Meteen naar de tekst springen
20th Century Fox

INDEX >> KLASSIEKERS >> MILLER'S CROSSING

MILLER'S CROSSING
De vergeten misdaadparel van de Coens

 

Matthias De Bock | 07/05/2008


Share/Bookmark

Miller’s Crossing, daar komt menig onsuccesvol gangster vroeg of laat terecht. Met een kogel in zijn schedelpan wel te verstaan. Ook hoofdpersonage Tom Reagan wordt tot het nodige improvisatiewerk gedwongen om zijn bezoek aan dit notoire stukje afgelegen natuur te vermijden. We bevinden ons immers in het Amerika van de jaren dertig, ten tijde van de Drooglegging. De misdaad viert hoogtij en de maffia verdient fortuinen in zijn illegale dranketablissementen. Voor de juiste prijs knijpt de politie een oogje toe en komen burgemeester en commissaris met alle plezier op de thee bij de Ierse maffiabaas Leo.

Maar het tijd keert snel in dit wereldje. Leo krijgt competitie van maffioso Johnny Caspar, een niet al te snugger Italiaans heethoofd dat de macht wil overnemen. Dit doet hij trouwens niet zo slecht: in een oogwenk veranderen burgemeester en commissaris van locatie voor hun zondagse theekransjes. Caspar ontvangt hen met open armen. Tom, die voorheen Leo’s raadsman was, krijgt het met hem aan de stok en mag beschikken. Reden: een vrouw natuurlijk, hoe kan het ook anders. Op die manier komt Tom tussen beide rivaliserende bendes terecht, de lijn tussen goed en slecht vervaagt. Wie is nog te vertrouwen? Wie staat aan zijn kant? En aan welke kant staat hijzelf? Miller’s Crossing wenkt...

Miller’s Crossing is grotendeels gebaseerd op de roman The Glass Key van Dashiell Hammet, een Amerikaans auteur uit het begin van de 20ste eeuw. De gebroeders Coen zetten het misdaadverhaal volledig naar de hand. Ongelofelijk dat dit misdaadmeesterwerk zo gemakkelijk over het hoofd werd gezien door het grote publiek. Miller’s Crossing is net zo cynisch en donker als Fargo, artistiek de gelijke van O Brother where art thou en brengt diezelfde sublieme galgenhumor als in The Big Lebowski. Dit cinematografische pareltje doet niet onder voor het bekendere Coen-werk, en mocht dan ook geheel verdiend het New York Filmfestival openen in 1990. Immer intelligente – bij wijlen zelfs ronduit geestige – dialogen worden naadloos afgewisseld met magistrale plotwendingen en fijne actiescènes. Deze film noir zit verdomd goed in elkaar, en verveelt geen seconde. Alsof dat allemaal nog niet genoeg is, is het geheel – we verwachten niets anders van de gebroeders Coen – prachtig in beeld gebracht, in hun geheel eigen stijl.

Over de vertolkingen hoeven we ook niet te klagen. De hoofdrol is weggelegd voor de keiharde Ier Gabriel Byrne, die later zou schitteren in The Usual Suspects. De scènes zonder Byrne zijn op een hand te tellen. Zelfs zijn hoed krijgt een centrale rol. “Nothing more foolish than a man chasin' his hat”, orakelt hij halverwege de film, waarna hij zijn eigen hoed geen seconde uit het oog verliest. Als is het zijn enige zekerheid in bange dagen.
Eén van de kleurrijkste personages uit Miller’s Crossing is ongetwijfeld de Italiaanse maffiabaas Johnny Caspar, gebracht door een onweerstaanbare Jon Polito. Caspar probeert zijn gebrek aan koelbloedigheid en hersencellen te compenseren door de nodige ‘vakethiek’, maar wordt méér dan eens in de zak gezet. Wat die koelbloedigheid dan weer niet ten goede komt... Aan koelbloedigheid echter geen gebrek bij zijn rechterhand Eddie ‘The Dane’, een cynische ‘tough guy’, die zichzelf zo ‘tough’ vindt dat het lachwekkend wordt. Deze rol was oorspronkelijk weggelegd voor Peter Stormare, die wel vaker mag aantreedt in Coen producties. Stormare moest in extremis afhaken, maar J.E. Freeman bleek een meer dan waardig vervanger te zijn.
Verder passeren enkele vaste Coen-acteurs weer de revue. John Turturro speelt Bernie en hij doet dat goed. Steve Buscemi en Frances McDormand – ofte mevrouw Joel Coen – zijn van de partij. Al blijft hun bijdrage beperkt tot een cameo.

Miller’s Crossing heeft alles wat een gangsterfilm nodig heeft om een instant cultstatus te verdienen. De juiste ‘feel’, snedige dialogen, strakke acteerprestaties en een ijzersterk scenario. The Godfather blijft natuurlijk oppermachtig in dit genre, maar Miller’s Crossing is een zeer goede tweede. I’ll make you an offer you can’t refuse: kijk en oordeel zelf! Een teleurstelling zal het in ieder geval niet zijn...

PLANEET CINEMA

Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.

We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.

Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.

 

HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS

Twitter Facebook

 

THEMA

THEMA - UIT DE KUNST
Vrouw in een mannenwereld


Met de hulp van een historica draaide de Franse regisseur Bruno Nuytten in 1988 een biopic over een van Frankrijks meest bekende vrouwelijke kunstenaars uit de negentiende eeuw. De gelijknamige film vertelt haar tragische levensverhaal begeleid door de dramatische muziek voor hoofdzakelijk strijkers van componist Gabriel Yared.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
De beeldhouwer die niet wou schilderen


Quizvraagje voor bij de barbecue: wat hebben Mozes, Johannes de Doper, Marcus Antonius, Henry VIII, Michelangelo en God de Vader zelve gemeenschappelijk? Antwoord: ze werden allemaal op film vereeuwigd door Charlton Heston.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Het spanningsveld van de kunstenaar


Een kunstschilder die in de tweede helft van de negentiende eeuw in het zog van het impressionisme op de kunstscène verschijnt, is Auguste Renoir. Deze Fransman die ongeveer 6000 schilderijen maakte, is echter niet de enige kunstenaar die Gilles Bourdos met de film Renoir in de verf zet.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Genialiteit ondergedompeld in miserie


Quoth the raven: ‘nevermore’. Edgar Allan Poe schreef de beroemde dichtregel in 1845, en sindsdien heeft zijn raaf de populaire cultuur niet meer verlaten. Als zelfs The Simpsons je gedicht opnemen in hun Treehouse of Horrorreeks, weet je dat je het als dichter gemaakt hebt.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Pop-art tot de tiende macht


Thierry Guetta is een Fransman die in Los Angeles een tweedehands kledingzaak heeft. Via via ontmoet hij een street art-kunstenaar en hij – notoir allesfilmer – springt bij en filmt alles. Meer street art-kunstenaars laten zich filmen. Een idee voor een documentaire is geboren. Maar er is iets loos. Guetta zal niet rusten voor hij alle kunstenaars heeft gefilmd. Hij ontmoet er veel. Maar er ontbreekt er een: Banksy, die intussen wereldberoemd is geworden met zijn ironische street art.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Wie is er bang van Alfred Hitchcock?


In 2012, meer dan 30 jaar na zijn dood, verschenen er plots twee films over het leven van Alfred Hitchcock. Het mag een wonder zijn dat het zolang geduurd heeft. Hitchcock was een mysterieus man en een gedroomd object voor een biopic.

>>>

UIT HET ARCHIEF

Sony
WHEN A STRANGER CALLS
Aan het lijntje gehouden
>>>