Meteen naar de tekst springen
Foto: Paramount

INDEX >> KLASSIEKERS >> GREASE

GREASE
Still the word

 

Hans Dewijngaert | 01/09/2002


Share/Bookmark

Haal die leren jacks boven, laat de vetkuiven blinken in de zon. Voor onze klassieker van september smeren we de benen en dansen we door het succes van Grease, de film die medio 1978 de carrière van John Travolta naar de maan lanceerde. De film, gebaseerd op de beroemde musical, mag dan wel niet erg gewaardeerd worden door de meeste filmcritici, de liedjes doen nog steeds menig hart sneller slaan. Shoo-da-bop-bop!

Ze hadden de dag erg goed uitgekozen, de producenten van de musical Grease: uitgerekend op Valentijnsdag ging hun show medio 1972 in New York in première. De musical, die er al een korte carrière had opzitten in het Kingston Mines Theatre in Chicago, begon op die dag aan een zegereeks in musicalland. Tot op de dag van vandaag is Grease een van de populairste musicals. Het waren Robert Stigwood en Allan Carr die in de hitmusical een hitfilm zagen. Carr had op dat moment onder meer meegewerkt aan Tommy, terwijl Stigwood samen met John Travolta al succes had gekend met Saturday Night Fever. Travolta's ster was midden jaren zeventig uit het niets een onvoorstelbare vlucht aan het nemen. Hij was begonnen in de tv-serie Welcome Back Kotter, maakte naam in Brian De Palma's klassieker Carrie en faam als Tony Manero in John Badhams discohit Saturday Night Fever. Geen wonder dat Stigwood en Carr Travolta in de hoofdrol wilden toen hun eerste keuze Henry Winkler (Fonzie uit Happy Days) de rol had geweigerd uit angst voor typecasting. Op 18-jarige leeftijd had Travolta immers al als Doody in de Broadway-productie van de musical gestaan. Travolta was hot en Grease zou hem nog hotter maken. Olivia Newton-John, in die tijd bekend als popzangeres, was eigenlijk óók tweede keuze en stond aanvankelijk erg twijfelachtig tegenover haar rol. Ze had enkel wat ervaring met tv-optredens, maar maakte uiteindelijk een overweldigend debuut op het grote scherm.

De regisseur van Grease, Radal Kleiser, kwam bijna uit het niks in de productie rollen. Dat de man samen met ene George Lucas aan de filmschool had gestudeerd, gaf natuurlijk geen garantie en voor 1978 had hij enkel wat korte films en tv-werk op zijn naam staan. Hij regisseerde mee aan Lucas Tanner, Starsky and Hutch en Family, tot hij in 1978 het grote lot won en Grease mocht inblikken. Het betekende zijn ticket naar het witte doek, maar toch zou de regisseur na Grease nooit meer zo'n hoge toppen scheren. Hij maakte nog bekend werk als Blue Lagoon, White Fang en Honey, I Blew Up the Kid, maar daar bleef het dan ook bij. Grease bleek een one lucky shot, maar laat het Kleiser niet deren: hij heeft tenminste de hit gescoord waar velen tien middelmatige films voor zouden willen inruilen, hoewel Kleisers rol wellicht niet zo belangrijk was als die van choreografe Patricia Bach. Zij had al vier Tony's op haar naam staan en werkte voor Grease mee aan musicals als You're a Good Man, Charlie Brown en A Little Night Music. Bach moest Travolta en Newton-Johon de sterren van de hemel laten dansen. En slaagde met brio.

Het sterke en zwakke punt van Grease vallen eigenlijk samen in het verhaal: simplistisch, vol clichés maar ook erg herkenbaar en, laten we eerlijk zijn, aanstekelijk. De proloog verhaalt over de mooie zomermaanden die Danny Zuko (John Travolta) en de Australische Sandy Olsson (Olivia Newton-John) samen doorgebracht hebben. Bij het einde van de vakantie moeten ze afscheid nemen, want een nieuw schooljaar wenkt. Danny loopt school aan Rydell High in Californië, waar hij de leider is van de T-Birds, een groep stoere jongens, bestaande uit Kenickie (Jeff Conoway), Doody (Barry Pearl), Sonny (Michael Tucci) en Putzie (Kelly Ward). Zonder te weten dat het ook Danny's school is, schrijft Sandy zich aan Rydell High in. Ze wordt er opgevangen door de Pink Ladies, een groepje modebewuste meisjes bestaande uit Rizzo (Stockard Channing), Frenchy (Didi Conn), Jan (Jamie Donnelly) en Marty (Dinah Manoff). Als ze Danny tegen het lijf loopt, lijkt de liefde bekoeld. Zijn imago als tough-guy laat het immers niet toe dat hij zijn gevoelens voor Sandy toont. Zo begint een spannend laatste schooljaar met niet alleen de liefde tussen Danny en Sandy als inzet, maar ook een autorace tussen de T-Birds en de rivaliserende Scorpions, de vermeende zwangerschap van Rizzo en natuurlijk de nationale danswedstrijd die op tv zal komen...

