Meteen naar de tekst springen
Criterion Collection

INDEX >> FESTIVALS >> OFFSCREEN FILMFESTIVAL 2008: 3D-CINEMA UIT DE OUDE DOOS

OFFSCREEN FILMFESTIVAL 2008: 3D-CINEMA UIT DE OUDE DOOS
Morele eclips door een zonnebril

 

Jeffrey De Keyser | 02/03/2008


Share/Bookmark

Het openingsweekend van het Offscreen Filmfestival stond volledig in het teken van driedimensionale cinema. Voor de gelegenheid werden zes authentieke 3D-prenten uit de jaren ’50, ’60 en ’70 van onder het stof gehaald. We baanden ons een weg tussen de zoetwatermonsters en de naakte stewardessen, ploften ons neer op de laatste rij en bekeken twee films door een andere bril.

LEES OOK: VOORUITBLIK OFFSCREEN FILMFESTIVAL - GRENZELOZE CINEMA IN DE NAVEL VAN DE DROOM

Na het gouden tijdperk in de eerste helft van de jaren vijftig (It Came from Outer Space, House of Wax), een heuse revival in de jaren zestig-zeventig (The Stewardesses, Flesh for Frankenstein), en een kortstondige wederopbloei begin de jaren tachtig (Jaws 3-D, Friday the 13th Part III), zit 3D-cinema vandaag weer in de spreekwoordelijke lift. Terwijl de digitale 3D-versie van Beowulf nog maar enkele maanden geleden zijn succes aan de Amerikaanse box office verzilverde, staan met Horrorween en een remake van The Stewardesses intussen al nieuwe 3D-projecten in de steigers.

Globaal genomen zijn er drie manieren om stereoscopische beelden te projecteren: met een bril, zonder een bril (autostereoscopie) of met behulp van een kijkapparaat. Offscreen concentreerde zich op de tweede methode, en liet per subcategorie twee films aanrukken: door middel van dieptesuggererende beelden of ‘anaglyphen’ (The Mask en Creature from the Black Lagoon), via orthogonale polarisatie (House of Wax en The Stewardesses), en via horizontale polarisatie (Revenge of the Shogun Women en Flesh for Frankenstein). De anaglyphe beelden kunnen bekeken worden met een rood/cyaan kartonnen 3D-brilletje, terwijl je bij de polarisatietechniek een soort ‘eighties’ zonnebril met grijs getinte glazen van doen hebt.

Wraak krijgt stevig staartje
Revenge of the Shogun Women (1977) voert ons mee naar het achttiende-eeuwse China, waar het platteland zwaar geteisterd wordt door moordende, plunderende en verkrachtende roversbendes. Na drie lange jaren van uitbuiting en onderdrukking kloppen de radeloze dorpsbewoners aan bij het klooster, waar dertien eertijds verkrachte vrouwen zich intussen tot meesteressen in het Shaolin kungfu hebben ontpopt. Hun wraak blijkt zoet.

Revenge of the Shogun Women is een schoolvoorbeeld van het low budget ‘chopsocky’-genre, een lichtzinnige mix van buitensporig geweld, ongeloofwaardige plotwendingen en flauwe special effects. Bovendien staat het opgeklopte verhaal hier nog eens volledig in functie van de beoogde 3D-effecten, een keuze die soms ronduit hilarische taferelen oplevert. In een soort langgerekte Hongkongse versie van de ‘Nacht van de lange messen’ vallen de slachtoffers met bosjes, en krijgt de kijker achtereenvolgens vuurpijlen, stokken, speren, stenen, brandende toortsen, zwaarden, bijlen en schijnbaar gebetonneerde haarvlechten naar het hoofd geslingerd. Op de voorgrond zien we af en toe ook eens een brandende kaars, een stuk struikgewas of een in stro gehulde vrouwenborst in volle driedimensionale glorie. In een ultiem duel tussen de bandietenleider en de opperkungfu-babe worden alle militaire conventies ten slotte overboord gegooid, en krijgt het verhaal letterlijk een verrassend staartje.

Conclusie: in Revenge of the Shogun Women krijgen we een visueel interessant experiment met een overdaad aan 3D-effecten voorgeschoteld. De plot is helaas onnoemelijk zwak, de acteerprestaties zijn ronduit slecht, en de Engelse dub is pijnlijk lachwekkend. De storyline fungeert slechts als een gammele kapstok voor de driedimensionale escapades, waarmee meteen het grote pijnpunt van de film is blootgelegd. Maar intussen zijn we wel klaargestoomd voor het betere werk…

Voyeurisme anders bekeken
Flesh for Frankenstein (1973) gooit het over een andere boeg en klikt de 3D-gore netjes (ironie) aan de narratieve context vast. De ‘in-your-face’-filosofie wordt verlaten voor een meer esthetische benadering, waarbij onder meer gefocust wordt op mannelijk en vrouwelijk naakt, close-ups van gezichten, rijkelijk gedecoreerde kandelaars, aquaria, standbeelden, glazen bollen, vleermuizen, erlenmeyers, maatkolven en gedroogde boeketjes bloemen. Maar schoonheid kent geen maatstaven, moet regisseur Paul Morrissey gedacht hebben. Hij maakte tabula rasa van het klassieke Frankenstein-verhaal en boetseerde de franchise tot een bloederige mix van softcore en brutaal geweld.

