Meteen naar de tekst springen
The Return (Foto: Ren Films)

INDEX >> FESTIVALS >> 33STE INTERNATIONALE FILMFESTIVAL IN ROTTERDAM

33STE INTERNATIONALE FILMFESTIVAL IN ROTTERDAM
Dagboek, deel 2

 

Mattijs Grannetia | 01/02/2004


Share/Bookmark

In Rotterdam liep van 21 januari tot 1 februari het 33e Internationale Filmfestival. Ruim 800 films - uiteenlopend van 1 minuut tot 6 uur - rolden in die periode over het witte doek. Movie's medewerker Mattijs Grannetia probeerde het dolle circus in zijn dagboek bij te houden. Deze week deel 2.

Van onze medewerker op het festival

25/1/2004 - Het is zondag, het is vroeg en het is rustig op straat, maar het 'werk' hier in Rotterdam gaat stug door. De eerste film op het programma was Memories of Murder, een psychologische thriller over de eerste (geregistreerde) seriemoordenaar in Korea. Een grote hit in Korea en zeker de moeite van het bekijken waard. Al met al een uitstekende thriller met heerlijk zwarte humor en fantastisch camerawerk. Daarna was The Return aan de beurt en ik moet eerlijk toegeven dat ik mijn research niet goed genoeg had gedaan, want een minuut voor het begin van de film kreeg ik te horen dat dit de winnaar was van de Gouden Leeuw in Venetië. Met deze kennis nu ferm in het achterhoofd kreeg ik een film voorgeschoteld die zo ontzettend mooi is dat woorden op dit moment te kort schieten. Ik kan wel zeggen dat het hier gaat om een meesterwerkje dat iedereen moet gaan zien.

De voorstelling van Battle Royale II: Requiem was een enorme tegenvaller. Het is niet alleen het abominabele acteren van de cast, maar ook de verschrikkelijke vernietiging van een uitstekend idee van de eerste film. Kenta Fukasaku heeft het voor elkaar gekregen om een film te maken die ongeveer drie kwartier te lang is (werkelijk waar) en heeft hiermee alleen maar schande over zijn vader, de grootmeester Kinji Fukasaku, uitgeroepen. Eeuwig zonde. Voor Battle Royale II: Requiem was Bright Future aan de beurt. Een film die op een knappe, maar mysterieuze manier onderwerpen als noodlot, wensen en fantasie aan de orde stelt. Opgenomen in DV en met in de hoofdrol onder andere de enorme ster Asano (Last Life in the Universe).

Een film over het hoofd van een heilig beeld dat gestolen wordt en een jongeman die daar achteraan gaat in het drukke Bangkok klinkt niet als veel soeps. Ong-Bak: Muay Thai Warrior krijgt het ongelooflijke voor elkaar om een extreem anorexiadun verhaaltje te mengen met slecht acteren en dan toch nog vermakelijk te zijn. De reden daarvoor ligt bij Phanom Yeerum, een stuntman die acteur is geworden en een zeer adept Muay Thai vechter, die zonder hulp van kabels (Crouching Tiger en The Matrix eat your heart out!) de meest waanzinnige capriolen uithaalt. Wat we hier hebben is eigenlijk een Jean-Claude van Damme film die zo ontzettend over-the-top is dat het enorm amusant cultwerk wordt (en dan gelukkig zonder de Muscles from Brussels). Wow!

26/1/2004 - Om maar met de deur in huis te vallen: het Japanse drieluik Dead End Run valt tegen. Het is een leuk idee, maar uiteindelijk met niet genoeg diepgang en gevoel gebracht. Het komt allemaal over als een losse flodder in een enorm glimmend hulsje (voor degenen die niet weten waar ik het nu over heb, check de site van IFFR even). Daarna holde ik als een dolle richting De Doelen voor de persscreening van het superheldenspektakel van Takashi Miike, de maker van Ichi en Audition. Het werd een amusante film met veel heel erg veel uiterst overdreven elementen uit diverse films uit het genre, zoals Batman, Mars Attacks! en de oude Godzilla films. Leuk entertainment, maar geen meesterwerk. Bijlange na niet zelfs.

