Meteen naar de tekst springen
Warner Bros.

INDEX >> KLASSIEKERS >> BLADE RUNNER

BLADE RUNNER
Deus ex machina

 

Dimitri Dewever | 01/02/2008


Share/Bookmark

Over de legendarische status van Blade Runner is ondertussen al heel wat gezegd en geschreven. Ridley Scott blikte de film enkele jaren na de release van scifi-shocker Alien in, en had oorspronkelijk niet veel zin om zich op het filmproject te storten. Dankzij de druk van de producers én een aangepaste versie van het scenario, besloot Scott zich uiteindelijk toch met volle overgave te wagen aan de verfilming van Philip K.Dicks novelle ‘Do Androids Dream Of Electric Sheep’.

Het dystopische toekomstbeeld van het immer donkere en regenachtige Los Angeles is inmiddels uitgegroeid tot tijdloze klasse, maar deze status kreeg de prent tijdens zijn releasejaar in 1982 allesbehalve in de schoot geworpen. Critici vonden het geheel maar slappe koffie, terwijl kijkers moeite hadden met het verteren van het donkere karakter, de visueel complexe avant-garde en de filosofische ondertoon van de verhaallijn. Bovendien had de filmstudio na een negatieve vertoning aan een testpubliek besloten om gezellig te gaan knippen in de film, een happy-end toe te voegen en de zorgvuldig opgebouwde mysterieuze sfeer te doorbreken door een voice-over bij verschillende sleutelscènes van hoofdrolspeler Harrison Ford te introduceren. De peilers van de prent bleven nog wel overeind, maar de geest van de film en de bedoelingen van regisseur Scott raakten door deze officiële bioscoopversie in ’82 danig uit evenwicht.

De box-office resultaten waren zodanig pover dat Scotts filmcarrière erdoor aan een zijden draadje hing. Ford werd dan weer afgerekend op het feit dat hij zijn volgens velen eerste miskleun had geslagen. Na zijn doorbraak in Star Wars (1977) en zijn bevestiging in Indiana Jones (1981), werd de acteur door de pers zodanig hard in de pan gehakt dat hij uiteindelijk zelf in interviews begon toe te geven een bloedhekel aan Blade Runner te hebben en zich nog steeds de aanvaarding van zijn rol als Deckard bekloeg. Door de inburgering van VHS midden jaren tachtig, kende de film uiteindelijk succes bij een filmminnende cultpubliek. Misschien was de prent iets te cutting-edge voor zijn tijd, of misschien hadden mensen op dat moment even genoeg van neerslachtige sciencefiction (1982 was immers ook het releasejaar van het vredelievende E.T).

Toch duurde het nog tot begin jaren negentig voordat Blade Runner eindelijk de status ontving die hij sinds de eerste dag verdiende. The Director’s Cut herstelde opnieuw het legendarische einde, wierp een volledig nieuw licht op Deckard (die misschien zelf wel eens een Replica zou kunnen zijn) en gooide de overbodige voice-over in de prullenmand. De geschiedenis leert ons dat controversiële sciencefictionfilms altijd een bepaald rijpingsproces dienen te ondergaan, voor ze aanvaard worden als mijlpaal in het genre (hetzelfde gebeurde destijds met Kubricks 2001: A Space Odyssey).

Blade Runner forceerde verder ook de doorbraak in Hollywood van de Nederlandse acteur Rutger Hauer, die als slechterik van dienst nadien zelden een even sterk personage wist neer te zetten. Opvallende bijrollen van Daryl Hannah en Edward James Olmos (die zichzelf speciaal voor de film een eigen verzonnen slangdialect, bestaande uit een mengelmoes van straattaal en Esperanto, aanleerde) maakten van de film een uitstekend doorleefd schouwspel. De gigantische sets (die door de production designers van zodanig veel detail konden voorzien worden doordat er tijdens de productie een staking heerste in Hollywood) en de bijpassende stijlvolle synthesizerscore van de Griekse componist Vangelis, bombardeerden Blade Runner tot een onvervalste en sublieme filmklassieker. Zelfs 26 jaar na datum heeft de prent nog niets van zijn innoverende mysterieuze kracht verloren.

Warner bracht zopas in de Benelux de Ultimate Edition uit op dubbel-dvd, voorzien van een grondig opgeknapt beeld en dito geluidstrack (de film lijkt wel gisteren gedraaid). De drie en een half uur durende making of op de tweede disc maakt van deze release een must have voor iedere filmfan.


Elke maand stoffen we een filmklassieker af. Surf doorheen het archief om de vorige klassiekers te lezen.

PLANEET CINEMA

Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.

We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.

Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.

 

HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS

Twitter Facebook

 

THEMA

THEMA - UIT DE KUNST
Vrouw in een mannenwereld


Met de hulp van een historica draaide de Franse regisseur Bruno Nuytten in 1988 een biopic over een van Frankrijks meest bekende vrouwelijke kunstenaars uit de negentiende eeuw. De gelijknamige film vertelt haar tragische levensverhaal begeleid door de dramatische muziek voor hoofdzakelijk strijkers van componist Gabriel Yared.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
De beeldhouwer die niet wou schilderen


Quizvraagje voor bij de barbecue: wat hebben Mozes, Johannes de Doper, Marcus Antonius, Henry VIII, Michelangelo en God de Vader zelve gemeenschappelijk? Antwoord: ze werden allemaal op film vereeuwigd door Charlton Heston.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Het spanningsveld van de kunstenaar


Een kunstschilder die in de tweede helft van de negentiende eeuw in het zog van het impressionisme op de kunstscène verschijnt, is Auguste Renoir. Deze Fransman die ongeveer 6000 schilderijen maakte, is echter niet de enige kunstenaar die Gilles Bourdos met de film Renoir in de verf zet.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Genialiteit ondergedompeld in miserie


Quoth the raven: ‘nevermore’. Edgar Allan Poe schreef de beroemde dichtregel in 1845, en sindsdien heeft zijn raaf de populaire cultuur niet meer verlaten. Als zelfs The Simpsons je gedicht opnemen in hun Treehouse of Horrorreeks, weet je dat je het als dichter gemaakt hebt.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Pop-art tot de tiende macht


Thierry Guetta is een Fransman die in Los Angeles een tweedehands kledingzaak heeft. Via via ontmoet hij een street art-kunstenaar en hij – notoir allesfilmer – springt bij en filmt alles. Meer street art-kunstenaars laten zich filmen. Een idee voor een documentaire is geboren. Maar er is iets loos. Guetta zal niet rusten voor hij alle kunstenaars heeft gefilmd. Hij ontmoet er veel. Maar er ontbreekt er een: Banksy, die intussen wereldberoemd is geworden met zijn ironische street art.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Wie is er bang van Alfred Hitchcock?


In 2012, meer dan 30 jaar na zijn dood, verschenen er plots twee films over het leven van Alfred Hitchcock. Het mag een wonder zijn dat het zolang geduurd heeft. Hitchcock was een mysterieus man en een gedroomd object voor een biopic.

>>>

UIT HET ARCHIEF

Buena Vista
THE FOG
De mist in
>>>