Frankenstein van dienst is de onvolprezen Udo Kier. De geschifte baron annex proto-nazi wil een superieur ras creëren door zijn zelf samengestelde man en vrouw met elkaar te laten paren. Het vrouwelijk monster (de beeldschone maar talentloze Italiaanse Playboy-girl Dalila Di Lazzaro) is netjes aan elkaar genaaid, bij de mannelijke versie ontbreekt alleen nog de kers op de taart: de hersenen van een volbloed womanizer. Door een misverstand zadelt Frankenstein zijn mannelijke creatie met het afgehakte hoofd van een steriele koorknaap op. Terwijl de baron zich de haren uit het hoofd rukt omdat zijn experiment maar niet wil slagen, heeft zijn nymfomane vrouw Katrin (de Belgische Monique van Vooren) de handen vol met de viriele stalknecht Nicholas (Joe Dallesandro).

Flesh for Frankenstein is een subversieve softgorno-splatterfilm die bol staat van de meest absurde perversiteiten: van wondlikken, okselslurpen en doodknuffelen, over orgaanbijten en necrofiele tastoperaties tot… galblaasneuken (Kier met een heerlijk Duits accent: “To know death, Otto, you have to fuck life in the gallbladder”). Aan de souplesse waarmee lichamen worden onthoofd en levers worden gespietst kan de betere keurslager nog een puntje zuigen. De uitpuilende en rondvliegende ingewanden geven de prent letterlijk en figuurlijk een extra dimensie. Maar Morrissey legt ook een zekere morele ambiguïteit bloot. Terwijl de kijker de indruk krijgt dat alles moet kunnen, zal hij ook moeten vaststellen dat Frankenstein uiteindelijk ten onder gaat aan zijn perfectionisme, dat de monsters verpletterd worden door de zinledigheid van hun bestaan, en dat Katrin haar eigen doodsvonnis tekent door toe te geven aan haar vleselijke lusten.


De eerste editie van het Offscreen Film Festival loopt van 21 februari tot 9 maart in Cinema Nova en het Filmmuseum in Brussel. Voor meer informatie kan u terecht op www.offscreen.be

PLANEET CINEMA

Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.

We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.

Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.

 

HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS

Twitter Facebook

 

THEMA

THEMA - UIT DE KUNST
Vrouw in een mannenwereld


Met de hulp van een historica draaide de Franse regisseur Bruno Nuytten in 1988 een biopic over een van Frankrijks meest bekende vrouwelijke kunstenaars uit de negentiende eeuw. De gelijknamige film vertelt haar tragische levensverhaal begeleid door de dramatische muziek voor hoofdzakelijk strijkers van componist Gabriel Yared.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
De beeldhouwer die niet wou schilderen


Quizvraagje voor bij de barbecue: wat hebben Mozes, Johannes de Doper, Marcus Antonius, Henry VIII, Michelangelo en God de Vader zelve gemeenschappelijk? Antwoord: ze werden allemaal op film vereeuwigd door Charlton Heston.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Het spanningsveld van de kunstenaar


Een kunstschilder die in de tweede helft van de negentiende eeuw in het zog van het impressionisme op de kunstscène verschijnt, is Auguste Renoir. Deze Fransman die ongeveer 6000 schilderijen maakte, is echter niet de enige kunstenaar die Gilles Bourdos met de film Renoir in de verf zet.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Genialiteit ondergedompeld in miserie


Quoth the raven: ‘nevermore’. Edgar Allan Poe schreef de beroemde dichtregel in 1845, en sindsdien heeft zijn raaf de populaire cultuur niet meer verlaten. Als zelfs The Simpsons je gedicht opnemen in hun Treehouse of Horrorreeks, weet je dat je het als dichter gemaakt hebt.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Pop-art tot de tiende macht


Thierry Guetta is een Fransman die in Los Angeles een tweedehands kledingzaak heeft. Via via ontmoet hij een street art-kunstenaar en hij – notoir allesfilmer – springt bij en filmt alles. Meer street art-kunstenaars laten zich filmen. Een idee voor een documentaire is geboren. Maar er is iets loos. Guetta zal niet rusten voor hij alle kunstenaars heeft gefilmd. Hij ontmoet er veel. Maar er ontbreekt er een: Banksy, die intussen wereldberoemd is geworden met zijn ironische street art.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Wie is er bang van Alfred Hitchcock?


In 2012, meer dan 30 jaar na zijn dood, verschenen er plots twee films over het leven van Alfred Hitchcock. Het mag een wonder zijn dat het zolang geduurd heeft. Hitchcock was een mysterieus man en een gedroomd object voor een biopic.

>>>

UIT HET ARCHIEF

A-Film
MARIE-ANTOINETTE
Een welgemeende geeuw
>>>