Toen weer op een draf richting Venster 2, voor de persscreening van een van de publieksfavorieten, Story of the Weeping Camel. Om eerlijk te zijn kan ik er niet bij waarom deze film zo hoog scoort in de polls. Zo zie je maar wat een paar grote kamelenogen al niet te weeg kunnen brengen bij een publiek. Deze 'poëtische' film over een moederkameel die haar babykameel verstoot waardoor twee jongetjes een violist moeten gaan halen voor een ceremonie, is niets meer dan een hoop mooie plaatjes van een desolaat landschap met wat beelden van het dagelijks leven in Mongolië erboven op. Als we echt hebben zitten wachten op beelden van een Mongoolse baby die verschoond wordt of de manier waarop een babykameel wordt geboren, doe dat dan met wat vaart en niet zo ontzettend traag als deze film. Gelukkig is deze film inmiddels door November naar een lagere plaats in de publiekspoll geschoven.

November is nou een volbloedreden om naar de bioscoop te gaan. Alles heeft deze film in zich om een van mijn favoriete films te worden. Je krijgt een prachtig spelende ensemble cast, mooie (op Sundance prijswinnende) fotografie, enorme humor en een onderwerp waar we allemaal dagelijks mee te maken hebben: het materialistische element in onze maatschappij van nu zoals gezien door een groep acteurs die terugkijken op hun jeugd in de negentiger jaren. Deze groep acteurs maakten deel uit van de theatergroep Noviembre (omdat er in oktober geen revoluties meer worden gedaan), die als nobel streven heeft kunst in theater op straat te gooien zonder daar een cent voor te vragen. De groep wordt door omstandigheden steeds meer politiek geëngageerd en komt uiteindelijk door elkaar onder druk te staan. Van tevoren wist ik niet meer over deze film dan wat de catalogus mij vertelde, maar na de film was ik met stomheid geslagen over hoe ongelofelijk mooi en 'thought-provoking' film kan zijn.

Mijn top drie bestaat op dit moment uit de drie laatst genoemde films, maar ik heb nog ongeveer twaalf films te gaan en de manier waarop het festival nu gaat zal er misschien nog wel wat veranderen in komen (dan moeten die films wel heel erg hun best gaan doen). Natuurlijk ben ik ook nog even bij Wilfried de Jong gaan kijken met als verrassingsgast Willem van de Sande Bakhuijzen die met een gezonde dosis nuchterheid zijn Gouden Film kwam laten zien voor Cloaca (meer dan 100.000 bezoekers). Interessante man, dat zeker, en hij had ook nog de mededeling dat hij volgende maand begint met een nieuwe film genaamd Lepel, met Loes Luca en Carice van Houten in de cast.

27/01/2004 - De dag vandaag begonnen met een film uit Sri Lanka, Scent of the Lotus Pool. Een melodramatische vertelling over het leven van een jonge vrouw die ongewenst zwanger wordt en haar kind te vondeling legt. Op zich interessant materiaal, maar de film duurde een enorme 140 minuten en dat is een behoorlijke lange zit op de vroege morgen. In Cinerama 4 was de Braziliaanse film Nina aan de beurt. Een psychologische thriller over een jonge dame die haar verstand verliest in de grote gemene stad Sao Paolo. Ontzettend mooi geschoten, maar als geheel helaas niet helemaal overtuigend.

Het In Person interview met Winterbottom was interessant. Deze man zit zo ontzettend vol met ideeën dat hij altijd met een project of vijf bezig is. Dat is ook te merken aan de enorme snelheid waarmee hij zijn antwoorden geeft. De vragen gingen voornamelijk over zijn werk aan In This World en Code 46. Veel geschiedenis over hoe de films gemaakt werden, met leuke anekdotes over Tim Robbins die helemaal niet in zijn nopjes was met de improvisatie van regisseur Winterbottom en tegenspeelster Samantha Morton. Interessante man, al ben ik het niet altijd eens met zijn visie op de wereld. Het interessantste wat hij te melden had, was toch wel de opmerking dat hij Code 46 nog niet helemaal af vindt en dat hij er misschien voor de release nog wel aan gaat sleutelen. Wij zien hier dus een werk in progress. Of dat zo'n goed idee is valt te betwisten, maar het is wel goed om in het achterhoofd te houden. Wanneer de film eigenlijk gereleased gaat worden in Nederland is zelfs nog zeer onduidelijk, misschien brengt het festival daar verandering in.

