Meteen naar de tekst springen
Foto: MGM / United Artists

INDEX >> KLASSIEKERS >> SOME LIKE IT HOT

SOME LIKE IT HOT
Niemand is perfect

 

Mike De Munck | 01/10/2001


Share/Bookmark

De grappigste film van de 20e eeuw? Als we het Amerikaanse filminstituut mogen geloven is dat Some Like It Hot. Eind jaren vijftig overrompelde de prent Amerika en kregen een steeds kibbelende Marilyn Monroe en Jack Lemmon een Golden Globe Award. Een glimlach in sombere tijden: Some Like It Hot is onze oktober-klassieker.

Some Like It Hot werd door United Artists in productie genomen op 4 augustus 1959 onder de werktitel Not Tonight, Josephine. De prent was gebaseerd op een Duitse film uit 1951, Fanfaren das Liebe, waarin twee muzikanten zichzelf verkleden als vrouw om op die manier gemakkelijker aan werk te geraken. Billy Wilder en co-auteur I.A.L. Diamond baseerden zich op een verhaal van R. Thoeren en M. Logan en brachten de actie over naar het Chicago van 1929, waar twee jazzmuzikanten toevallig getuige zijn van de historisch authentieke Valentine's Day Massacre.

Oorspronkelijk zou Marilyn Monroe, die als eerste gecast werd, gaan werken met Frank Sinatra in de rol van Joe, maar naar verluidt zou Billy Wilder hierover van idee zijn veranderd toen Frank Sinatra niet kwam opdagen voor een lunchafspraak. Meer waarschijnlijk is dat Wilder en United Artists van oordeel waren dat met Marilyn Monroe aan boord er geen nood meer was voor nog zo'n grote (en vooral dure) naam op de generiek.

Dat was echter allemaal niet naar de zin van Monroe, die Tony Curtis haatte en over het algemeen gewoonweg onmogelijk was om mee te werken. Ze was voortdurend te laat en kwam op sommige dagen zelfs helemaal niet opdagen. Ze hield niet van Jack Lemmon (al zouden die twee na een tijdje toch nog vrienden worden), ze verschilde voortdurend van mening met Billy Wilder, ze haatte het feit dat ze weer maar eens het 'domme blondje' diende te spelen, ze haatte het dat de film ondanks haar hoofdrol voornamelijk rond de figuren van Curtis en Lemmon draaide, ze haatte het dat de film niet in technicolor werd opgenomen zoals dat nochtans in haar contract was bepaald (reden hiervoor was de zware make-up die de mannelijke hoofdrolspelers op hadden waardoor ze er in kleur als twee groene trollen zouden hebben uit gezien), ze haatte de wijze waarop haar entree in een eerste versie was gefilmd (als je het ons vraagt was dit niet meer dan gerechtvaardigd. Haar uiteindelijke entree in deze film - op hoge hielen doorheen een wolk stoom - is op zijn minst visueel hoogst interessant te noemen en wordt terecht genoemd als haar meest spectaculaire ooit.) maar bovenal slaagde ze er niet in haar lijnen te memoriseren waardoor bepaalde scènes tot zestig keer moesten worden overgedaan.

Vanzelfsprekend werd de crew hier zowat hoorndol van en op een bepaald moment stond de relatie tussen Monroe en Wilder zelfs op springen. Wilder omschreef het als volgt: 'Ik wist dat we in volle vlucht zaten en dat met een gek in het vliegtuig.' Marilyn zelf zag het eerder zo: 'Ik heb het gevoel dat dit schip de haven nooit zal bereiken.' Maar wat er ook van zij, gek of niet gek, geniaal was het in elk geval en uiteindelijk zou het allemaal de moeite waard blijken te zijn: Some Like It Hot werd een klassieker.

De film begint op Valentijnsdag 1929. Spats Colombo en zijn gangsterbende rekenen op een uiterst bloedige manier af met enkele rivalen. Twee muzikanten, Joe (Tony Curtis) en Jerry (Jack Lemmon), zijn per ongeluk getuige van het tafereel en slaan op de vlucht. Om aan de bende te ontsnappen, verkleden ze zichzelf als vrouwen. Joe noemt zich Josephine en Jerry, die zich al helemaal thuis voelt in zijn nieuwe rol, Daphne. Ze sluiten zich aan bij een vrouwelijk orkest dat met de trein op weg is naar een optreden in Miami, Florida.

Eens aan boord hebben de twee mannen alle moeite van de wereld om, omringd door hele hordes mooie meisjes, het hoofd koel te houden en dat dan nog in het bijzonder tijdens het nachtelijke dronkemansfeest in de slaapwagon. Algauw wordt Joe verliefd op Sugar (Marilyn Monroe), een ukelele-speelster en de zangeres van de band, die zelf vooral een boontje heeft voor alcohol, saxofoonspelers (zoals Joe/Josephine er ook één is maar voorlopig voor Sugar gelukkig in 'vrouwelijke vorm') en miljonairs van wie ze hoopt dat ze er in Florida toch tenminste eentje kan oppikken.

