Meteen naar de tekst springen
Warner Bros.

INDEX >> KLASSIEKERS >> THE OUTSIDERS

THE OUTSIDERS
Coppola's zwanenzang

 

Mattijs Grannetia | 03/06/2008


Share/Bookmark

The Outsiders is een Amerikaanse klassieker die iedereen gelezen moet hebben. Tenminste, daar is iedereen van overtuigd op scholen in de Verenigde Staten. Vraag aan een gemiddelde Amerikaan welk boek hem of haar het meest is bijgebleven na de middelbare of lagere school en het antwoord betreft negen van de tien keer deze roman van S.E. Hinton.

Sinds 1967 is The Outsiders niet meer weg te denken uit de Amerikaanse klaslokalen. Waarom? Omdat het verhaal de scholieren iets leert over segregatie, klassenstrijd en de vooroordelen aanwezig in alle lagen van de bevolking. Een wijze les voor iedereen. Jong en oud. Materiaal voor een film van Francis Ford Coppola? Wellicht, maar dan moet hij wel zin hebben om die film te maken.

Een schoolklas vond aan het eind van de jaren zeventig dat Coppola de meest geschikte man was om de filmversie van The Outsiders te regisseren. Hoe die kinderen bij Coppola uitkwamen is een raadsel, aangezien zijn meest geslaagde films tot die tijd niet geschikt waren voor kinderen (The Godfather en Apocalypse Now). De klas schreef collectief een brief aan Coppola waarin zij hun voorstel deden. Ze stuurden een exemplaar van S.E. Hinton's boek mee voor het geval Coppola het boek nooit gelezen had, wat ook het geval bleek te zijn. Hij las het boek en was vereerd door hun voorstel. In het geval van de pompeuze, flamboyante, arrogante Coppola is het niet altijd even verstandig om te laten blijken dat je hem vereert. Coppola was het aan zijn stand verplicht om de wens in te willigen en kocht direct de filmrechten voor The Outsiders en een ander boek van Hinton: Rumble Fish.

In S.E. Hinton's The Outsiders staat een groepje jongeren centraal, de Greasers. Greasers zijn het uitschot van de samenleving, de schoffies waar je niets mee te maken wil hebben. Een van de jongste van deze groep is Ponyboy (C. Thomas Howell), een slimme jongen die voorbestemd is om zijn hele leven door te brengen in het slechte milieu waaruit de Greasers afkomstig zijn. Op een avond in de drive-in ontmoet Ponyboy de beeldschone Sherry (Diane Lane), het liefje van een Soc, lid van een rivaliserende bende van gegoede komaf. De relatie tussen Ponyboy en Sherry leidt tot spanningen tussen de twee groepen wat resulteert in een moord. Ponyboy en zijn vriend Johnny (Ralph Macchio) moeten onderduiken om te ontsnappen aan de sterke arm van de wet.

Coppola mag dan de filmrechten hebben gekocht en de beslissing genomen hebben om het boek zelf te regisseren, dat betekent echter nog niet dat zijn hart ook bij het project aanwezig was. De voornaamste reden dat hij The Outsiders ging maken was geld. Coppola's Zoetrope Studios had net een aantal commerciële flops te verwerken gekregen (met name Coppola's eigen One From the Heart) en net zoals aan het begin van de jaren zeventig had Zoetrope een flinke financiële injectie nodig. The Outsiders leek een gegarandeerde hit. Coppola's ondernemersgeest liet hem ditmaal niet in de steek, want de film werd inderdaad een enorme hit, maar niet omdat het zo'n goede film. Van The Outsiders is nu, ruim twintig jaar na dato, niet veel overgebleven dan een curieuze verzameling vroege acteerprestaties van jonge filmsterren als Patrick Swayze, C. Thomas Howell, Emilio Estevez, Tom Cruise en Diane Lane (en nog vele anderen).

The Outsiders is een film die net zoveel vereerd als verguisd wordt. Fans van de film prijzen Coppola voor zijn getrouwe vertolking van het boek, de sfeer van de film en het prachtige acteerwerk van de jonge cast. Tegenstanders van de film slachten de film af door de ondermaatse montage, de kwakkelende regie en het weinig inspirerende script. Het wordt met elk passerend jaar duidelijker dat The Outsiders niet de filmklassieker is die iedereen er destijds in heeft willen zien. Coppola laat in The Outsiders nergens zien dat hij de gedreven regisseur was van echte klassiekers als The Godfather en Apocalypse Now. The Outsiders is traag, veel te sentimenteel en vooral onsamenhangend. Daar bovenop speelde Coppola ook nog eens onbeschaamd leentjebuur bij andere films en regisseurs (allemaal onder het mom van 'hommages' natuurlijk).

Romeo & Juliette, The West Side Story, American Graffiti, Rebel Without A Cause en zelfs Kurosawa's Seven Samurai zijn terug te vinden in The Outsiders. Dat is op zich niet erg zolang de regisseur zijn eigen visie in het zicht houdt. Coppola deed dit niet en maakte een film zonder een duidelijk doel te hebben. De film mist elk richtingsgevoel en dwarrelt daarom van de ene naar de andere lange scène vol expositiedialogen die weinig toevoegen aan het geheel. Controlfreak en workaholic Coppola presteerde het zelfs om het script geschreven door de onbekende Kathleen Rowell weg te gooien en zelf zonder toestemming van de studio een eigen versie te schrijven. Hij kreeg hier nooit de credits voor, vandaar dat Rowell nog steeds te vinden is op de aftiteling.