Nadat ik Winterbottom achter me gelaten had, was het de beurt aan de Italiaanse film Ballo A Tre Passi, een vierluik rond het leven op het eiland Sardinië. Vier personen worden gevolgd waaronder een jongetje dat voor het eerst de zee ziet; een man van middelbare leeftijd die de liefde weer vindt; een jonge non die terugkeert na een lange tijd in haar geboortedorp voor een trouwerij, maar gedesillusioneerd weer naar het klooster gaat; en een oude man die het loodje legt tijdens een bezoek van een prostituee (voor de daad die niet eens gepland staat). Deze film is een mooi en rustig bewijs dat er toch nog mooie onafhankelijke films gemaakt kunnen worden op dat eiland. Misschien niet het meesterwerk waar iedereen op wacht, maar zeker een eervolle vermelding waard.

Een van de meest geruchtmakende films van het festival was de laatste film van vandaag: Twenty-Nine Palms. Een label is heel moeilijk op deze films te plaatsen: road-movie, soft- porno, thriller, relatiedrama. Het is allemaal van toepassing op deze hypnotische film van Franse filmmaker Bruno Dumont. Het paar dat de hoofdrol speelt, maakt niet heel erg veel mee in de twee uur en Dumont doet ook geen enkele moeite om hier iets meer van te maken dan het is, maar laat gerust de camera minutenlang stilstaan en laat de beelden zich zo op het netvlies branden van de kijker. Een surreële ervaring die ook nog een extreem gewelddadig (en wellicht iets overdadig) einde kent. Een lastige film om te doorgronden.

De Late Show stond vanavond in het teken van Carice van Houten (die voor zover ik weet geen film op het festival heeft dit jaar) en schoolgeweld. Van Houten had niet heel erg veel nieuws te vertellen, maar is nu eenmaal een aangename verschijning. Het 'debat' over schoolgeweld in film ging aan de hand van Elephant van Gus van Sant en Zero Day van Ben Coccio. Veel meningen over en weer en uiteraard geen oplossingen voor dit grote probleem. Van Houten was niet helemaal overtuigd van de intenties van Gus van Sant en wist nog niet goed wat ze aan moest met Elephant, waarin jongeren gedurende een dag gevolgd worden op school waar aan het eind van de dag twee leerlingen doordraaien. Dat meer mensen niet overtuigd waren van Elephant blijkt wel uit het feit dat deze film nu op nummer 54 staat in de publieksenquête (Zero Day staat op 69).

28/01/2004 - Begonnen met een film uit Zuid-Afrika, The Wooden Camera. Een film over de townships rond Kaapstad waar twee jongens twee voorwerpen vinden die de rest van hun leven zullen beïnvloeden. Een mooie film die helaas aan het einde net een beetje overboord ging met de emotionele scènes. Verder zeker de moeite waard. Toen Aaltra, een Belgische comedy over twee mannen die verlamd raken door een landbouwongeluk. Samen trekken ze erop uit om de maker van deze apparaten aan te spreken op het falen van dit apparaat. Zij moeten hiervoor naar Finland en de road-movie die zij moeten ondergaan is werkelijk hilarisch, op het grove af zelfs. Zij worden als rolstoelgangers niet gezien als volledige mensen, maar van de andere kant is het ook al niet rooskleurig. Zij buiten hun situatie ten volste uit en dat levert een film op die voor sommigen misschien iets te experimenteel kan zijn. Al is het alleen al om de kwaliteit van het beeld, want zwart-wit DV op een cinemascope scherm is niet een van de beste manieren om een film te vertonen.

Father and Son van Sokurov is de tweede film uit een trilogie over het gezinsleven en vertelt het verhaal van een vader en een zoon die hun relatie opnieuw moeten beoordelen want zoonlief wordt ouder en steeds zelfstandiger. Klinkt allemaal best aardig, maar er zat helemaal geen vaart in. Dit was waarschijnlijk de sloomste film die ik ooit heb mogen aanschouwen. Zelfs zo erg dat het bijna niet te volgen was. Andere langzame film was Shara, een Japanse film. Ik kan jullie niet vertellen of deze goed of slecht was, want ik ben weggelopen. Ik kon niet nog een langzame film verdragen. Deze film komt ook nog in de bioscopen draaien, dus dan misschien een tweede kans inlassen. Gelukkig was in de zaal tegenover Cinerama 3 een andere film nog niet begonnen, dus daar dan maar ingedoken. Een Roemeense film dit keer, The Pharaoh. Een documentaire over de zoektocht naar een verzetsstrijder die ooit naar Siberië was gedeporteerd. Ik kon mijn geluk niet op toen ik merkte dat deze ook niet vooruit te branden was, maar toch de film uitgezeten, want wat moet je anders?

