Meteen naar de tekst springen
Foto: MGM

INDEX >> KLASSIEKERS >> THE PINK PANTHER

THE PINK PANTHER
De beroemdste diamant uit de filmgeschiedenis

 

Ingrid Dendievel | 31/10/2004


Share/Bookmark

Wie de naam Peter Sellers zegt, denkt automatisch aan de Pink Panther, of beter gezegd aan Clouseau. Nochtans had het niet veel gescheeld: oorspronkelijk was de figuur van de meest onfortuinlijke politie-inspecteur aller tijden namelijk slechts een onopvallende bijrol, die door een toen veel bekendere acteur zou worden vertolkt, zijnde Peter Ustinov. Het lot zou er anders over beslissen.

In het oorspronkelijke script stond de figuur van de meester-dief centraal, een rol die vrij snel naar David Niven ging. Voor Niven was dit een kolfje naar zijn hand. Niet alleen omdat hij zowat het oerbeeld was van de eeuwige gentleman, maar ook omdat hij een dikke twintig jaar voor The Pink Panther al gestalte had gegeven aan Raffles, overdag een gerespecteerd persoon, 's nachts een dief. Peter Ustinov zou dus het personage van de politie-inspecteur voor zijn rekening nemen en Ava Gardner die van diens ontrouwe echtgenote. Maar enkele weken voor de start van de opnames werd Gardner wegens haar divagedrag al naar huis gestuurd en liet Ustinov het hierdoor afweten. Regisseur Blake Edwards wist Capucine, een ex-model op zoek naar een grotere filmrol, aan te trekken voor de figuur van Clouseau's echtgenote. En zowat op het allerlaatste moment besloot hij om de relatief onbekende Peter Sellers te casten als de politie-inspecteur.

Sellers was op dat moment vooral bekend als komiek op de Britse radio en had een handvol kleinere filmrollen op zak. Tussen Edwards en hem klikte het vrij snel wegens hun gezamenlijke voorliefde voor Laurel en Hardy. Het duurde niet lang of de figuur van Clouseau onderging een grondige transformatie. Voor het uiterlijk baseerde Sellers zich op de afbeelding op een lucifersdoosje van de eerste man die het Kanaal had overgezwommen: vooral de snor en de heroïeke uitstraling van deze persoon spraken hem aan. Het Frans- Engelse accent - dat in de latere films nog veel meer zou uitgebuit worden - had hij dan weer opgepikt van een conciërge van een Frans hotel. En voor de stuntelige aard van de politie- inspecteur moet de inspiratie tenslotte gezocht worden bij Monsieur Hulot van de Tati-films.

Edwards was helemaal gewonnen voor deze nieuwe figuur. Hij herkende er zichzelf gedeeltelijk in en bovendien maakte het de film nog veel grappiger. Sellers was overigens een meester in het improviseren, wat de figuur van Clouseau tijdens het draaien van de film alleen maar ten goede kwam. Nadeel was dat de opnames regelmatig moesten stilgelegd worden, omdat iedereen van de crew bulderde van het lachen. Bij David Niven ontstond er bovendien een ander soort ongenoegen: hij was er zich vrij snel van bewust dat de onopvallende bijrol van Clouseau langzaamaan aan het evolueren was tot het hoofdpersonage van de film.

Sellers en Edwards hadden voor de transformatie van Clouseau overigens weinig scènes herschreven, maar eerder andere accenten gelegd. Aan het oorspronkelijke verhaal werd dus met andere woorden niet veel veranderd. Prinses Dala (vertolkt door Claudia Cardinale) krijgt op zeer jonge leeftijd een prachtige diamant, waarin je de schijn van een roze panter kan zien. Als zij met dit prachtige kleinood op vakantie naar Italië trekt, ziet de Phantom - een meester- dief van juwelen - hierin een prachtige gelegenheid om nog eens in actie te treden. Ook inspecteur Clouseau trekt naar Rome; hij is ervan overtuigd dat Sir Charles Lytton - een wat oudere, charmante society-figuur - de dief is en hoopt hem eindelijk te kunnen ontmaskeren. Maar wat hij niet weet is dat zijn echtgenote onder één hoedje speelt met de vijand.

De film werd heel enthousiast door publiek en critici ontvangen en maakte van Sellers meteen een bekende filmster. Erg gesmaakt was ook de begingeneriek waarin voor de eerste keer de Pink Panther als tekenfilmfiguur te zien is. Oorspronkelijk was het diertje bedacht als logo om promotie te maken voor de film, maar het tekenfilmpje sloeg zo aan, dat het procédé herhaald werd voor de verschillende sequels. Bovendien ging het populaire beestje later een aparte reeks krijgen. Tenslotte kreeg ook componist Henry Mancini veel meer naambekendheid. Het allerbekendste filmdeuntje uit de geschiedenis zou overigens ook in de sequels verder gebruikt worden.

