een van Frankrijks meest bekende vrouwelijke kunstenaars uit de negentiende eeuw. De gelijknamige film vertelt haar tragische levensverhaal begeleid door de dramatische muziek voor hoofdzakelijk strijkers van componist Gabriel Yared.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
De beeldhouwer die niet wou schilderen


Quizvraagje voor bij de barbecue: wat hebben Mozes, Johannes de Doper, Marcus Antonius, Henry VIII, Michelangelo en God de Vader zelve gemeenschappelijk? Antwoord: ze werden allemaal op film vereeuwigd door Charlton Heston.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Het spanningsveld van de kunstenaar


Een kunstschilder die in de tweede helft van de negentiende eeuw in het zog van het impressionisme op de kunstscène verschijnt, is Auguste Renoir. Deze Fransman die ongeveer 6000 schilderijen maakte, is echter niet de enige kunstenaar die Gilles Bourdos met de film Renoir in de verf zet.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Genialiteit ondergedompeld in miserie


Quoth the raven: ‘nevermore’. Edgar Allan Poe schreef de beroemde dichtregel in 1845, en sindsdien heeft zijn raaf de populaire cultuur niet meer verlaten. Als zelfs The Simpsons je gedicht opnemen in hun Treehouse of Horrorreeks, weet je dat je het als dichter gemaakt hebt.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Pop-art tot de tiende macht


Thierry Guetta is een Fransman die in Los Angeles een tweedehands kledingzaak heeft. Via via ontmoet hij een street art-kunstenaar en hij – notoir allesfilmer – springt bij en filmt alles. Meer street art-kunstenaars laten zich filmen. Een idee voor een documentaire is geboren. Maar er is iets loos. Guetta zal niet rusten voor hij alle kunstenaars heeft gefilmd. Hij ontmoet er veel. Maar er ontbreekt er een: Banksy, die intussen wereldberoemd is geworden met zijn ironische street art.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Wie is er bang van Alfred Hitchcock?


In 2012, meer dan 30 jaar na zijn dood, verschenen er plots twee films over het leven van Alfred Hitchcock. Het mag een wonder zijn dat het zolang geduurd heeft. Hitchcock was een mysterieus man en een gedroomd object voor een biopic.

>>>

UIT HET ARCHIEF

Warner Bros.
CHARLIE AND THE CHOCOLATE FACTORY
Visiting Neverland
>>>