Meteen naar de tekst springen

INDEX >> RECENSIES >> DANGEROUS MINDS

DANGEROUS MINDS
De jeugd van tegenwoordig

middelmatig  

Hans Dewijngaert | 26/01/1997


Share/Bookmark

Nee, het gaat echt niet goed met de jeugd van tegenwoordig. Tenminste, als je de filmmakers mag geloven. In Kids schetste Larry Clark een apocalyptisch tijdsbeeld van New Yorkse tieners en ook in Dangerous Minds van John Smith loopt het behoorlijk fout. Hij houdt het in tegenstelling tot zijn compaan wel wat beschaafder.

Maar daarmee is meteen ook al de zwakte van deze film blootgelegd. John Smith serveert koffie met suiker: Dangerous Minds is een prent waarbij je de nogal moralistische boodschap over de waarden van het Amerikaanse educatieve systeem braafjes opdrinkt, zonder echt te smaken waarover het gaat. Het oogt allemaal nogal deugdzaam met een onvermijdelijk happy end en teveel dooie momenten om wat leven in de boel te blazen. Dat is eigenlijk maar logisch ook. Dangerous Minds is, zoals dat in Hollywoodtermen heet, 'based on a real story'. En dan weet je het wel.

In dit geval is het dat van LouAnne Johnson, een ex-marinier die komt solliciteren voor een job als lerares Engels. Vol goede moed betreedt ze het klaslokaal, om zich vervolgens een aap te schrikken. Haar leerlingen zijn zwarte, totaal ongemotiveerde en bovendien luidruchtige rebellen, die alleen maar in de klas zitten omdat ze moeten. LouAnne wordt bijna letterlijk de klas uitgegooid. De volgende dag pakt ze de zaak anders aan. Met haar ervaring bij de Marine en enkele rake karategrepen weet ze de aandacht van de leerlingen op te wekken. Het vervolg laat zich makkelijk raden. Met snoepjes en uitstapjes naar een pretpark weet ze de gratie van de kinderen te winnen. Hoogtepunt is de Dylan-Dylan wedstrijd, waarbij de kids gelijkenissen moeten vinden tussen de hun niet onbekende Bob en de hun totaal onbekende grootmeester Dylan Thomas. Maar ach, ze lezen nu tenminste poëzie en zo is iedereen tevreden.

Eigenlijk hebben we het allemaal al eens eerder gezien. In Stand and Deliver bijvoorbeeld, of Lean On Me, Teachers en Dead Poets Society. Ook in Dangerous Minds stofferen enkele schooldrama-topoi het scenario: in de klas zit een koppige slechterik (Bruklin Harris), de eigenlijk wel intelligente eenzaat (Renoly Santiago) en het onschuldige meisje dat zwanger geraakt en uit school wordt gezet.

Michelle Pfeiffer is als LouAnne Johnsson goed, maar het ontbreekt haar aan een volwaardige tegenspeler. Die was in het oorspronkelijke script wel degelijk aanwezig (Andy Garcia, als haar vriend), maar zijn rol werd door Amerikaanse sneakers weggelachen en dus knipte men hem bij de definitieve montage vakkundig uit de film. Het zal je maar overkomen.

Niet echt origineel, nogal mak, maar wel verdienstelijk, deze Dangerous Minds. Twee troeven heeft deze film alvast: Michelle Pfeiffer natuurlijk, en een schitterende soundtrack. Niet moeilijk eigenlijk als je weet dat het producentenduo Simpson/Bruckheimer (waarvan de eerste overigens onlangs overleed) al twee muziek-oscars, 18 Grammy-nominaties, tien top-10 en vier nummer 1 singels achter hun naam schreven. Gangsta's Paradise van Coolio fleurt ook deze film enigszins op.

PLANEET CINEMA

Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.

We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.

Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.

 

HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS

Twitter Facebook

 

THEMA

THEMA - UIT DE KUNST
Vrouw in een mannenwereld


Met de hulp van een historica draaide de Franse regisseur Bruno Nuytten in 1988 een biopic over een van Frankrijks meest bekende vrouwelijke kunstenaars uit de negentiende eeuw. De gelijknamige film vertelt haar tragische levensverhaal begeleid door de dramatische muziek voor hoofdzakelijk strijkers van componist Gabriel Yared.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
De beeldhouwer die niet wou schilderen


Quizvraagje voor bij de barbecue: wat hebben Mozes, Johannes de Doper, Marcus Antonius, Henry VIII, Michelangelo en God de Vader zelve gemeenschappelijk? Antwoord: ze werden allemaal op film vereeuwigd door Charlton Heston.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Het spanningsveld van de kunstenaar


Een kunstschilder die in de tweede helft van de negentiende eeuw in het zog van het impressionisme op de kunstscène verschijnt, is Auguste Renoir. Deze Fransman die ongeveer 6000 schilderijen maakte, is echter niet de enige kunstenaar die Gilles Bourdos met de film Renoir in de verf zet.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Genialiteit ondergedompeld in miserie


Quoth the raven: ‘nevermore’. Edgar Allan Poe schreef de beroemde dichtregel in 1845, en sindsdien heeft zijn raaf de populaire cultuur niet meer verlaten. Als zelfs The Simpsons je gedicht opnemen in hun Treehouse of Horrorreeks, weet je dat je het als dichter gemaakt hebt.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Pop-art tot de tiende macht


Thierry Guetta is een Fransman die in Los Angeles een tweedehands kledingzaak heeft. Via via ontmoet hij een street art-kunstenaar en hij – notoir allesfilmer – springt bij en filmt alles. Meer street art-kunstenaars laten zich filmen. Een idee voor een documentaire is geboren. Maar er is iets loos. Guetta zal niet rusten voor hij alle kunstenaars heeft gefilmd. Hij ontmoet er veel. Maar er ontbreekt er een: Banksy, die intussen wereldberoemd is geworden met zijn ironische street art.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Wie is er bang van Alfred Hitchcock?


In 2012, meer dan 30 jaar na zijn dood, verschenen er plots twee films over het leven van Alfred Hitchcock. Het mag een wonder zijn dat het zolang geduurd heeft. Hitchcock was een mysterieus man en een gedroomd object voor een biopic.

>>>

UIT HET ARCHIEF

Foto: Cinemien
CITY OF NO LIMITS
Kommer en kwel
>>>