Drie maanden na de release van The Pink Panther kwam A Shot in the Dark uit, de tweede Clouseau-film. Hierin worden we voor het eerst geconfronteerd met drie zeer bekende elementen die nog niet in de eerste film aanwezig waren: de voorliefde van onze inspecteur voor vermommingen, zijn bediende Cato die hem iets probeert bij te brengen van Oosterse gevechtssporten en zijn chef die bij elke sequel steeds waanzinniger wordt door de flaters van Clouseau. Nadien volgden nog The Return of the Pink Panther (1975), The Pink Panther Strikes Again (1976), Revenge of the Pink Panther (1978), Trail of the Pink Panther (1982), Curse of the Pink Panther (1983) en ten slotte Son of the Pink Panther (1993). De meeste halen niet meer het niveau van de originele film. Overigens stierf Peter Sellers in 1980, waardoor de twee films uit de jaren tachtig vooral uit outtakes van vroegere films bestaan. En in de film uit 1993 is de hoofdrol voor Roberto Benigni. De formule was nu helemaal uitgemolken, de grappen waren verdwenen.

Maar blijkbaar krijgen we er toch nog niet genoeg van, want volgend jaar mogen we ons verwachten aan een heuse remake van The Pink Panther. Deze keer is de hoofdrol weggelegd voor Steve Martin. Wat hij ervan gaat terechtbrengen is natuurlijk afwachten, maar één ding is zeker: inspecteur Clouseau zal nooit meer dezelfde zijn.

Foto: MGM Foto: (fotomontage; origineel Paramount)

Elke maand stoffen we bij Movie een filmklassieker af. Surf doorheen het archief om de vorige klassiekers te lezen.

PLANEET CINEMA

Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.

We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.

Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.

 

HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS

Twitter Facebook

 

THEMA

THEMA - UIT DE KUNST
Vrouw in een mannenwereld


Met de hulp van een historica draaide de Franse regisseur Bruno Nuytten in 1988 een biopic over een van Frankrijks meest bekende vrouwelijke kunstenaars uit de negentiende eeuw. De gelijknamige film vertelt haar tragische levensverhaal begeleid door de dramatische muziek voor hoofdzakelijk strijkers van componist Gabriel Yared.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
De beeldhouwer die niet wou schilderen


Quizvraagje voor bij de barbecue: wat hebben Mozes, Johannes de Doper, Marcus Antonius, Henry VIII, Michelangelo en God de Vader zelve gemeenschappelijk? Antwoord: ze werden allemaal op film vereeuwigd door Charlton Heston.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Het spanningsveld van de kunstenaar


Een kunstschilder die in de tweede helft van de negentiende eeuw in het zog van het impressionisme op de kunstscène verschijnt, is Auguste Renoir. Deze Fransman die ongeveer 6000 schilderijen maakte, is echter niet de enige kunstenaar die Gilles Bourdos met de film Renoir in de verf zet.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Genialiteit ondergedompeld in miserie


Quoth the raven: ‘nevermore’. Edgar Allan Poe schreef de beroemde dichtregel in 1845, en sindsdien heeft zijn raaf de populaire cultuur niet meer verlaten. Als zelfs The Simpsons je gedicht opnemen in hun Treehouse of Horrorreeks, weet je dat je het als dichter gemaakt hebt.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Pop-art tot de tiende macht


Thierry Guetta is een Fransman die in Los Angeles een tweedehands kledingzaak heeft. Via via ontmoet hij een street art-kunstenaar en hij – notoir allesfilmer – springt bij en filmt alles. Meer street art-kunstenaars laten zich filmen. Een idee voor een documentaire is geboren. Maar er is iets loos. Guetta zal niet rusten voor hij alle kunstenaars heeft gefilmd. Hij ontmoet er veel. Maar er ontbreekt er een: Banksy, die intussen wereldberoemd is geworden met zijn ironische street art.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Wie is er bang van Alfred Hitchcock?


In 2012, meer dan 30 jaar na zijn dood, verschenen er plots twee films over het leven van Alfred Hitchcock. Het mag een wonder zijn dat het zolang geduurd heeft. Hitchcock was een mysterieus man en een gedroomd object voor een biopic.

>>>

UIT HET ARCHIEF

Cinemien
ALL THE INVISIBLE CHILDREN
Here’s lookin’ at you, kid
>>>