Het kwaad was echter al geschied. The Outsiders werd een product van een egocentrische regisseur die het trauma van Apocalypse Now nog steeds niet verwerkt had. Het werd met elke film die hij maakte duidelijker dat Coppola een overschatte regisseur was, net als zijn goede vriend George Lucas. Beide regisseurs zijn fenomenale zakenmannen, dat dan weer wel. De jaren zeventig waren in ieder geval over en de New Hollywood-stroming waar Coppola een grote rol in speelde was zo goed als gestorven. De vrijgevochten geest van Coppola en zijn vrienden paste niet in de jaren tachtig (behalve Spielberg natuurlijk) en zij werden gedwongen zich te conformeren aan het hernieuwde studiosysteem in Hollywood. The Outsiders was Coppola's zwanenzang, waarna hij zich voornamelijk ging concentreren op het produceren van projecten.

Drie jaar na het uitkomen van The Outsiders was het Columbia Pictures die een film uitbracht die Coppola's film alle hoeken van de kamer zou laten zien. The Outsiders wilde een film zijn over opgroeien en het nemen van verantwoordelijkheid voor je daden, maar Rob Reiner's Stand By Me was een film over het opgroeien van jonge jongens waarin de echte emoties en onzekerheden van het opgroeien aan bod kwamen. Alles in Stand By Me was beter dan in The Outsiders: het acteren van de jongens (waaronder een fenomenale River Phoenix), het script Raynold Gideon en Bruce A. Evans gebaseerd op een kort verhaal van Stephen King en natuurlijk de regie van Reiner. Reiner wist de diepste diepten van de jonge psyche van kinderen bloot te leggen en iedereen te roeren tot tranen. Iets dat Coppola niet lukte in zijn sentimentele film vol krokodillentranen.

The Outsiders werd voorbijgestreefd en volkomen terecht. Was The Outsiders geregisseerd door een obscure regisseur en de cast niet bevolkt door aanstormende filmsterren, die later met gemengde gevoelens terug zouden kijken op deze film, dan zou deze film al lang in de vergetelheid verdwenen zijn. Daarentegen kan ook gezegd worden dat wanneer The Outsiders geregisseerd zou zijn door een andere regisseur het wellicht een enorm goede film had kunnen worden. Helaas heeft de mensheid nog niet de mogelijkheid gevonden om terug te gaan in de tijd. De filmindustrie heeft enorm veel te danken aan de inzet van Coppola, maar The Outsiders maakt daar geen onderdeel van uit.


Elke maand stoffen we een filmklassieker af. Surf doorheen het archief om de vorige klassiekers te lezen.

PLANEET CINEMA

Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.

We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.

Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.

 

HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS

Twitter Facebook

 

THEMA

THEMA - UIT DE KUNST
Vrouw in een mannenwereld


Met de hulp van een historica draaide de Franse regisseur Bruno Nuytten in 1988 een biopic over een van Frankrijks meest bekende vrouwelijke kunstenaars uit de negentiende eeuw. De gelijknamige film vertelt haar tragische levensverhaal begeleid door de dramatische muziek voor hoofdzakelijk strijkers van componist Gabriel Yared.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
De beeldhouwer die niet wou schilderen


Quizvraagje voor bij de barbecue: wat hebben Mozes, Johannes de Doper, Marcus Antonius, Henry VIII, Michelangelo en God de Vader zelve gemeenschappelijk? Antwoord: ze werden allemaal op film vereeuwigd door Charlton Heston.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Het spanningsveld van de kunstenaar


Een kunstschilder die in de tweede helft van de negentiende eeuw in het zog van het impressionisme op de kunstscène verschijnt, is Auguste Renoir. Deze Fransman die ongeveer 6000 schilderijen maakte, is echter niet de enige kunstenaar die Gilles Bourdos met de film Renoir in de verf zet.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Genialiteit ondergedompeld in miserie


Quoth the raven: ‘nevermore’. Edgar Allan Poe schreef de beroemde dichtregel in 1845, en sindsdien heeft zijn raaf de populaire cultuur niet meer verlaten. Als zelfs The Simpsons je gedicht opnemen in hun Treehouse of Horrorreeks, weet je dat je het als dichter gemaakt hebt.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Pop-art tot de tiende macht


Thierry Guetta is een Fransman die in Los Angeles een tweedehands kledingzaak heeft. Via via ontmoet hij een street art-kunstenaar en hij – notoir allesfilmer – springt bij en filmt alles. Meer street art-kunstenaars laten zich filmen. Een idee voor een documentaire is geboren. Maar er is iets loos. Guetta zal niet rusten voor hij alle kunstenaars heeft gefilmd. Hij ontmoet er veel. Maar er ontbreekt er een: Banksy, die intussen wereldberoemd is geworden met zijn ironische street art.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Wie is er bang van Alfred Hitchcock?


In 2012, meer dan 30 jaar na zijn dood, verschenen er plots twee films over het leven van Alfred Hitchcock. Het mag een wonder zijn dat het zolang geduurd heeft. Hitchcock was een mysterieus man en een gedroomd object voor een biopic.

>>>

UIT HET ARCHIEF

Foto: Mars Distribution
PODIUM
De kloon is beter dan zijn origineel
>>>