Meteen naar de tekst springen
Imagine Film Distribution

INDEX >> RECENSIES >> KHAMSA

KHAMSA
De woede van een 11-jarige speelvogel

goed  

Matthias Van Wichelen | 19/10/2008


Share/Bookmark

Khamsa is een tijdloze en universele film. Dat is een sterkte en een zwakte. Regisseur – scenarist Karim Dridi is er perfect in geslaagd de levenswereld van Franse zigeuners weer te geven maar zijn film mist een link naar de actualiteit om een onwisbare indruk te maken.

De plotontwikkeling is volledig ondergeschikt aan de tekening van de vele personages. Dridi neemt zijn tijd om hen te introduceren. Het begin is daardoor een beetje sloom, maar de studieperiode betaalt zich dubbel en dik uit. In het eerste deel bouwt Dridi een stevig sociaal referentiekader dat later helpt om de evolutie van de personages te duiden en hun (re)acties te plaatsen.

De 11-jarige Marco is de centrale figuur. Hij is – niet voor de eerste keer – ontsnapt uit een jeugdinstelling. Hij zakt af naar het zigeunerkamp waar hij is opgegroeid en waar zijn vader en vrienden wonen. Hij wil afscheid nemen van zijn stervende oma. Lang staat hij niet stil bij haar nakende dood. Binnen de korste keren heeft hij zijn oude leven hernomen. Marco heeft slechte, heel slechte en door-en-door verrotte vrienden. Dat kan niet goed gaan. Hij steelt en rooft.
Khamsa speelt zich af in de buurt van Marseille. Dridi haalt het maximum uit dat fotogenieke decor. De regio ademt van nature een zekere agressiviteit uit, Dridi gebruikt die vibe in zijn voordeel. Net als in zijn vorige films is de clash tussen verschillende culturen het hoofdthema.

Marco’s wonderjaren in het zigeunerkamp zijn niet vrolijk. Het is ieder voor zich, ook 11-jarigen staan er alleen voor. De buitenwereld kijkt neer op zigeuners. Zigeuners kijken neer op de buitenwereld. Binnen de denkbeeldige muren van het kamp woedt een harde strijd om macht en aanzien.

Khamsa ademt een documentaireachtige sfeer uit. De regisseur neemt zijn personages niet in bescherming. Hij moffelt hun scherpe kantjes niet weg, evenmin vergroot hij ze uit. De grote verdienste van Khamsa is de neutrale en menselijke benadering van de zigeunergemeenschap. Zonder naïef te zijn, toont Karim Dridi de vele gedaantes van de kampbewoners. In kleine, fragmentarische scènes illustreert hij hoe ze hun leven organiseren en vorm geven. Scheldpartijen en fysieke confrontaties volgen op tedere tekenen van liefde en samenhorigheid. Soms zijn ze lief en aaibaar, vaak tonen ze zich van hun meest onbetrouwbare en leugenachtige kant. Alles dat Dridi toont, kan echt gebeurd zijn.

Khamsa sluit nauw aan bij de neorealistische stroming. Er is weinig hoop, de kansen die zich aandienen worden door de personages zelf verkwanseld, alsof ze niet gelukkig willen zijn, alsof ze eeuwig in het kamp willen blijven. Het is hun keuze en dat ze keer op keer in de fout gaan, is wrang.

De vertolkingen zijn puntgaaf: niet één acteur valt uit de toon. De jonge gasten bruisen van de energie. De niet-professionele acteurs spelen zichzelf met brio. Ze passen perfect binnen het ongepolijste kader van de film. Marc Cortes is een ontdekking: een grote brok zenuwen, explosief, gevaarlijk en speels.

Als groepsportret is Khamsa geslaagd. Dridi dringt diep door in de microcosmos. Hij schetst ook heel knap de botsing van de gesloten zigeunergemeenschap met de Maghrebijnen. Twee groepen die het moeilijk hebben. In plaats de handen in elkaar te slaan, staan ze elkaar naar het leven.

Als socioloog en psycholoog verdient Karim Dridi een grote onderscheiding. Als verhalenvertellen haalt hij een nipte voldoende. Marco’s traject van kleine criminaliteit tot zware misdaad is al tientallen keren eerder verfilmd. Zijn avonturen zijn te herkenbaar en missen daardoor hun dramatische impact. In andere films woont de Marco van dienst in de achterwijken van Berlijn, Rio de Janeiro of Rome. Het enorme potentieel van het personage is maar gedeeltelijk ontgind waardoor Khamsa gewoon een goede film is en geen meesterwerk.

Gezien op het 23ste Festival van de Franstalige Film in Namen 2008


Titel: Khamsa
Genre: Drama
Speelduur: 1u43
Regisseur: Karim Dridi
Acteurs: Simon Abkarian, Raymond Adam, Marc Cortes, Magali Contreras, Tony Fourmann, Ezaï Canlay, Mehdi Laribi

PLANEET CINEMA

Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.

We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.

Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.

 

HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS

Twitter Facebook

 

THEMA

THEMA - UIT DE KUNST
Vrouw in een mannenwereld


Met de hulp van een historica draaide de Franse regisseur Bruno Nuytten in 1988 een biopic over een van Frankrijks meest bekende vrouwelijke kunstenaars uit de negentiende eeuw. De gelijknamige film vertelt haar tragische levensverhaal begeleid door de dramatische muziek voor hoofdzakelijk strijkers van componist Gabriel Yared.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
De beeldhouwer die niet wou schilderen


Quizvraagje voor bij de barbecue: wat hebben Mozes, Johannes de Doper, Marcus Antonius, Henry VIII, Michelangelo en God de Vader zelve gemeenschappelijk? Antwoord: ze werden allemaal op film vereeuwigd door Charlton Heston.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Het spanningsveld van de kunstenaar


Een kunstschilder die in de tweede helft van de negentiende eeuw in het zog van het impressionisme op de kunstscène verschijnt, is Auguste Renoir. Deze Fransman die ongeveer 6000 schilderijen maakte, is echter niet de enige kunstenaar die Gilles Bourdos met de film Renoir in de verf zet.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Genialiteit ondergedompeld in miserie


Quoth the raven: ‘nevermore’. Edgar Allan Poe schreef de beroemde dichtregel in 1845, en sindsdien heeft zijn raaf de populaire cultuur niet meer verlaten. Als zelfs The Simpsons je gedicht opnemen in hun Treehouse of Horrorreeks, weet je dat je het als dichter gemaakt hebt.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Pop-art tot de tiende macht


Thierry Guetta is een Fransman die in Los Angeles een tweedehands kledingzaak heeft. Via via ontmoet hij een street art-kunstenaar en hij – notoir allesfilmer – springt bij en filmt alles. Meer street art-kunstenaars laten zich filmen. Een idee voor een documentaire is geboren. Maar er is iets loos. Guetta zal niet rusten voor hij alle kunstenaars heeft gefilmd. Hij ontmoet er veel. Maar er ontbreekt er een: Banksy, die intussen wereldberoemd is geworden met zijn ironische street art.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Wie is er bang van Alfred Hitchcock?


In 2012, meer dan 30 jaar na zijn dood, verschenen er plots twee films over het leven van Alfred Hitchcock. Het mag een wonder zijn dat het zolang geduurd heeft. Hitchcock was een mysterieus man en een gedroomd object voor een biopic.

>>>

UIT HET ARCHIEF

Foto: Cattleya
IL PIë BEL GIORNO DELLA MIA VITA
Vrijheidsstrijd van Italiaanse vrouwen
>>>