Meteen naar de tekst springen

INDEX >> RECENSIES >> THE DARK HALF

THE DARK HALF
Bloederige wraak van een alter ego

goed  

Hans Dewijngaert | 26/01/1997


Share/Bookmark

Verfilmingen van Stephen King boeken zijn om de één of andere reden steeds tot mislukken gedoemd. George Romero bewijst met zijn prent The Dark Half het tegendeel.

Horrorveteraan George A Romero moet je niets meer wijsmaken. Zijn stoppelige grijze baard is netjes bijgeknipt en zijn stem klinkt monotoon, maar in zijn ogen speelt nog steeds dat vuur van weleer en in interviews blijft hij maar herhalen dat een goede horrorprent liefst met zo weinig mogelijk geld moet worden gemaakt. In 1968 knutselde hij voor een habbekrats The Night of the Living Dead in elkaar, een zombiefilm die uitgroeide tot de meest succesvolle horrorprent aller tijden.

Een filmische veelvraat is de man uit Pittsburg nochtans niet. Hij breidde aan zijn cultfilm twee sequels (Dawn en Day of the Living Dead in 1979 en 1985) en kiest sindsdien zijn projecten met de grootste zorg uit. Zo werkte hij met Stephen King samen aan twee Creepshow films met korte horrorverhalen en was hij verantwoordelijk voor het Cat From Hell-fragment in Tales of the Darkside. Zijn droom om een langere King roman te verfilmen viel drie keer in duigen toen hij op een haar na de regie miste van The Stand, Pet Semetary en It.

Ook met The Dark Half, de 33e adaptatie van een King-verhaal, leek het mis te lopen toen filmmaatschappij Orion over de kop ging, maar Romero slaagde er met zijn ijzeren wil toch in de film (met een budget van 15 miljoen dollar) in de zalen te krijgen. Gelukkig maar, want The Dark Half mag er wezen.

Onvervalste Stephen King-fans zullen wellicht weten dat The Dark Half eigenlijk het eerste deel is van een Castle Rock-trilogie, waarin King afscheid neemt van het plaatsje dat hij in The Dead Zone uit 1979 (verfilmd door David Cronenberg) op de landkaart zette. The Sun Dog is het tweede deel en in Neefdul Things (verfilmd door Fraser Heston) verdwijnt de magische stad definitief in het niets.

Het Castle-Rock-verhaal begint met een ijzersterke proloog, waarin we Thad Beaumont leren kennen als kind dat geplaagd wordt door hevige hoofdpijnen. Bij een onderzoek stelt men een tumor vast. Tijdens de operatie vindt men in zijn hoofd enkele restanten van een ongeboren tweeling: een oog en enkele tanden. Op dat moment wordt het ziekenhuis aangevallen door duizenden mussen. Er heerst verwarring alom.

Zestien jaar later is Thad Beaumont een gerespecteerd docent literatuur aan de universiteit en vrijetijdsschrijver. Omdat zijn boeken niet echt willen vlotten, schrijft hij onder het pseudoniem George Stark gewelddadige romans, die als zoete broodjes over de toonbank rollen. Alleen hijzelf, zijn uitgever en zijn vrouw kennen het geheim.

Op een dag komt iemand zijn dubbele identiteit op het spoor en wil hem daarmee chanteren. Om dat te voorkomen stapt Beaumont zelf naar de pers en in een groots opgezette reclame-stunt onthult en vermoordt hij zijn literair alter ego.

Nu hij zich van zijn pseudoniem heeft verlost, wil Thad Beaumont zich toeleggen op het serieuzere werk. Maar dat is niet naar de zin van George Stark! Hij komt tot leven en begint aan een reeks gruwelijke moorden en Thad Beaumont is natuurlijk de verdachte nummer één.

Met de confrontatie tussen schrijver en pseudoniem hengelt Stephen King in de autobiografische vijver. Hij schreef zelf vier romans onder de naam Richard Bachman en werd uiteindelijk gedwongen de ware identiteit van zijn schuilnaam aan de pers bekend te maken.

Dat motief werkt hij op een ijselijke manier uit, waarin alle stukjes van de puzzel zo goed in elkaar passen, dat het angstaanjagend wordt. Het thema van de duizenden mussen is een literaire vondst. In een zinderende finale komt het tot een definitieve confrontatie tussen Beaumont en Stark.

Het is geen geheim dat films naar het werk van Stephen King meestal niet veel voorstellen. Maar George A. Romero is een persoonlijke fan en vriend van King en het lijkt wel of de twee op dezelfde golflengte zitten. Romero schreef zelf het scenario en weet de film op een knappe wijze op te bouwen, parallell met de King-turf, waarin hij net lang genoeg de spanning weet vast te houden, om dan in een explosief slot alle registers van dit Jekyll&Hyde-achtige verhaal open te trekken.

De dubbelrol Beaumont/Stark wordt gespeeld door Timothy Hutton, die daarmee komaf maakt met zijn doodbraaf imago dat hij sinds Ordinary People (waarvoor hij in 1980 een Oscar kreeg) verworven heeft.