Om de dag toch nog een beetje goed door te komen, was ik wel nog even tussendoor naar Venster gelopen om daar voor de tweede keer het voortreffelijke American Splendor te kijken. Wat een heerlijke film is dat toch. Waarom komt het eigenlijk dat zoveel films met 'American' in de titel - American Beauty, American Psycho, American Grafitti, American History X - zo goed zijn? Bllijft toch wel een raadsel.

29/01/2004 - De eerste film van vandaag was Uzak, een Turkse film die al in Cannes de Grand Jury Prijs kreeg. Het is wel te zien waarom, want Uzak is een film die alles in zich heeft om een arthouse film te zijn. De acteurs zijn solide, het tempo laag en gedurende de twee uur die Uzak duurt, leren we toch op een slinkse wijze de twee protagonisten kennen. Niet voor iedereen een film om gezellig naartoe te gaan, maar als langzame ontwikkelingen en lange statische shots van een man die televisie zit te kijken je ding zijn, dan is Uzak een perfecte film voor jou.

Toen begon het weer enorm te sneeuwen hier in Rotterdam en moest ik door een sneeuwstorm van Venster naar De Doelen zien te komen voor de screening van En Un Momento Dado, een film over Johan Cruijff. Aangezien ik geen voetbalfan ben, was ik bijna nog een keer naar Kim Ki-Duk's meesterwerk Spring, Summer, Fall, Winter and Spring gegaan. De sneeuw ging echter genoeg liggen om toch nog naar De Doelen te gaan voor Cruijff. Achteraf gezien had ik beter naar Ki-Duk kunnen gaan. De documentaire over de invloeden van Cruijff op de Catalanen is op zich wel een leuk portret van een apart volk, maar weet niet genoeg te boeien om negentig minuten vol te maken. Tot overmaat van ramp eindigde de film ook nog eens met een statisch interview met de Cruijff zelve waar kraak noch smaak aan zat. Jammer en strikt voor Cruijff fans geschikt.

Ik kon op het laatste nippertje kaarten bemachtigen voor de voorstelling van Doppelganger, de andere lange speelfilm van Kurosawa Kiyoshi naast Bright Future. De regisseur zelf kwam ook nog even een intro houden en meldde dat het hier in tegenstelling tot Bright Future gaat om een ongecompliceerde sciencefiction film waar je om moet lachen. Hij had helemaal gelijk, want dat is Doppelganger dan ook. Alleen in mijn ogen niet op een positieve manier. Het verhaal was niet echt speciaal; de humor was echt flauw op z'n Japans en de cameravoering was in de verste verte niet zo interessant als bij Bright Future. Dit kwam over als een project dat afgeraffeld is door de reguliere IFFR-gast Kurosawa.

30/01/2004 - Code 45 van Michael Winterbottom is zijn duit in het zakje van films als Minority Report en Blade Runner en is een mooie film geworden. Ondanks alle negativiteit die rond deze film hing (mede veroorzaakt door een slechte versie die in Venetië is vertoond) is Code 46 een uitstekende thriller-romance geworden. Prachtige art direction van Mark Digby; een strakke soundtrack van David Holmes en fotografie van Alwin H. Kulcher en Marcel Zyskind. Sterren van Code 46 zijn natuurlijk Samantha Morton en Tim Robbins, die een stevig robbertje acteren laten zien. De chemie tussen die twee is voelbaar en dat geeft de film de kwaliteit die bijvoorbeeld ook te voelen was in de David Lean klassieker Brief Encounter. Winterbottom heeft voor een keer een solide film gemaakt en alhoewel hij zelf zegt dat de film helemaal niet zo duister en negatief is, geeft Code 46 toch de kijker een unheimisch gevoelig over de toekomst.