Grease had eind jaren zeventig alles om een hit te worden: John Travolta en Olivia Newton-John waren publieksmagneten en Saturday Night Fever had een jaar eerder dansend Amerika naar de bioscopen gelokt. Dé hit uit Grease werd het door John Farrars geschreven You're The One That I Want, dat in mei '78 als single werd gereleased en negen weken op nummer 1 in de hitparades genoteerd zou staan. Ook Summer Nights, geschreven door de originele scenaristen Jim Jacobs en Warren Casey, zou voor Travolta en Newton-John een hit worden. Travolta scoorde daarna solo met Sandy en Greased Lightnin; Newton-John met Hopelessly Devoted To You. Grease verscheen vanzelsprekend ook als dubbelalbum en zou maar liefst achttien maanden in de Amerikaanse hitlijsten blijven, waarvan drie aan de top. De film zelf bracht inmiddels bijna 350 miljoen dollar op en werd in 1998 opnieuw gereleased bij zijn twintigste verjaardag. Hopelessly Devoted You kreeg een oscarnominatie voor beste song.

Wie de film vandaag bekijkt, kan niet om zijn vele zwakheden heen. Het verhaal (boy meets girl, loses girl, gets girl back) is wel héél erg simplistisch gehouden om de liedjes en vele dansscènes een kans te geven, maar die drijven het verhaal nauwelijks vooruit en alleen op het einde heb je het gevoel dat de vlam echt in de pan geraakt. Na meer dan twintig jaar maakt Grease zelfs een wat makke indruk, zeker in vergelijking met de musical die nog steeds gensters slaat. Maar wat de film dan weer zo leuk maakt is het uitgesproken hoog camp-gehalte die de T-Birds en vooral de Pink Ladies uitstralen. Niet brommen en morren dus over de tand des tijds, maar vol nostalgie meeswingen. Grease staat voor vrijheid en blijheid, voor muziek en dans, voor Elvis en Rock'n Roll, voor liefde en geluk. En na twintig jaar nog steeds een klassieker.

PLANEET CINEMA

Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.

We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.

Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.

 

HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS

Twitter Facebook

 

THEMA

THEMA - UIT DE KUNST
Vrouw in een mannenwereld


Met de hulp van een historica draaide de Franse regisseur Bruno Nuytten in 1988 een biopic over een van Frankrijks meest bekende vrouwelijke kunstenaars uit de negentiende eeuw. De gelijknamige film vertelt haar tragische levensverhaal begeleid door de dramatische muziek voor hoofdzakelijk strijkers van componist Gabriel Yared.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
De beeldhouwer die niet wou schilderen


Quizvraagje voor bij de barbecue: wat hebben Mozes, Johannes de Doper, Marcus Antonius, Henry VIII, Michelangelo en God de Vader zelve gemeenschappelijk? Antwoord: ze werden allemaal op film vereeuwigd door Charlton Heston.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Het spanningsveld van de kunstenaar


Een kunstschilder die in de tweede helft van de negentiende eeuw in het zog van het impressionisme op de kunstscène verschijnt, is Auguste Renoir. Deze Fransman die ongeveer 6000 schilderijen maakte, is echter niet de enige kunstenaar die Gilles Bourdos met de film Renoir in de verf zet.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Genialiteit ondergedompeld in miserie


Quoth the raven: ‘nevermore’. Edgar Allan Poe schreef de beroemde dichtregel in 1845, en sindsdien heeft zijn raaf de populaire cultuur niet meer verlaten. Als zelfs The Simpsons je gedicht opnemen in hun Treehouse of Horrorreeks, weet je dat je het als dichter gemaakt hebt.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Pop-art tot de tiende macht


Thierry Guetta is een Fransman die in Los Angeles een tweedehands kledingzaak heeft. Via via ontmoet hij een street art-kunstenaar en hij – notoir allesfilmer – springt bij en filmt alles. Meer street art-kunstenaars laten zich filmen. Een idee voor een documentaire is geboren. Maar er is iets loos. Guetta zal niet rusten voor hij alle kunstenaars heeft gefilmd. Hij ontmoet er veel. Maar er ontbreekt er een: Banksy, die intussen wereldberoemd is geworden met zijn ironische street art.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Wie is er bang van Alfred Hitchcock?


In 2012, meer dan 30 jaar na zijn dood, verschenen er plots twee films over het leven van Alfred Hitchcock. Het mag een wonder zijn dat het zolang geduurd heeft. Hitchcock was een mysterieus man en een gedroomd object voor een biopic.

>>>

UIT HET ARCHIEF

Foto: Columbia
SPIDER-MAN 2
It's hard to be a hero
>>>