Amy Madigan (Uncle Buck) neemt de rol van Liz Beaumont voor haar rekening en doet dat zonder potten te breken, net zoals alle andere acteurs. Michael Rooker speelt de voor King-kenners zeker niet onbekende sheriff Alan Pangborn (de opvolger van 'Big' George Bannerman die in Pet Semetary overleed) en het is verbazend hoe hij voldoet aan zijn literaire evenknie. In Needfull Things wordt de rol van Pangborn gespeeld door Ed Harris en het is nog maar de vraag of hij het er zo goed van afbrengt.

Superspannende en horrorachtige muziek is er ook en de man die daar voor zorgt is Christopher Young (The Fly 2). Een speciale vermelding verdienen special make-up supervisors John Vulich en Everett Burrell, die vooral in de slotscene hun talenten mogen botvieren.

Dat Romero een King-fan is bewijst hij via enkele details, die we hier voor de onverzadigbare liefhebbers tenslotte vermelden. Zo was er voor King een cameo voorzien als glazenwasser, maar dat ging jammer genoeg op het laatste momen niet door. Het Castle Rock- motief krijgen we enkele keren te zien: via het petje van een personage en een wegwijzer. Het verhaal dat Thad als kind schrijft heeft als titel 'Here There By Tygers', een verhaal dat King zelf geschreven heeft en verscheen in de bundel Skeleton Screw.

We leren ook de familie van Pangborn kennen: zijn vrouw Annie en zoon Todd, die niet lang na de Stark-affaire om het leven komen in een auto-crash. In Needful Things knoopt Pangborn kennis aan met Polly Chambers (die zal worden gespeeld door Bonnie Bedelia) en wordt hij de absolute sleutelfiguur. Ook Ludlow wordt vermeld en dat is dan weer het stadje waar de familie Creed uit Pet Semetary woonde, voor ze naar de Rock verhuisde. Aan een ding heeft Romero zich niet gehouden. In het boek wordt het huis van Beaumont door een brand vernield. Een personage vermeldt: 'Ze zullen hier ongetwijfeld een film van maken. Die zal eindigen met een indrukwekkende brand. In Hollywood houden ze van vuur.'

Zulke verwijzingen geven The Dark Half een intrigerende meerwaarde, maar ook niet-ingewijden zullen aan deze film veel plezier beleven. Romero maakte hem met intelligentie en zorg. Het grootste complement dat je hem dan ook kunt maken is dat hij met zijn filmische versie niet hoeft onder te doen voor het boek. En dat is iets wat je van niet veel films kan zeggen.

PLANEET CINEMA

Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.

We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.

Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.

 

HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS

Twitter Facebook

 

THEMA

THEMA - UIT DE KUNST
Vrouw in een mannenwereld


Met de hulp van een historica draaide de Franse regisseur Bruno Nuytten in 1988 een biopic over een van Frankrijks meest bekende vrouwelijke kunstenaars uit de negentiende eeuw. De gelijknamige film vertelt haar tragische levensverhaal begeleid door de dramatische muziek voor hoofdzakelijk strijkers van componist Gabriel Yared.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
De beeldhouwer die niet wou schilderen


Quizvraagje voor bij de barbecue: wat hebben Mozes, Johannes de Doper, Marcus Antonius, Henry VIII, Michelangelo en God de Vader zelve gemeenschappelijk? Antwoord: ze werden allemaal op film vereeuwigd door Charlton Heston.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Het spanningsveld van de kunstenaar


Een kunstschilder die in de tweede helft van de negentiende eeuw in het zog van het impressionisme op de kunstscène verschijnt, is Auguste Renoir. Deze Fransman die ongeveer 6000 schilderijen maakte, is echter niet de enige kunstenaar die Gilles Bourdos met de film Renoir in de verf zet.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Genialiteit ondergedompeld in miserie


Quoth the raven: ‘nevermore’. Edgar Allan Poe schreef de beroemde dichtregel in 1845, en sindsdien heeft zijn raaf de populaire cultuur niet meer verlaten. Als zelfs The Simpsons je gedicht opnemen in hun Treehouse of Horrorreeks, weet je dat je het als dichter gemaakt hebt.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Pop-art tot de tiende macht


Thierry Guetta is een Fransman die in Los Angeles een tweedehands kledingzaak heeft. Via via ontmoet hij een street art-kunstenaar en hij – notoir allesfilmer – springt bij en filmt alles. Meer street art-kunstenaars laten zich filmen. Een idee voor een documentaire is geboren. Maar er is iets loos. Guetta zal niet rusten voor hij alle kunstenaars heeft gefilmd. Hij ontmoet er veel. Maar er ontbreekt er een: Banksy, die intussen wereldberoemd is geworden met zijn ironische street art.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Wie is er bang van Alfred Hitchcock?


In 2012, meer dan 30 jaar na zijn dood, verschenen er plots twee films over het leven van Alfred Hitchcock. Het mag een wonder zijn dat het zolang geduurd heeft. Hitchcock was een mysterieus man en een gedroomd object voor een biopic.

>>>

UIT HET ARCHIEF

A Private View
VERLENGD WEEKEND
Over bivakmutsen, zwembaden en steak saignant
>>>