Code 46 bleek een mooie afsluiter te zijn voor een festival dat nu al zo ontzettend veel betekent voor mij. Ik heb hier zoveel moois gezien waarvan ik geen weet had dat het bestond. Iedere zichzelf respecterende filmliefhebber dient zich volgend jaar te vervoegen in Rotterdam want dit is een festival om U tegen te zeggen. Om mij heen hoorde ik uit binnen- en buitenland dat dit naast Berlijn zeker het meest sympathieke festival is van Europa en dat is iets waar we enorm trots op mogen zijn. Bij deze wil ik ook vertrekkend directeur Simon Field bedanken voor zijn jarenlange inzet om het festival te maken zoals het nu is en wens ik Sandra den Hamer veel succes met het opzetten van het volgende IFFR.

Rest mij nog even om mijn top tien van dit IFFR aan jullie voor te leggen:

1. November/Noviembre (Achero Manas)
2. The Return/Vozvrashcheniye (Andrei Zvyagintsev)
3. Spring, Summer.../Bom yeoreum... (Kim Ki-Duk)
4. American Splendor (Shari Springer Berman & Robert Pulcini)
5. Zatoichi (Kitano Takeshi)
6. Last Life in the Universe (Pen-ek Ratanaruang)
7. Code 46 (Michael Winterbottom)
8. The Fog of War (Erroll Morris)
9. Bright Future/Akarui Mirai (Kurosawa Kiyoshi)
10. Memories of Murder (Boon Jong-Ho)

Er waren nog een aantal waardige film tussen de 33 die ik bekeken heb die zo in dit rijtje thuishoorden, maar je moet ergens keuzes maken. Slechtste film wordt gedeeld door Fighting Fish en Battle Royale II: Requiem. Verspilling van tijd!

American Splendor (Foto: Fine Line) Foto: organisatie

PLANEET CINEMA

Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.

We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.

Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.

 

HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS

Twitter Facebook

 

THEMA

THEMA - UIT DE KUNST
Vrouw in een mannenwereld


Met de hulp van een historica draaide de Franse regisseur Bruno Nuytten in 1988 een biopic over een van Frankrijks meest bekende vrouwelijke kunstenaars uit de negentiende eeuw. De gelijknamige film vertelt haar tragische levensverhaal begeleid door de dramatische muziek voor hoofdzakelijk strijkers van componist Gabriel Yared.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
De beeldhouwer die niet wou schilderen


Quizvraagje voor bij de barbecue: wat hebben Mozes, Johannes de Doper, Marcus Antonius, Henry VIII, Michelangelo en God de Vader zelve gemeenschappelijk? Antwoord: ze werden allemaal op film vereeuwigd door Charlton Heston.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Het spanningsveld van de kunstenaar


Een kunstschilder die in de tweede helft van de negentiende eeuw in het zog van het impressionisme op de kunstscène verschijnt, is Auguste Renoir. Deze Fransman die ongeveer 6000 schilderijen maakte, is echter niet de enige kunstenaar die Gilles Bourdos met de film Renoir in de verf zet.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Genialiteit ondergedompeld in miserie


Quoth the raven: ‘nevermore’. Edgar Allan Poe schreef de beroemde dichtregel in 1845, en sindsdien heeft zijn raaf de populaire cultuur niet meer verlaten. Als zelfs The Simpsons je gedicht opnemen in hun Treehouse of Horrorreeks, weet je dat je het als dichter gemaakt hebt.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Pop-art tot de tiende macht


Thierry Guetta is een Fransman die in Los Angeles een tweedehands kledingzaak heeft. Via via ontmoet hij een street art-kunstenaar en hij – notoir allesfilmer – springt bij en filmt alles. Meer street art-kunstenaars laten zich filmen. Een idee voor een documentaire is geboren. Maar er is iets loos. Guetta zal niet rusten voor hij alle kunstenaars heeft gefilmd. Hij ontmoet er veel. Maar er ontbreekt er een: Banksy, die intussen wereldberoemd is geworden met zijn ironische street art.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Wie is er bang van Alfred Hitchcock?


In 2012, meer dan 30 jaar na zijn dood, verschenen er plots twee films over het leven van Alfred Hitchcock. Het mag een wonder zijn dat het zolang geduurd heeft. Hitchcock was een mysterieus man en een gedroomd object voor een biopic.

>>>

UIT HET ARCHIEF

Foto: UIP
MY LITTLE EYE
Big Brother Extreem
>>>