Eens in Florida aangekomen, ontwikkelen de dingen zich in een razend tempo. Jerry, nog steeds verkleed als Daphne, trekt er de aandacht van multimiljonair Osgood Fielding (Joe E. Brown) dewelke hem/haar al gauw met cadeaus begint te bestoken en hem/haar zelfs een paar keer een huwelijksaanzoek doet. Deze situatie komt Joe goed uit aangezien hij van het jacht (en de cadeaus) van Fielding gebruik kan maken om zich bij Sugar als oliebaron - compleet met zeilpet, bril (Sugar valt op mannen met brillen) en Cary Grant-accent - voor te doen en haar op die manier in zijn ban te krijgen.

Alles lijkt goed te gaan tot ook de bende van Spats Colombo in Florida arriveert ter gelegenheid van het jaarlijkse gangstercongres en het hek helemaal van de dam raakt. Joe en Jerry's dekmantel wordt opgeblazen en andermaal weten ze zich op het verkeerde moment op de verkeerde plaats, ditmaal onder de feestdis waar Spats en zijn huurmoordenaars worden neergeschoten. Hun enige uitweg lijkt het jacht van Osgood Fielding te zijn. Wanneer Jerry/Daphne op weg naar het jacht (en natuurlijk nemen ze ook Sugar mee) Fielding eindelijk de waarheid vertelt over het feit dat zij eigelijk een man is, spreekt deze laatste de volgende legendarische woorden uit: 'Well, nobody's perfect.'

Vorig jaar nog werd Some Like It Hot door het Amerikaanse filminstituut verkozen tot grappigste film van de 20e eeuw en zo werd hij zeker ook bij zijn release in 1959 door de critici ontvangen. Helemaal doorheen april, mei en juni 1959 was Some Like It Hot de meest populaire film in de Verenigde Staten en het succes verspreidde zich algauw naar de rest van de filmkijkende wereld. Zowel Marilyn Monroe als Jack Lemmon werden wereldwijd voor hun rol bewierookt en slaagden er dat jaar beiden in een Golden Globe Award te winnen. Voeg daarbij nog de vijf oscarnominaties die de film ontving (alleen die voor 'Best Black and White Costume Design werd gewonnen) en je weet meteen in welke categorie deze film geklasseerd dient te worden.

PLANEET CINEMA

Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.

We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.

Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.

 

HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS

Twitter Facebook

 

THEMA

THEMA - UIT DE KUNST
Vrouw in een mannenwereld


Met de hulp van een historica draaide de Franse regisseur Bruno Nuytten in 1988 een biopic over een van Frankrijks meest bekende vrouwelijke kunstenaars uit de negentiende eeuw. De gelijknamige film vertelt haar tragische levensverhaal begeleid door de dramatische muziek voor hoofdzakelijk strijkers van componist Gabriel Yared.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
De beeldhouwer die niet wou schilderen


Quizvraagje voor bij de barbecue: wat hebben Mozes, Johannes de Doper, Marcus Antonius, Henry VIII, Michelangelo en God de Vader zelve gemeenschappelijk? Antwoord: ze werden allemaal op film vereeuwigd door Charlton Heston.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Het spanningsveld van de kunstenaar


Een kunstschilder die in de tweede helft van de negentiende eeuw in het zog van het impressionisme op de kunstscène verschijnt, is Auguste Renoir. Deze Fransman die ongeveer 6000 schilderijen maakte, is echter niet de enige kunstenaar die Gilles Bourdos met de film Renoir in de verf zet.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Genialiteit ondergedompeld in miserie


Quoth the raven: ‘nevermore’. Edgar Allan Poe schreef de beroemde dichtregel in 1845, en sindsdien heeft zijn raaf de populaire cultuur niet meer verlaten. Als zelfs The Simpsons je gedicht opnemen in hun Treehouse of Horrorreeks, weet je dat je het als dichter gemaakt hebt.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Pop-art tot de tiende macht


Thierry Guetta is een Fransman die in Los Angeles een tweedehands kledingzaak heeft. Via via ontmoet hij een street art-kunstenaar en hij – notoir allesfilmer – springt bij en filmt alles. Meer street art-kunstenaars laten zich filmen. Een idee voor een documentaire is geboren. Maar er is iets loos. Guetta zal niet rusten voor hij alle kunstenaars heeft gefilmd. Hij ontmoet er veel. Maar er ontbreekt er een: Banksy, die intussen wereldberoemd is geworden met zijn ironische street art.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Wie is er bang van Alfred Hitchcock?


In 2012, meer dan 30 jaar na zijn dood, verschenen er plots twee films over het leven van Alfred Hitchcock. Het mag een wonder zijn dat het zolang geduurd heeft. Hitchcock was een mysterieus man en een gedroomd object voor een biopic.

>>>

UIT HET ARCHIEF

Foto: Dreamworks
THE CURSE OF THE JADE SCORPION
Dubbelspel
>>>